Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro Archia Poeta

Chapter 10

Text kindly provided by Perseus

Ergo illum qui haec fecerat, Rudinum[1] hominem, maiores nostri in civitatem receperunt; nos hunc Heracliensem multis[2] civitatibus expetitum, in hac autem legibus constitutum de nostra civitate eiciamus[3]?

Nam si quis minorem gloriae fructum putat ex Graecis versibus percipi quam ex Latinis, vehementer errat, propterea quod Graeca leguntur in omnibus fere gentibus, Latina suis finibus exiguis sane continentur. Qua re, si res eae quas gessimus orbis terrae regionibus definiuntur, cupere debemus, quo hominum nostrorum[4] tela pervenerint, eodem[5] gloriam famamque penetrare, quod cum ipsis populis de quorum rebus scribitur haec ampla sunt, tum eis[6] certe qui de vita gloriae causa dimicant hoc maximum et periculorum incitamentum est et laborum.

Quam multos scriptores rerum suarum magnus ille Alexander secum habuisse dicitur! Atque is tamen, cum in Sigeo ad Achillis tumulum astitisset: “o fortunate,” inquit, “adulescens, qui tuae virtutis Homerum praeconem inveneris[7]!” Et vere. Nam, nisi Ilias[8] illa exstitisset, idem tumulus qui corpus eius contexerat nomen etiam obruisset. Quid? noster hic Magnus qui cum virtute fortunam adaequavit, nonne Theophanem Mytilenaeum, scriptorem rerum suarum, in contione militum civitate donavit, et nostri illi fortes viri, sed rustici ac milites, dulcedine quadam gloriae commoti quasi participes eiusdem laudis magno illud clamore approbaverunt?

Itaque, credo, si civis Romanus Archias legibus non esset, ut ab aliquo imperatore civitate donaretur perficere non potuit. Sulla cum Hispanos et Gallos donaret[9], credo, hunc petentem repudiasset; quem nos[10] vidimus, cum ei libellum malus poeta de populo subiecisset, quod epigramma in eum fecisset tantum modo alternis versibus longiusculis, statim ex eis[11] rebus quas tum[12] vendebat iubere[13] ei praemium tribui, sed[14] ea condicione ne quid postea scriberet. Qui sedulitatem mali poetae duxerit[15] aliquo tamen praemio dignam, huius[16] ingenium et virtutem in scribendo et copiam non[17] expetisset?

Quid? a Q. Metello[18] Pio, familiarissimo suo, qui civitate multos donavit, neque per se neque per Lucullos impetravisset? qui praesertim usque eo de suis rebus scribi cuperet ut etiam Cordubae natis poetis pingue quiddam sonantibus atque peregrinum tamen auris suas dederet[19].

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation