Et de Pescennio Nigro iudicium populi ex eo apparuit, quod, cum ludos circenses Iulianus Romae daret, et indiscrete subsellia Circi Maximi repleta essent, ingentique iniuria populi adfectus esset, per omnes uno consensu Pescennius Niger ad tutelam urbis est expetitus, odio, ut diximus, Iuliani et amore
occisi Pertinacis; cum quidem Iulianus dixisse fertur neque sibi neque Pescennio longum imperium deberi, sed Severo, qui magis esset odio habendus a senatoribus, militibus, provincialibus, popularibus. quod probavit rei eventus.
Et Pescennius quidem Severo eo tempore quo Lugdunensem provinciam regebat amicissimus fuit;
nam ipse missus erat ad comprehendendos desertores,
qui innumeri Gallias tunc vexabant, in quo officio quod se honeste gessit, iucundissimus fuit Severo, ita ut de eo ad Commodum Septimius referret, adserens
lignum, oleum, operam extorsit. ipse a milite nihil accepit, cum tribunatus ageret, nihil accipi
passus est. nam et imperator iam [3] tribunos duos, quos constitit stellaturas accepisse, lapidibus obrui ab auxiliaribus iussit.
Exstat epistula Severi, qua scribit ad Ragonium Celsum Gallias regentem: “Miserum est ut imitari eius disciplinam militarem non possimus [4] quem per
sed scias idque de Nigro, militem timere non posse, nisi integri fuerint tribuni et duces militum.”