Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro P. Sulla

Chapter 30

Text kindly provided by Perseus

Sed quid ego?[1] qui Catilinam non laudavi, qui reo Catilinae consul non adfui, qui testimonium de coniuratione dixi in alios, adeone vobis alienus a sanitate, adeo oblitus constantiae meae, adeo immemor rerum a me gestarum esse videor ut, cum consul bellum gesserim cum coniuratis, nunc eorum ducem servare cupiam et animum[2] inducam, cuius nuper ferrum rettuderim[3] flammamque restinxerim, eiusdem nunc causam vitamque defendere? Si me dius fidius, iudices, non me ipsa res publica meis laboribus et periculis conservata ad gravitatem animi et constantiam sua dignitate revocaret, tamen hoc natura est insitum ut, quem timueris, quicum de vita fortunisque contenderis, cuius ex insidiis evaseris, hunc semper oderis. Sed cum agatur honos meus amplissimus, gloria rerum gestarum singularis, cum, quotiens quisque[4] est in[5] hoc scelere convictus, totiens renovetur memoria per me inventae salutis, ego sim tam demens, ego committam ut ea quae pro salute omnium gessi, casu magis et felicitate a me quam virtute et consilio gesta esse videantur?

“Quid ergo? hoc tibi sumis,” dicet fortasse quispiam, “ut, quia tu defendis[6], innocens iudicetur?” Ego vero, iudices, non modo mihi nihil adsumo in quo quispiam repugnet sed etiam, si quid ab omnibus conceditur, id reddo ac remitto. Non in ea re publica versor, non eis temporibus caput meum[7] obtuli pro patria[8] periculis omnibus, non aut ita sunt exstincti quos vici aut ita grati quos servavi, ut ego[9] mihi plus appetere coner quam quantum[10] omnes inimici invidique patiantur.

Grave esse videtur eum[11] qui investigarit coniurationem, qui patefecerit, qui oppresserit, cui senatus singularibus verbis gratias egerit, cui uni togato supplicationem decreverit, dicere in iudicio: “non defenderem, si coniurasset.” Non dico id quod grave est, dico illud quod in his causis coniurationis non auctoritati adsumam, sed pudori meo: “ego ille coniurationis investigator atque ultor certe non defenderem Sullam, si coniurasse arbitrarer.” Ego, iudices, de tantis omnium periculis cum quaererem omnia, multa audirem, crederem non omnia[12], caverem omnia[13], dico hoc quod initio[14] dixi, nullius indicio[15], nullius nuntio[16], nullius suspicione, nullius litteris[17] de P. Sulla[18] [19] rem ullam ad me esse delatam.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation