Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro P. Sulla

Chapter 29

Text kindly provided by Perseus

Quid vero? haec auctoritas—saepe[1] enim est de ea dicendum, quamquam a me timide modiceque[2] dicetur—quid? inquam[3], haec auctoritas nostra, qui a ceteris coniurationis causis abstinuimus, P. Sullam defendimus, nihil hunc tandem iuvabit? Grave est hoc dictu[4] fortasse, iudices, grave, si appetimus aliquid; si, cum ceteri de nobis silent, non etiam nosmet ipsi tacemus, grave; sed, si laedimur, si accusamur, si in invidiam vocamur, profecto conceditis[5], iudices, ut nobis libertatem retinere liceat, si minus liceat dignitatem.

Accusati sunt uno nomine omnes [6] consulares, ut iam videatur honoris amplissimi nomen plus invidiae quam dignitatis adferre. “Adfuerunt,” inquit, “Catilinae illumque laudarunt.” Nulla tum[7] patebat, nulla erat cognita coniuratio; defendebant amicum, aderant supplici, vitae eius turpitudinem in summis eius periculis non insequebantur. Quin etiam parens tuus, Torquate, consul reo de pecuniis repetundis[8] Catilinae fuit advocatus, improbo homini, at supplici, fortasse audaci, at aliquando amico. Cui cum adfuit post delatam ad eum primam illam coniurationem, indicavit[9] se audisse aliquid, non credidisse. “At idem non adfuit alio in iudicio, cum adessent ceteri.” Si [10] postea cognorat ipse aliquid quod in consulatu ignorasset, ignoscendum est eis[11] qui postea nihil audierunt; sin illa res prima valuit, num[12] inveterata quam recens debuit esse gravior? Sed si tuus parens etiam in ipsa[13] suspicione periculi sui tamen humanitate adductus advocationem hominis improbissimi sella curuli atque ornamentis et suis et consulatus honestavit, quid est quam ob rem consulares qui Catilinae adfuerunt reprendantur[14]?

“At idem eis[15] qui ante hunc causam de coniuratione dixerunt non adfuerunt.” Tanto scelere astrictis hominibus statuerunt nihil a se adiumenti, nihil opis, nihil auxili ferri[16] oportere. Atque ut de eorum constantia atque animo in rem publicam dicam quorum tacita gravitas et fides de uno quoque loquitur neque cuiusquam ornamenta orationis desiderat, potest quisquam dicere[17] umquam meliores, fortiores, constantiores consularis fuisse quam his[18] temporibus et periculis quibus paene oppressa est res publica? Quis non de communi salute optime[19], quis non fortissime, quis non constantissime sensit? Neque ego praecipue de consularibus disputo[20]; nam haec et hominum ornatissimorum, qui praetores fuerunt, et universi senatus communis est laus, ut constet post hominum memoriam numquam in illo ordine plus virtutis, plus amoris in rem publicam, plus gravitatis fuisse; sed quia sunt descripti consulares, de his tantum mihi dicendum putavi quod satis esset ad testandam[21] omnium memoriam[22], neminem esse ex illo honoris gradu qui non omni studio, virtute, auctoritate incubuerit ad rem publicam conservandam.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation