Scr. Romae xv K. Mai. a. 711 (43).
Cicero Bruto salutem
Te benevolentiam exercitus equitumque expertum vehementer gaudeo. De Dolabella, ut scribis, si quid habes novi, facies me certiorem; in quo delector me ante providisse, ut tuum iudicium liberum esset cum Dolabella belli gerendi. Id valde pertinuit, ut ego tum intellegebam, ad rem publicam, ut nunc iudico, ad dignitatem tuam.
[gap]Quod scribis me maximo otio egisse ut insectarer Antonios idque laudas, credo ita videri tibi. Sed illam distinctionem tuam nullo pacto probo; scribis enim acrius prohibenda bella civilia esse quam in superatos iracundiam exercendam. Vehementer a te, Brute, dissentio nec clementiae tuae concedo, sed salutaris severitas vincit inanem speciem clementiae. Quod si clementes esse volumus, numquam deerunt bella civilia. Sed de hoc tu videris; de me possum idem quod Plautinus pater in Trinummo: Míhi quidem aetas ácta ferme est; túa istuc refert máxime.
Opprimemini, mihi crede, Brute, nisi provideritis; neque enim populum semper eundem habebitis neque senatum neque senati ducem. Haec ex oraculo Apollinis Pythi edita tibi puta; nihil potest esse venus. xv K. Maias.