Chorus
O magna parens, Natura, deum
tuque igniferi rector Olympi,
qui sparsa cito sidera mundo
cursusque vagos rapis astrorum
celerique polos cardine versas,
cur tanta tibi cura perennes
agitare vias aetheris alti,
ut nunc canae frigora brumae
nudent silvas,
nunc arbustis redeant umbrae,
nunc aestivi colla leonis
Cererem magno fervore coquant
viresque suas temperet annus?
sed cur idem qui tanta regis,
sub quo vasti pondera mundi
librata suos ducunt orbes,
hominum nimium' securus abes,
non sollicitus
prodesse bonis, nocuisse malis?
res humanas ordine nullo
Fortuna regit sparsitque manu
munera caeca, peiora fovens;
vincit sanctos dira libido,
fraus sublimi regnat in aula.
tradere turpi fasces populus
gaudet, eosdem colit atque odit.
tristis virtus perversa tulit
praemia recti:
castos sequitur mala paupertas
vitioque potens regnat adulter:
o vane pudor falsumque decus!
Sed quid citato nuntius properat gradu
rigatque maestis lugubrem vultum genis?
Nuntius Theseus
O sors acerba et dura, famulatus gravis,
cur me ad nefandum nuntium casus vocat?
Thes.
Ne metue cladis fortiter fari asperas:
non imparatum pectus aerumnis fero.
Nvnt.
Vocem dolori lingua luctificam negat.
Thes.
Proloquere quae sors aggravet quassam domum.
Nvnt.
Hippolytus, heu me, flebili leto occubat.
Thes.
Gnatum parens obisse iam pridem scio:
nunc raptor obiit, mortis effare ordinem.