Nam quoniam eloquentia constat ex verbis et ex sententiis, perficiendum est, ut pure et emendate loquentes, quod est Latine, verborum praeterea et propriorum et translatorum elegantiam persequamur: in propriis ut lautissima eligamus, in translatis ut similitudinem secuti verecunde utamur alienis.
Sententiarum autem toti dem genera sunt quot dixi esse laudum. Sunt enim docendi acutae, delectandi quasi argutae, commovendi graves. Sed et verborum est structura quaedam duas res efficiens, numerum et levitatem[1], et sententiae suam compositionem habent, et [2] ad probandam rem accommodatum ordinem. Sed earum omnium rerum [ut aedificiorum[3] ] memoria est quasi fundamentum, lumen actio.
Ea igitur omnia in quo summa erunt, [4] erit perfectissimus[5] orator; in quo media, mediocris; in quo minima, deterrimus. Et[6] appellabuntur omnes oratores, ut pictores appellantur etiam mali, nec generibus inter sese, sed facultatibus different. Itaque nemo est orator qui Demostheni se [7] similem nolit esse; at Menander Homeri noluit; genus enim erat aliud. Id non est in oratoribus aut, etiam si est ut alius gravitatem sequens subtilitatem fugiat, contra alius acutiorem se quam ornatio rem velit, etiam si est in genere tolerabili[8], certe non est in optimo, si quidem, quod omnis laudes habet, id est optimum.