Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Book 1
Book 2
Book 3
Book 4
Book 5
Book 6
Book 7
Chapter 1§ 7.1 Chapter 2§ 7.2 Chapter 3§ 7.3 Chapter 4§ 7.4 Chapter 5§ 7.5 Chapter 6§ 7.6 Chapter 7§ 7.7 Chapter 8§ 7.8 Chapter 9§ 7.9 Chapter 10§ 7.10 Chapter 11§ 7.11 Chapter 12§ 7.12 Chapter 13§ 7.13 Chapter 14§ 7.14 Chapter 15§ 7.15 Chapter 16§ 7.16 Chapter 17§ 7.17 Chapter 18§ 7.18 Chapter 19§ 7.19 Chapter 20§ 7.20 Chapter 21§ 7.21 Chapter 22§ 7.22 Chapter 23§ 7.23 Chapter 24§ 7.24 Chapter 25§ 7.25 Chapter 26§ 7.26 Chapter 27§ 7.27 Chapter 28§ 7.28 Chapter 29§ 7.29 Chapter 30§ 7.30 Chapter 31§ 7.31 Chapter 32§ 7.32 Chapter 33§ 7.33 Chapter 34§ 7.34 Chapter 35§ 7.35 Chapter 36§ 7.36 Chapter 37§ 7.37 Chapter 38§ 7.38 Chapter 39§ 7.39 Chapter 40§ 7.40 Chapter 41§ 7.41 Chapter 42§ 7.42 Chapter 43§ 7.43 Chapter 44§ 7.44 Chapter 45§ 7.45 Chapter 46§ 7.46 Chapter 47§ 7.47 Chapter 48§ 7.48 Chapter 49§ 7.49 Chapter 50§ 7.50 Chapter 51§ 7.51 Chapter 52§ 7.52 Chapter 53§ 7.53 Chapter 54§ 7.54 Chapter 55§ 7.55 Chapter 56§ 7.56 Chapter 57§ 7.57 Chapter 58§ 7.58 Chapter 59§ 7.59 Chapter 60§ 7.60 Chapter 61§ 7.61 Chapter 62§ 7.62 Chapter 63§ 7.63 Chapter 64§ 7.64 Chapter 65§ 7.65 Chapter 66§ 7.66 Chapter 67§ 7.67 Chapter 68§ 7.68 Chapter 69§ 7.69 Chapter 70§ 7.70 Chapter 71§ 7.71 Chapter 72§ 7.72 Chapter 73§ 7.73 Chapter 74§ 7.74 Chapter 75§ 7.75 Chapter 76§ 7.76 Chapter 77§ 7.77 Chapter 78§ 7.78 Chapter 79§ 7.79 Chapter 80§ 7.80 Chapter 81§ 7.81 Chapter 82§ 7.82 Chapter 83§ 7.83 Chapter 84§ 7.84 Chapter 85§ 7.85 Chapter 86§ 7.86 Chapter 87§ 7.87 Chapter 88§ 7.88 Chapter 89§ 7.89 Chapter 90§ 7.90
Book 8
Julius Caesar · De bello Gallico

Book 1, Chapter 40

Text kindly provided by Perseus

Haec cum animadvertisset, convocato consilio omniumque ordinum ad id consilium adhibitis centurionibus, vehementer eos incusavit: primum, quod aut quam in partem aut quo consilio ducerentur sibi quaerendum aut cogitandum putarent.

Ariovistum se consule cupidissime populi Romani amicitiam adpetisse; cur hunc tam temere quisquam ab officio discessurum iudicaret?

Sibi quidem persuaderi cognitis suis postulatis atque aequitate condicionum perspecta eum neque suam neque populi Romani gratiam repudiaturum.

Quod si furore atque amentia impulsum bellum intulisset, quid tandem vererentur? Aut cur de sua virtute aut de ipsius diligentia desperarent?

Factum eius hostis periculum patrum nostrorum memoria Cimbris et Teutonis a C. Mario pulsis [cum non minorem laudem exercitus quam ipse imperator meritus videbatur]; factum etiam nuper in Italia servili tumultu, quos tamen aliquid usus ac disciplina, quam a nobis accepissent, sublevarint.

Ex quo iudicari posse quantum haberet in se boni constantia, propterea quod quos aliquam diu inermes sine causa timuissent hos postea armatos ac victores superassent.

Denique hos esse eosdem Germanos quibuscum saepe numero Helvetii congressi non solum in suis sed etiam in illorum finibus plerumque superarint, qui tamen pares esse nostro exercitui non potuerint.

Si quos adversum proelium et fuga Gallorum commoveret, hos, si quaererent, reperire posse diuturnitate belli defatigatis Gallis Ariovistum, cum multos menses castris se ac paludibus tenuisset neque sui potestatem fecisset, desperantes iam de pugna et dispersos subito adortum magis ratione et consilio quam virtute vicisse.

Cui rationi contra homines barbaros atque imperitos locus fuisset, hac ne ipsum quidem sperare nostros exercitus capi posse.

Qui suum timorem in rei frumentariae simulationem angustiasque itineris conferrent, facere arroganter, cum aut de officio imperatoris desperare aut praescribere viderentur.

Haec sibi esse curae; frumentum Sequanos, Leucos, Lingones subministrare, iamque esse in agris frumenta matura; de itinere ipsos brevi tempore iudicaturos.

Quod non fore dicto audientes neque signa laturi dicantur, nihil se ea re commoveri: scire enim, quibuscumque exercitus dicto audiens non fuerit, aut male re gesta fortunam defuisse aut aliquo facinore comperto avaritiam esse convictam.

Suam innocentiam perpetua vita, felicitatem Helvetiorum bello esse perspectam.

Itaque se quod in longiorem diem conlaturus fuisset repraesentaturum et proxima nocte de quarta, vigilia castra moturum, ut quam primum intellegere posset utrum apud eos pudor atque officium an timor plus valeret.

Quod si praeterea nemo sequatur, tamen se cum sola decima legione iturum, de qua non dubitet, sibique eam praetoriam cohortem futuram. Huic legioni Caesar et indulserat praecipue et propter virtutem confidebat maxime.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation