Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (17 entries · 47 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

dīvīnē: adverbial

dīvīne: masc/neut voc sg

• dīvīnus, a, um, adj. [divus], of or belonging to a deity, divine (class. and very freq.).
  1. I. Prop.: divinae Matris imago, Lucr. 2, 609: numen, id. 1, 154; 4, 1233; Cic. N. D. 1, 9, 22; id. Mil. 30 fin. al.: stirps, Verg. A. 5, 711; Ov. M. 2, 633; cf. semen, id. ib. 1, 78; and, origo, Liv. 1, 15: Pergamum divina moenitum manu, Plaut. Bacch. 4, 9, 2; cf.: non sine ope divina bellum gerere, Caes. B. G. 2, 31, 2; and: quasi divino consilio, Cic. Fam. 13, 4 fin.: stellae divinis animatae mentibus, Cic. Rep. 6, 15: divina studia colere, id. ib. 6, 18: animos hominum esse divinos, i. e., of divine origin, id. Lael. 4, 13; cf.: hoc divinum animal (homo, shortly before: quasi mortalem deum), id. Fin. 2, 13, 40: aliquis instinctus inflatusque, id. Div. 1, 6 fin.; cf.: causa divinior, id. Fin. 5, 11, 33 et saep.: condimenta, enjoyed by the gods, divine, Plaut. Ps. 3, 2, 37: odor (Veneris), Verg. A. 1, 403; cf. decoris, id. ib. 5, 647: ars Palladis, id. ib. 2, 15 et saep.: divinissima dona, i. e., most worthy of a deity, Cic. Leg. 2, 18: re divina facta, i. e., religious exercise, divine worship, sacrifice, etc., Plaut. Am. 3, 3, 13; in this sense res divina is very freq., id. Epid. 2, 3, 11; 3, 3, 34 et saep.; Ter. Eun. 3, 3, 7; id. Hec. 1, 2, 109; Cic. N. D. 3, 18, 47; id. Div. 2, 10; Nep. Hann. 2, 4; Plin. 18, 2, 2, § 7; Suet. Tib. 44 et saep.; less freq. in the plur. divinae res, Plaut. Mil. 3, 1, 81; Cic. Verr. 2, 4, 8; id. Div. 2, 10; Liv. 23, 11.—In plur. also in gen. for religious affairs, Caes. B. G. 6, 13, 4; 6, 21, 1; Cic. Div. 1, 4 fin.—Also verba, a form of prayer, Cato R. R. 14, 3: religiones (opp. fides humana), Liv. 9, 9; cf. id. 34, 31.—
    1. B. Freq. connected with humanus as a stronger designation for all things, things of every kind, etc. (cf.: di hominesque under deus, I. B. fin.): dedunt se, divina humanaque omnia, Plaut. Am. 1, 1, 102; cf. id. Trin. 2, 4, 78; Liv. 9, 14; Suet. Caes. 84: res, Cic. Lael. 6: jura, id. Rosc. Am. 23 fin.; Caes. B. C. 1, 6 fin.: scelera, Liv. 3, 19; cf. id. 29, 18 fin.: spes, id. 10, 40 et saep. But in the explanation of philosophia by scientia divinarum humanarumque rerum, the term divinae res denotes nature, physics, as distinguished from humanae res, i. e. morals, Cic. Tusc. 5, 3, 7; 4, 26, 57; id. Off. 1, 43, 153; 2, 2, 5; id. Fin. 2, 12, 37; Sen. Ep. 88; 90; Quint. 12, 2, 8; 20 al.; cf. Cic. Or. 34; Quint. 10, 1, 35.—So too in jurid. lang., divinae res signifies natural laws, in opp. to humanae res, positive laws, Cic. Sest. 42, 91; Just. Inst. 1, 1; Dig. 1, 1, 10.—dīvīnum, i, n.,
      1. 1. The deity, τό θεῖον: divina si faverint, God willing, Pall. 1, 1, 2; Juv. 15, 144; Amm. 23, 6; id. 22, 16 fin.—
      2. 2. The divine, that which comes from God, nihil est divino divinius, Sen. Ep. 66, 11.—
      3. 3. That which is under the sanction of a god; hence: quicquam divini credere alicui; or simply: divini alicui credere, to believe one upon oath (ante-class.): numquam edepol tu mihi divini quicquam creduis, in, etc., Plaut. Am. 2, 2, 40: quid ei divini aut humani aequum est credere? id. Poen. 2, 1, 20: nam mihi divini numquam quisquam creduat, ni, etc., id. Bacch. 3, 3, 99; id. As. 5, 2, 4.
  2. II. Transf.
    1. A. Divinely inspired, prophetic: aliquid praesagiens atque divinum, Cic. Div. 1, 38: animus appropinquante morte multo est divinior, etc., id. ib. 1, 30, 63; cf. id. ib. 1, 28 fin.: cum ille potius divinus fuerit, Nep. Att. 9, 1: divinarum sagacem flammarum, Sil. 3, 344: divini quicquam, Plaut. Am. 2, 2, 40; cf. id. Bacch. 3, 4, 5; also joined to humani, id. As. 5, 2, 4; id. Poen. 2, 20.—Poet. of poets: vates, Hor. A. P. 400; cf.: divini pectoris carmina, Lucr. 1, 731.—With gen.: divina futuri Sententia, Hor. A. P. 218: avis imbrium imminentium, id. C. 3, 27, 10.— Subst.: dīvīnus, i, m., a soothsayer, prophet = vates, Cic. Div. 1, 58; 2, 3; id. Fat. 8; Liv. 1, 36; Hor. S. 1, 6, 114; Vulg. Deut. 18, 11 al.—In the fem.: dīvīna, ae, a prophetess, Petr. 7, 2.—
    2. B. Like caelestis (but far more freq. in prose), godlike, superhuman, admirable, excellent: ex maxime raro genere hominum et paene divino, Cic. Lael. 18: ingenio esse divino, id. Rep. 2, 2: magni cujusdam civis et divini viri, id. ib. 1, 29; cf.: caelestes divinaeque legiones, id. Phil. 5, 11: senatus in supplicatione deneganda, id. Q. Fr. 2, 8: homo in dicendo, id. de Or. 1, 10, 40: homo, Crispus ap. Quint. 8, 5, 17: orator, Quint. 4, 3, 13 et saep.: incredibilis quaedam et divina virtus, Cic. Rep. 3, 3: fides, id. Mil. 33 fin.: admurmuratio senatus, Cic. Verr. 2, 5, 16: memoria, id. Ac. 2, 1, 2: eloquentia M. Tullii, Quint. 2, 16, 7: facultas eloquendi, id. 10, 1, 81: ille nitor loquendi, id. ib. 83: illa ironia, id. ib. 4, 1, 70: haec in te, Sulpici, divina sunt, Cic. de Or. 1, 29 et saep.—In the comp.: ratione nihil est in homine divinius, Cic. Fin. 5, 13 fin.; id. Par. 1, 3, 14. Under the empire an epithet often bestowed on the emperors: domus, Phaedr. 5, 8, 38: princeps, Nazar. Pan. Const. Aug. 35, 3; cf. Inscr. Orell. 277; 339: indulgentia, Dig. 1, 4, 3 et saep.—Adv.: dīvīne.
      1. 1. (Acc. to I.) In a godlike manner, through godlike power: nunc tu divine fac huc assis Sosia, Plaut. Am. 3, 3, 21.—
      2. 2. (Acc. to II.)
        1. a. By divine inspiration, prophetically: plura divine praesensa et praedicta reperiri, Cic. Div. 1, 55; id. Att. 10, 4; and in the comp., id. Rep. 2, 5 Mos. —
        2. b. In a godlike, superhuman, admirable manner, divinely: divine Plato escam malorum appellat voluptatem, Cic. de Sen. 13, 44; Quint. 1, 6, 18; 11, 1, 62.—Sup. does not occur.
ⓘ

dīvī | ne: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

• dīvus, a, um, also dīus, a, um, (without the digamma) adj. [δῖος], of or belonging to a deity, divine.
  1. I. Prop. (mostly archaic and poet.). As an adj. very rarely: res divas edicit, Naev. ap. Non. 197, 15; so, diva caro, Prud. Psych. 76: DIUM fulgur appellabant diurnum, quod putabant Jovis, ut nocturnum Summani, Paul. ex Fest. p. 75, 14 Müll.—Far more freq.,
    1. B. Subst.: dīvus (dīus), i, m., and dīva (dia), ae, f., a god, a goddess, a deity.
          1. α. Form dīvus: si divus, si diva, esset, etc., a precatory formula in Liv. 7, 26; cf. ib. 29, 27; 8, 9: is divus (sc. Apollo) exstinguet perduelles vestros, Carm. Marcii, ib. 25, 12; cf.: dive, quem proles Niobea, etc., Hor. C. 4, 6, 1: mortalin' decuit violari vulnere divum? Verg. A. 12, 797: utinam me divi adaxint ad suspendium, Plaut. Aul. 1, 1, 11: divi, Lucr. 6, 387; Verg. A. 3, 363; 12, 28; Hor. C. 4, 2, 38 al.: divos, Plaut. Mil. 3, 1, 133; Cic. Leg. 2, 8; Verg. E. 1, 42; id. A. 3, 222; Hor. C. 2, 8, 11; id. S. 2, 3, 176 et saep.: divumque hominumque pater, rex, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 65 Müll.; Verg. A. 1, 65; 2, 648; 10, 2 et saep.: divom atque hominum clamat fidem, Plaut. Aul. 2, 4, 20; cf.: pro divum fidem, Ter. Ad. 4, 7, 28; more rarely, divorum, Verg. A. 7, 211: (munera) digna diva venustissima Venere, Plaut. Poen. 5, 4, 4: Turni sic est affata sororem Diva deam, i. e. Juno, Verg. A. 12, 139; cf. id. ib. 1, 447; 482: Diva Bona for Bona Dea, Ov. F. 5, 148: divos scelerare parentes, the family gods = θεοί πατρῶοι, Cat. 64, 404.—
          2. β. Form dīus: Dii Indigetes Diique Manes, a precatory formula in Liv. 8, 9: Dia Dearum, Enn. ap. Fest. p. 301 Müll. (Ann. v. 22, ed. Vahl.); cf.: DEA DIA, i. e. Ceres, Inscr. Orell. 961 and 1499: Venus pulcherrima dium, Enn. ap. Prob. ap. Verg. E. 6, 31.—
  2. II. Transf.
    1. A. Godlike, divine, an epithet applied to any thing deified or of extraordinary excellence or distinction: urbi Romae divae, Liv. 43, 6; cf. sarcastically: est ergo flamen, ut Jovi, etc., sic divo Julio M. Antonius, Cic. Phil. 2, 43: Romule die, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41, 64 (Ann. v. 115, ed. Vahl.): Ilia dia nepos, id. ap. Fest. p. 286, 16 Müll. (Ann. v. 56, ed. Vahl.): dia Camilla, Verg. A. 11, 657: dias in luminis oras, Lucr. 1, 22; so, Voluptas, id. 2, 172: otia, id. 5, 1389: profundum (cf. ἅλς δῖα), Ov. M. 4, 537: sententia Catonis, Hor. S. 1, 2, 32: poëmata, Pers. 1, 31 et saep.—After the Aug. period divus became a frequent epithet for the deceased Roman emperors in the historians, and on coins and inscriptions, Suet. Dom. 23; Liv. Epit. 137.—
    2. B. dīvum, i, n., the sky, Varr. L. L. 5, § 65 Müll.—Esp. freq., sub divo, like sub Jove, under the open sky, in the open air, Cic. Verr. 2, 1, 19 Zumpt N. cr.; Varr. L. L. l. l.; Cels. 1, 2; Suet. Caes. 72; Verg. G. 3, 435; Hor. C. 2, 3, 23 et saep.: sub divum rapiam, id. ib. 1, 18, 13.
GAF Gaffiot (6)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
dīvus Copy link
ⓘ

dīvī | ne: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

• 1 dīvus, a, um, divin : Næv. d. Non. 197, 15 ; Cic. Phil. 2, 110 ; v. divum ; v. diva.
dīvus Copy link
ⓘ

dīvī | ne: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

• 2 dīvus, ī, m., dieu, divinité : Liv. 7, 26, 4 ; divi Cic. Nat. 1, 63 ; Div. 1, 1, les dieux, cf. Pl., Ter., Lucr., Virg., Hor., etc. || titre donné, après leur mort, aux empereurs divinisés ; et d'abord à Jules César : Virg. En. 6, 792 [cf. divus Julius Cic. Phil. 2, 110]. ➳ gén. pl. divom Pl., Ter., Lucr., Virg., Hor.
ⓘ

dīvīnē: adverbial

dīvīne: masc/neut voc sg

• 1 dīvīnus, a, um (divus),
1. divin, de Dieu, des dieux : animos esse divinos Cic. Læl. 13, [dire] que l'âme est d'essence divine ; nihil ratione divinius Cic. Nat. 1, 37, rien de plus divin [d'un caractère plus divin] que la raison ; divinissima dona Cic. Leg. 2, 45, présents tout à fait dignes des dieux ; res divina Cic. Nat. 3, 47, cérémonie religieuse, offrande, sacrifice ; res divinæ Cic. Div. 1, 7, affaires religieuses, culte, religion [ou bien Tusc. 5, 7, la nature, ou bien Sest. 91, le droit naturel] ; divina humanaque Pl. Amph. 258, toutes choses, tout sans exception ; divina scelera Liv. 3, 19, 11, crimes contre les dieux ; divina verba Cato Agr. 14, 3, formules d'expiation
2. qui devine, prophétique : Cic. Div. 1, 63 ; Nep. Att. 9, 1 || futuri Hor. P. 218, qui devine l'avenir, cf. O. 3, 27, 10
3. divin, extraordinaire, merveilleux, excellent : divinæ legiones Cic. Phil. 5, 28, admirables légions, cf. Tusc. 1, 79 ; divinus in dicendo Cic. de Or. 1, 40, qui parle divinement ; divinus fuit in supplicatione deneganda Cic. Q. 2, 6, 1, il s'est conduit divinement en refusant la supplication
4. divin [en parl. des empereurs] : divina domus Phædr. 5, 8, 38, la maison impériale, la famille des Césars
5. divinus morbus Apul. Apol. 50, épilepsie. ➳ arch. deivinus CIL 1, 756, 16.
dīvīnus Copy link
ⓘ

dīvīnē: adverbial

dīvīne: masc/neut voc sg

• 2 dīvīnus, ī, m., devin, Cic. Div. 1, 132 ; Fato 15 || diseur de bonne aventure : Hor. S. 1, 6, 114.
GES Gesner (4)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
divine Copy link
DIVINE Adu. [θείως] i. Diuino quodam consilio et ingenio, siue a Deo profecto. […]
Page Scan
divus Copy link
ⓘ

dīvī | ne: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

DIVVS [1] i. m. [Θεὸς] Deus, antiqua appellatione. […]
Page Scan
divus Copy link
ⓘ

dīvī | ne: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

DIVVS [2] vid.DIVS.
divinus Copy link
ⓘ

dīvīnē: adverbial

dīvīne: masc/neut voc sg

DIVINVS a, um. Adi. [θεῖος] Quod est dei, quod ad deum pertinet, simile Deo, dignum deo, quidquid mensuram perfectionis humanae excedit, etc. Res diuina sacrificium Ter. Eun. 3, 3, 7 […]
Page Scan
S&H Smith & Hall (3)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• divine (adj.):
    1. I. Pertaining to the gods:
      1. 1. dīvīnus: d. origin, d. origo, Liv.: not without d. assistance, non sine ope d., Cic.: d. worship, res divinae, Cic.: Liv.: a d. inspiration, afflatus d., Cic.: to attend d. service, rebus d. interesse, adesse, Liv.
      2. 2. use gen. of deus: the d. mercy, power, dei (deorum) misericordia, potentia: v. god.
      3. 3. dīus (rare): Lucr.: Varr.
      4. 4. coelestis, e: d. origin (of the soul), c. origo, Virg.: d. honours (ceremonies) are decreed (to him), c. religiones decernuntur, Tac. Join: divinum atque coeleste (animal), Cic.
      5. 5. săcer, cra, crum: v. sacred. Esp. as subs. in pl. neut.: to attend d. service, *sacris adesse (Kr.). Phr.: d. power, numen: v. divinity.
    2. II. Fig.: admirable, superhuman: dīvīnus: d. genius, d. ingenium, Cic. Phr.: nights and suppers d., noctes coenaeque deorum! Hor.
divine (subs.) Copy link
• divine (subs.): theŏlŏgus (θεολόγος), i: first applied to St. John the Divine: M. L.: v. theologian. (For divine in sense of clergyman, see the latter word.)
• divine (v.):
    1. I. In strict sense, to discover by divination:
      1. 1. dīvīno, 1 (gen. term): used both with and without an object (as futura) by Cic.: v. to foretell.
      2. 2. augŭror, less freq. augŭro, 1 (by augury, observation of birds): Calchas from the number of the sparrows d.d the years of the Trojan war, Calchas ex passerum numero belli Trojani annos auguratus est, Cic.: in wider sense, to d. the future, futura a., Cic.
      3. 3. augŭrium ăgo, ēgi, actum, 3: the regular phrase for formal divination by taking the auspices: Cic.
    2. II. Fig.: to conjecture deeply and sagaciously:
      1. 1. conjĭcio, jēci, jectum, 3: (Brutus) who d.d so shrewdly concerning the kissing of his mother, qui de suavianda matre tam acute [ex oraculo] conjecit, Cic.: to d. the future with very great shrewdness, callidissime de futuris c., Nep.
      2. 2. expr. by conjectūra (the act of putting things together, and so drawing an inference) and various verbs: as far as I can d., quantum conjectura auguramur, Cic.: simly, conjecturam facere, capere ex (de) aliqua re, conjecturâ perspicere: v. to infer.
      3. 3. augŭror, 1: esp. with conjecturâ, v. supr.: also absol., you d. me rightly recte de me auguraris, Cic: v. to conjecture, presage.
      4. 4. dīvīno., 1 (to foretell, foresee: q. v.): as though he d.d the result, quasi de exitu divinaret, Cic.
      5. 5. praecĭpio., cēpi, ceptum., 3 (to anticipate by seeing through beforehand): he had dd (foreseen) that this would come to pass, haec usu ventura praeceperat, Caes.
      6. 6. perspĭcio, 3: v. TO SEE THROUGH, penetrate.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
DIVINE Copy link
• DIVINE
1. v. divinare (absolutely, Cic., Divin., 1, 3: aliquid, futura, etc.; also divinare de aliqua re; e.g., de exitu, Nep.): praesagire (= “futura ante sentire,” Cic.; aliquid animo): praesentire (have a presentiment of; futura, Cic., aliquid animo, Caes.; dolos, Verg.): praecipere (to anticipate by a happy conjecture; e.g., the enemy’s plans, consilia hostium, Cic.): cogitatione praecipere (e.g., futura, Cic.); opinione praecipere (Caes.): conjicere: conjectare: conjectural assequi or consequi (to arrive at anything by conjectures): To divine anybody’s meaning, etc., ad sensum opinionemque alicujus penetrare (Cic., Partit., 36, 123): that is not easy to ditermine, horum difficilis est conjectura.
2. adj., divinus (PROP. and IMPROP.): coelestis (heavenly). ☞ If divine is used hyperbolically of a profane object, use the superlative of the words in FINE or BEAUTIFUL; e.g., venustissimus, etc., or by eximius, etc. [Vid: INCOMPARABLE]. Our mind is of divine origin, a Deo animos haustos et libatos habemus; ex divinitate animos haustos et acceptos habemus: divine inspiration, *afflatus or instinctus divinus: by divine inspiration, divinitus (adverb, Cic., Att., 1, 16); *numine or spiritu divino afflatus or instinctus: divine service, deorum (with us, Dei) cultus: to attend divine service, sacris adesse: a divine sentence, divinitus dictum. Vid: HEAVENLY.
3.
  • s. A theologian, *theologus (θεολόγος; general term): *litterarum sanctarum studiosus (one who studies theology); also rerum divinarum or sacrarum interpres.
  • A clergyman, sacerdos (general term, for priest): clericus: ecclesiasticus: sacrorum antistes (belonging to the clergy; Eccl.): divines, clerus: clerici: ecclesiastici (Eccl.).