Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (10 entries · 31 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

īnfĕr: pres imperat act 2nd sg

• in-fĕro, intŭli, illātum, inferre, v. a., to carry, bring, put, or throw into or to a place (class.); constr. with in and acc., ad, or the dat.
  1. I. Lit.
          1. α. With in and acc.: in equum, to bring or set upon a horse, Caes. B. G. 6, 29: coronam in curiam, Liv. 44, 14, 3: Scipio lecticula in aciem inlatus, id. 24, 42, 5: in portum quinqueremes, id. 28, 17, 5; cf. id. 26, 21, 6; 10, 2, 13: arma in Italiam, Nep. Ham. 4, 2: bello in provinciam illato, Cic. Fam. 15, 2, 1; id. Sest. 27, 58; Liv. 9, 25, 2.—
          2. β. With dat.: semina arvis, Tac. A. 11, 54: fontes urbi, id. ib. 11, 13; cf.: pedem aliquo, to go or proceed to a place, Cic. Caecin. 14, 39: spolia opima templo, id. 4, 20.—
          3. γ. With ad: scalas ad moenia, to set against the walls, Liv. 32, 24, 5.—
          4. δ. Absol.: inferri mensam secundam jussi, to be served up, Plin. 9, 35, 58, § 120: gressus, Verg. G. 4, 360.—
    1. B. To throw upon, apply to any thing; esp. of fire, to set fire to: tectis et templis ignes inferre conati sunt, to set fire to, Cic. Cat. 3, 9, 22; cf.: aliquid in ignem, Caes. B. G. 6, 18.—
    2. C. In partic.
      1. 1. To bring to a place for burial, to bury, inter: ne quis sepulcra deleat, neve alienum inferat, Cic. Leg. 2, 26, 64: reliquias ejus majorum tumulis inferri jussit, Just. 11, 15.—
      2. 2. To furnish, pay (a tribute or tax): tributum alicui, Col. 1, 1, 11: vicesimam, Plin. Pan. 39, 6: septingenta milia aerario inferenda, id. Ep. 2, 11, 20.—
      3. 3. To give in, enter (an account): sumptum civibus, Cic. Fl. 19, 45: rationes falsas, id. ib. 9, 20: rationibus, to bring into account, Col. 1, 7, 7: aliquid in rationes, Dig. 34, 3, 12.—
      4. 4. Milit.: signa (arma) in hostem, or hosti, to bear the standards against the enemy, to attack, make an attack upon: conversa signa in hostes inferre, to wheel about and attack, Caes. B. G. 2, 26; Liv. 6, 29, 2; 9, 27, 12; saep. with dat.: trepidantibus inferunt signa Romani, id. 3, 18, 8; 8, 30, 7; Curt. 8, 14, 15: signa patriae urbi, Cic. Fl. 2, 5; Liv. 28, 3, 13; so, inferre arma, Nep. Dat. 6, 5: pedem, to advance, attack, Liv. 10, 33, 4; so, gradum: gradum acrius intulere Romani, id. 35, 1, 9: bellum alicui, to make war upon, to wage war against, Cic. Pis. 34: bellum Italiae, id. Att. 9, 1, 3: bellum contra patriam, id. Phil. 2, 22, 53: arma, to begin a war, commence hostilities, Liv. 1, 30, 8.—
      5. 5. Se, to betake one's self to, repair to, go into, enter, esp. with the accessory notion of haste and rapidity.— With dat.: visa vi quadam sua inferunt sese hominibus noscitanda, present, offer themselves, Gell. 19, 1, 15: lucus erat, quo se Numa sine arbitris inferebat, Liv. 1, 21, 3: se foribus, Verg. A. 11, 36: se flammae, Vell. 2, 74.—With a play upon I. β, supra: me inferre Veneri vovi jam jentaculum (cf. the context), Plaut. Curc. 1, 1, 72.—With in and acc.: se in periculum capitis atque in vitae discrimen, to rush upon, expose one's self to, Cic. Balb. 10, 25: cum se in mediam contionem intulisset, Liv. 5, 43, 8; 4, 33, 7; 7, 17, 5; 24, 16, 1 al. — Absol.: viden' ignavum, ut se inferat! how he struts! how proudly he walks! Plaut. Mil. 4, 2, 54: ut magnifice infert sese, id. Ps. 4, 1, 7: atque etiam se ipse inferebat, presented himself, came unbidden, Cic. Caecin. 5; Liv. 2, 30, 13; 22, 5, 5; Tac. H. 4, 66; id. Agr. 37; Curt. 4, 12, 14 al.—
  2. II. Trop.
    1. A. In gen., to bring forward, introduce; to produce, make, excite, occasion, cause, inflict: in re severa delicatum aliquem inferre sermonem, Cic. Off. 1, 40, 144: mentionem, to make mention, to mention, Liv. 4, 1, 2: spem alicui, Caes. B. G. 2, 25: quam maximum terrorem hostibus, id. ib. 7, 8: alicui injuriam, id. ib. 54; Val. Max. 8, 1, 6; cf.: injuriis in socios nostros inferendis, Cic. Sest. 27, 58: calamitatem, Caes. B. G. 1, 12: turpitudines, Cic. Phil. 14, 3, 9: crimen proditionis alicui, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 106: periculum civibus, id. Sest. 1, 2: probrum castis, labem integris, infamiam bonis, id. Cael. 18, 42: moram et impedimentum alicui rei, id. Inv. 1, 9, 12: mortem alicui per scelus, id. Mil. 7, 17: pestilentiam agris, Liv. 5, 14, 3: vim vitae suae, to lay violent hands upon one's self, Vell. 2, 45: vim et manus alicui, Cic. Cat. 1, 8, 21: vim alicui, Tac. A. 15, 5; Suet. Claud. 16; 37: vulnera hostibus, to give wounds to, to wound, Caes. B. C. 2, 6: delectari criminibus inferendis, Cic. Lael. 18, 65: litem capitis in aliquem, id. Clu. 41, 116: alicui crimen proditionis, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 106: judicium, to judge (post-class.), Dig. 5, 2, 4: prima peregrinos obscena pecunia mores intulit, Juv. 6, 299. —
    2. B. In partic., to conclude, infer, draw an inference, Cic. Inv. 1, 47, 87; Quint. 5, 11, 27.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

īnfĕr: pres imperat act 2nd sg

• īnfĕrō, intŭlī, illātum, īnferre, tr.,
1. porter, jeter dans, vers, sur, contre : in ignem aliquid Cæs. G. 6, 19, 4 ; in equum aliquem Cæs. G. 6, 30, 4, jeter qqch. au feu, jeter qqn sur un cheval ; scalas ad mœnia Liv. 32, 24, 5, appliquer des échelles contre les murs ; aggeri ignem Cæs. G. 7, 22, 4, mettre le feu à la terrasse, cf. Cic. Cat. 3, 22 ; fontes urbi Tac. Ann. 11, 13, amener des eaux de source dans la ville ; ærario Plin. Min. Ep. 2, 11, 20, verser au trésor ; ne naves terræ inferrentur Liv. 29, 27, 11, pour éviter que les navires ne fussent jetés à la côte
2. porter au tombeau, ensevelir : Cic. Leg. 2, 64
3. porter sur la table, servir : Plin. 9, 120
4. produire des comptes (rationes) : Cic. Fl. 20 || porter, inscrire sur des comptes (rationibus) : Col. Rust. 1, 7, 7 || imputer, sumptum civibus Cic. Fl. 45, porter une dépense au compte des citoyens
5. verser une contribution, payer : Plin. Min. Pan. 39, 6 ; Col. Rust. 1, 1, 11
6. manus alicui, in aliquem ; vim alicui, porter les mains sur qqn, faire violence à qqn, v. manus, vis || signa in hostem, porter les enseignes contre l'ennemi, attaquer l'ennemi : Cæs. G. 2, 26, 1, etc. ; signa patriæ Cic. Fl. 5, attaquer sa patrie || bellum alicui Cic. Pis. 84 ; Italiæ Cic. Att. 9, 1, 3 ; contra patriam Cic. Phil. 2, 53, porter, faire la guerre contre qqn, contre l'Italie, contre la patrie ; de bello in provinciam Syriam illato Cic. Fam. 15, 2, 1, au sujet de la guerre portée dans la province de Syrie, cf. Nep. Ham. 4, 2 ; Liv. 9, 25, 1 ; arma Liv. 1, 30, 8, commencer les hostilités
7. pedem, porter le pied, poser le pied qq. part, aller qq. part : Cic. Cæc. 39 || [milit.] marcher, aller de l'avant, attaquer : Liv. 10, 33, 4 ; gradum Liv. 35, 1, 9, même sens
8. se inferre ou inferri, se porter (se jeter) sur, dans, contre : lucus quo se inferebat Liv. 1, 21, 3, bois, où il se retirait, cf. Cic. Sulla 53 ; se in mediam contionem Liv. 5, 43, 8, se porter au milieu de l'assemblée, cf. Liv. 4, 33, 7 ; 7, 17, 5, etc. ; Galli in Fonteium inferuntur Cic. Font. 44, les Gaulois se jettent contre Fontéius ; lucustarum nubes in Apuliam inlatæ sunt Liv. 42, 10, 7, des nuées de sauterelles se jetèrent en Apulie ; se inferre concilio Liv. 33, 16, 8, se présenter dans l'assemblée ; Tiberis illatus urbi Liv. 35, 21, 5, le Tibre s'étant jeté (ayant débordé) dans la ville || se inferre, s'avancer : Pl. Ps. 911 ; [et] se mettre en avant, se faire valoir : Pl. Mil. 1045 ; Cic. Cæc. 13
9. [fig.]
  1. a) se in periculum Cic. Balbo 25, se jeter dans le danger ; eversionem, vastitatem tectis atque agris Cic. Har. 3, porter le ravage, la dévastation dans les maisons et les propriétés ; alicui crimen proditionis Cic. Verr. 2, 5, 106, porter contre qqn l'accusation de trahison ;
  2. b) mettre en avant, produire : in re severa delicatum inferre sermonem Cic. Off. 1, 144, dans une circonstance grave tenir des propos légers ; mentio inlata Liv. 4, 1, 2, la mention [= la proposition] mise en avant ; causa illata Cæs. G. 1, 39, 3, un prétexte étant mis en avant || mettre en avant un raisonnement, une conclusion : Cic. Inv. 1, 73 ; 1, 89 ;
  3. c) inspirer, causer, susciter : alicui terrorem, spem Cæs. G. 7, 8, 3 ; 2, 25, inspirer à qqn de la terreur, lui donner de l'espoir ; alicui periculum Cic. Sest. 2, susciter à qqn des dangers ; alicui rei moram Cic. Inv. 1, 12, apporter du retard à qqch.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
infer Copy link
INFER antiquum nomen, vnde Inferior. Cato de R. R. c. 149 Vbi pyrus florere coeperit, prato irriguo: vbi super, inferque vicinus permittet, tum decedito. Sic Citer et Exter, v. v.
infero Copy link
ⓘ

īnfĕr: pres imperat act 2nd sg

INFERO fers, intuli, illatum, inferre. [ἐπιφέρω] Intro ferre, siue portare. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• infer:
      1. 1. collĭgo, lēgi, lectum, 3: you may i. from that how busy I am, ex eo c. poteris quanta occupatione distinear, Cic. Att. 7, 23: Petr.
      2. 2. conjĭcio, jēci, jectum, 3 (implying some difficulty or uncertainty): to i. so shrewdly (of the first Brutus), tam acute arguteque c. (de re), Cic. Br. 14, 53: Nep.
      3. 3. infĕro, 3, irr. (a tech. term, denoting a formal inference): then it is i.'d, deinde infertur, Cic. Inv. 1, 48, 89: Quint. 5, 11, 27.
      4. 4. interprĕtor, 1 (to put a certain construction upon words or acts): do not from necessity i. design, nolite consilium ex necessitate int., Cic. Rab. Post. 11, init. See also to conclude. Phr.: hence it may be i.'d, ex quo effici cogique potest (R. and A.): but the expr. is stronger than Eng.: v. to prove; also to follow (Phr.).
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
INFER Copy link
• INFER
colligere: concludere (to gather, draw a conclusion): efficere: conficere (to establish anything as a necessary consequence); from anything, ex aliqua re. Hence it may be inferred, ex quo effici cogique potest, etc.