commūnĭco Copy link Outline I. To divide something with one, whether in giving or receiving. ...A. In giving, to divide a thing with one ...(a). With aliquid cum aliquo(b). Aliquid inter aliquos(g). Alicui aliquid, or de aliquā re(d). Aliquem aliquā re2. Transf. of things3. In late Lat.B. In receiving, to share something with one ...(a). Aliquid cum aliquo(b). Absol.(g). AlicuiII. In Tertull., acc. to communis, II., ... ⓘcommūnĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plcommūnĭcātē: adverbial • commūnĭco (conm-), āvi, ātum, 1, v. a. (dep. access. form, communicati sint = communicaverint, Liv. 4, 24, 2) [communis]. I. To divide something with one, whether in giving or receiving. A. In giving, to divide a thing with one, to communicate, impart, to share; esp. freq. of imparting in discourse (very freq. in all periods); constr. usu. aliquid cum aliquo; also inter aliquos, alicui, aliquem aliquā re. cum aliquo de aliquā re and absol. α. With aliquid cum aliquo: ut si quam praestantiam virtutis, ingenii, fortunae consecuti sunt, impertiant ea suis communicentque cum proximis, Cic. Lael. 19, 70; Cic. Verr. 2, 5, 47, § 125; id. Div. in Caecil. 11, 33: auxilium sibi te putat adjunxisse, qui cum altero rem communicat, id. Rosc. Am. 40, 116: suam causam cum Chrysogono, id. ib. 48, 140: cum iis praemium communicat, hortaturque ut, etc., Caes. B. G. 7, 37: civitatem nostram vobiscum, Liv. 23, 5, 9: causam civium cum servis fugitivis, Sall. C. 56, 5: at sua Tydides mecum communicat acta (i. e. me socium sumit actorum), Ov. M. 13, 239: consilia cum finitimis civitatibus, to make common cause, to take common counsel, commune, consult, Caes. B. G. 6, 2: cum plebeiis magistratibus, Liv. 6, 11, 7; 28, 28, 5; Suet. Calig. 56: curam doloris cum aliquo, Cic. Fam. 5, 16, 5.—Of discourse: homo, quocum omnia, quae me curā aliquā adficiunt, una communicem, Cic. Att. 1, 18, 1: ea quae didicerant, cum civibus suis communicare non poterant, id. N. D. 1, 4, 8; id. de Or. 1, 15, 66; id. Rosc. Am. 40, 116; Caes. B. G. 6, 20 al.; so cum aliquo de aliquā re: Pompeius, qui mecum... de te communicare solet, Cic. Fam. 1, 7, 3: is mecum de tuā mansione communicat, id. ib. 4, 4, 5: cum compluribus de ratione belli, Suet. Tib. 18. — β. Aliquid inter aliquos: cum de societate inter se multa communicarent, Cic. Quint. 4, 15: socii putandi sunt, quos inter res communicata est, Cic. Verr. 2, 3, 20, § 50: ut quibus de rebus vellemus, tu tuis, ego meis, inter nos communicaremus, id. Fam. 15, 4, 2; 11, 27, 2: communicato inter se consilio, Liv. 8, 25, 9 (cf. α); Suet. Dom. 7.— γ. Alicui aliquid, or de aliquā re (in Cic. only when the other party sharing is expressed by cum and abl.; cf. Krebs, Antibarb. p. 250): quibus communicare de maximis rebus Pompeius consuerat, Caes. B. C. 3, 18 (Dinter, ex conj., quibuscum): hisque omnium domus patent victusque communicatur, id. B. G. 6, 23 fin.; so with redditur, id. ib. 6, 13: sibi communicatum cum alio, non ademptum imperium esse, Liv. 22, 27, 8 Weissenb. ad loc.: id aut ereptum illis est, aut certe nobis cum illis communicatum, Cic. Brut. 73, 254; cf. id. Div. in Caecil. 4, 14 Halm ad loc.; Cic. Verr. 2, 5, 2, § 5; id. Rosc. Am. 49, 142; Mamert. Pan. Max. 10; Cic. Pis. 39, 94 Ascon.—* δ. Aliquem aliquā re: communicabo semper te mensā meā, Plaut. Mil. 1, 1, 50.—(ε) Absol.: nonne prius communicatum oportuit? * Ter. And. 1, 5, 4; Cic. Sull. 3, 9: et secundas res splendidiores facit amicitia et adversas partiens communicansque leviores, id. Lael. 6, 22; Quint. 9, 2, 22: ut ad se veniat rationesque belli gerendi communicet, Caes. B. G. 7, 63: consilia communicant, id. B. C. 2, 4 fin.; cf. Sall. C. 18, 5; Suet. Aug. 75 fin.; Plin. 11, 30, 36, § 108; Quint. 9, 2, 22.— 2. Transf. of things: aliquid cum aliquā re, to join to an equal part, to unite: viri, quantas pecunias ab uxoribus dotis nomine acceperunt, tantas ex suis bonis cum dotibus communicant, Caes. B. G. 6, 19: privabo potius illum debito testimonio, quam id cum meā laude communicem, Cic. Ac. 2, 1, 3; id. Fam. 12, 2, 1.— 3. In late Lat.: cum aliquo or alicui, to have intercourse with an inferior: ne cum peregrinis communicarent, Just. 36, 2, 15: malis, with evil-disposed persons, Aug. Ep. 162: ne communices homini indocto, Vulg. Ecclus. 8, 5.—Also alicui rei, to take part in, Vulg. 1 Tim. 5, 22.— B. In receiving, to share something with one, to lake or receive a part, to partake, participate in (also class.). α. Aliquid cum aliquo: ut me juves Conmunicesque hanc mecum meam provinciam, Plaut. Trin. 1, 2, 153; cf.: provinciam cum Antonio, Cic. Pis. 2, 5: inimicitias mecum, id. Fam. 15, 21, 2: qui sibi cum illo rationem communicatam putat, believes that he has all things in common with him, id. Rosc. Am. 49, 142; cf. id. ib. 48, 140; id. Div. in Caecil. 4, 14; cf. Cic. Verr. 2, 5, 2. § 5 Zumpt; Liv. 22, 27, 8: haud dubitavit (Thalestris) fateri ad communicandos cum rege liberos se venisse, Curt. 6, 5, 30 Vogel ad loc.— β. Absol.: primo labores et discrimina, mox et gloriam communicabat, Tac. Agr. 8.— γ. Alicui (late Lat.): altari Christi, to receive the sacrament, Aug. Ep. 162; id. contra Cresc. 3, 36.— II. In Tertull., acc. to communis, II., to make common, i. e. low, base, to contaminate, defile, Tert. Spect. 17; id. Patient. 8.
commūnĭcō Copy link Outline 1 mettre en commun, partager : en divisant et mettant en commun l'adversité, ...2 recevoir en commun, prendre sa part de : quand tu as partagé ...3 [décad.] entrer en relations avec qqn, communiquer avec qqn : . ⓘcommūnĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plcommūnĭcātē: adverbial • commūnĭcō, āvī, ātum, āre (communis), tr., mettre ou avoir en commun : 1. mettre en commun, partager : adversas res partiens communicansque leviores (facit amicitia) Cic. Læl. 22, en divisant et mettant en commun l'adversité, l'amitié la rend plus légère (Sulla 9 ) ; vobiscum hostium spolia communicavit Cic. Verr. 2, 5, 125, il a partagé avec vous les dépouilles de l'ennemi (il vous a donné une part de) ; deorum potestas communicata vobiscum Cic. Mur. 2, la puissance des dieux partagée avec vous ; causam civium cum servis fugitivis communicare Sall. C. 56, 5, associer la cause des citoyens avec celle d'esclaves fugitifs ; cum finitimis civitatibus consilia Cæs. G. 6, 2, 3, mettre leurs projets en commun (se concerter) avec les cités limitrophes ; ea quæ didicerant cum civibus suis communicare non poterant Cic. Nat. 1, 8, ils ne pouvaient faire part de leurs connaissances à leurs concitoyens, cf. Att. 1, 18, 1, etc. ; Cæs. G. 6, 20, 2, etc. || num tibi gloriam cum M. Crasso communicatam putas ? Cic. Verr. 2, 5, 5, penses-tu qu'il y ait pour toi un partage de gloire avec M. Crassus (être associé à la gloire de...) ? crimina quæ cum iis civitatibus C. Verri communicata sunt Cic. Cæcil. 14, accusations qui portent en commun sur ces cités et sur C. Verrès, cf. Amer. 144 ; Br. 254 ; Liv. 22, 27, 8 || communicabo te semper mensa mea Pl. Mil. 51, je te ferai toujours partager ma table || cum de societate inter se multa communicarent Cic. Quinct. 15, échangeant de nombreuses communications sur la société (association) ; socii putandi sunt, quos inter res communicata est Cic. Verr. 2, 3, 50, on doit regarder comme associés ceux entre qui les profits sont partagés ; communicato inter se consilio partes ad rem agendam divisere Liv. 8, 25, 9, après s'être concertés, ils se partagèrent les rôles pour l'action || [abst] cum aliquo de aliqua re, entretenir qqn de qqch. : Cic. Fam. 4, 4, 5 ; Cæs. C. 3, 18, 3 ; Pompeius qui mecum de te communicare solet Cic. Fam. 1, 7, 3, Pompée qui a l'habitude de me parler de toi || quibus communicare de maximis rebus Pompeius consueverat (mss ; édit. quibuscum) Cæs. C. 3, 18, 3, personnages que Pompée avait l'habitude de consulter sur les questions les plus graves || mettre en commun avec, ajouter : quantas pecunias ab uxoribus dotis nomine acceperunt, tantas ex suis bonis cum dotibus communicant Cæs. G. 6, 19, 1, autant ils ont reçu d'argent de leurs épouses au titre dotal, autant ils en apportent de leurs propres biens pour l'ajouter à la dot, cf. Cic. Fam. 12, 2, 1 ; Ac. 2, 3 2. recevoir en commun, prendre sa part de : cum mecum inimicitias communicasti Cic. Fam. 15, 21, 2, quand tu as partagé les haines dont j'étais l'objet, cf. Pl. Trin. 190 ; in periculis communicandis Cic. Læl. 24, quand il s'agit de partager les dangers [d'un ami]; primo labores modo et discrimina, mox et gloriam communicabat Tac. Agr. 8, ce furent d'abord les fatigues et les dangers qu'il partageait, puis ce fut aussi la gloire 3. [décad.] entrer en relations avec qqn, communiquer avec qqn : cum aliquo Just. 36, 2, 15 ; alicui Aug. Ep. 162.
communico Copy link ⓘcommūnĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plcommūnĭcātē: adverbial COMMVNICO [1], COMMVNIO, onis, vid. COMMVNIS.
communico Copy link ⓘcommūnĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plcommūnĭcātē: adverbial COMMVNICO [2], are. [κοινόω, ἀνακοινονέω] Commune facere, impertire. […] 🗁 Page Scan
COMMŪNĬCO Copy link ⓘcommūnĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plcommūnĭcātē: adverbial COMMŪNĬCO ↗Open in new tab (communico)
communicate Copy link Outline A. Trans.I. To impart, bestow (q. v.)II. To share reciprocallyB. Intrans.I. To have access by a communication or passageII. To have intercourse1. commūnĭco, 1 (prop. trans.2. collŏquor • communicate: A. Trans.: I. To impart, bestow (q. v.): impertio, do, etc. N.B. The sense may sometimes be conveyed by means of ad in composition: as, to c. by rubbing, by breathing, affrĭcare, afflare, etc. II. To share reciprocally: commūnĭco, 1 (with acc. and cum and abl., or inter and acc.): a man with whom I may c. whatever gives me any anxiety, homo quocum communicem omnia quae me cura aliqua afficiunt, Cic.: the plan having been c.d to each other, communicato inter se consilio, Liv.: v. to share. See also to disclose, reveal. B. Intrans.: I. To have access by a communication or passage: commeatūs continere, Pl. St. 3, 1, 44. Phr: a passage by which chambers c., pervius usus tectorum inter se, Virg.: v. thoroughfare, passage: the veins of the body c. with each other, *corporis venae invicem se excipiunt. II. To have intercourse: 1. commūnĭco, 1 (prop. trans.: v. supr. I): to c. with any one on very important subjects, alicui de maximis rebus c., Caes.: also, c. cum aliquo de aliqua re, Cic. 2. collŏquor: v. to converse, confer.
COMMUNICATE Copy link • COMMUNICATEimpertire (less commonly impertiri) alicui aliquid or aliquem aliqua re (to give anybody his share; Vid: Zumpt: § 418): communicare aliquid cum aliquo (to make anything, whether a material or mental object, common with another: the construction communicare alicui aliquid is not classical, Vid: Held, Caes., B.G., 3, 18; Ruddim., Instit. Gramm., 2, p. 197): participem facere aliquem alicujus rei (to allow anybody to take a part or share in anything; especially of mental matters: Communicare conveys the notion of two persons receiving one whole in common; by participem facere, one of the two receives a portion only. Participare aliquid cum aliquo hardly belongs to sober prose): infundere aliquid in, with accusative (diffuse, spread, e.g., evil to the state, mala in civitatem): exponere alicui aliquid (to communicate anything, verbally): perscribere aliquid ad aliquem or (more seldom) alicui aliquid (to communicate by writing): effundere aliquid or alicui aliquid (to pour out, as it were; hence, to communicate amply or fully by speech or writing, Vid: Cic., De Or., 1, 34, quite at the end.; Cic., Epistulae ad Atticum, 16, 7, 5; Cic., Oratio Pro L. Flacco, 17, 41): to communicate by friction (of things only), affricare aliquid alicui rei: to communicate anything to anybody (i. e., inform him of it), alicui impertire de re: to communicate anything to anybody verbally, in sermone exponere alicui aliquid: to communicate to anybody any plan, consilium communicare cum aliquo; aliquem participem facere consilii. I communicate to anybody something of my plan, impertio alicui aliquid consilii mei: I communicate my thoughts to anybody, cogitationes meas cum aliquo communico (I make no secret of what I am thinking about), expono alicui, quid sentiam: dico, quid sentiam (I tell anybody what I think of anything): effundo alicui omnia, quae sentio (I communicate to anybody all my thoughts): Reveal: aperire (to disclose): patefacere (to discover): in medium proferre, also proferre only (to make anything generally known, in a good sense): (the words are found in this connexion and order.) proferre et patefacere: enunciare: evulgare: divulgare (to bring to the knowledge of the multitude what ought not to be told at all, or, at least, only to confidential persons): cum hominibus communicare (to reveal to men, from God, Eccl., revelare) [Vid: also, COMMERCE]. INTR., to take the Lord’s Supper, *ad mensam sacram accedere; *sumere cenam Domini: *ex sacra cena sumere cibum. To have an internal communication: the houses communicate *domus ita sunt inter se conjunctae, ut ex altera in alteram transiri possit: or *domus transitione pervia inter se conjunctae sunt (after Verg., pervium usum habere).