Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (14 entries · 8 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
irrītātē Copy link
• irrītātē, adv., v. 1. irrito, P. a. fin.
ⓘ

irrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrītātē: adverbial

• irrīto (inr-), āvi, ātum, 1 (perf. subj. inritassis for inritaveris, Plaut. Am. 1, 1, 298), v. a. [cf. ἔρις, ἐρέθω, ἐρεθίζω, Georg Curtius Gr. Etym. p. 342, ed. 4], to incite, excite, stimulate, instigate, provoke, exasperate, irritate.
  1. I. Lit.: inritare dictum est proprie provocare, Non. 31, 21: si me inritassis, etc., Plaut. Am. 1, 1, 298; id. Stich. 2, 2, 22: ne si magis inritatus siet, Ter. Ad. 2, 4, 18: ita sum inritatus, ut, etc., id. Phorm. 2, 1, 10: ut vi inritare ferroque lacessere fortissimum virum auderet, Cic. Mil. 31, 84: virum telis, Verg. A. 10, 644: Terra, ira irritata deorum, id. ib. 4, 178: bello gentes, Just. 12, 6, 16: sibi simultates, Liv. 33, 46: aliquem ad necem alicujus, Vell. 2, 66.— Poet.: cum fera diluvies quietos Irritat amnes, enrages, Hor. C. 3, 29, 41: flammas, to kindle, Ov. F. 2, 649.—
  2. II. In gen., to incite, move, stir up, provoke, vex, inflame: crabrones, Plaut. Am. 2, 2, 75: tribunos plebis fama ea ipsa inritaverat magis ad certamen, Liv. 6, 27: animos ad bellum, id. 31, 5: iracundiam, Sen. de Ira, 3, 8: infantiam ad discendum, Quint. 1, 1, 26: forma meos irritat amores, Ov. Am. 2, 4, 9: vitia, id. ib. 3, 4, 11: cupiditatem, Sen. Ep. 7: suspiciones, Tac. H. 3, 4: animos, Hor. A. P. 180: ingenium, Prop. 4 (5), 6, 75. naturam per se pronam ad humanitatem, Sen. Ben. 6, 29: princeps, qui delatores non castigat, irritat, encourages, Suet. Dom. 9: exitium, to hasten, Tac. A. 13, 1: tussim, to excite, make worse, Cels. 2, 1; 5, 28, 2. — Hence, irrī-tātus, a, um, P. a., excited, enraged, provoked, irritated: canem inritatam imitarier, Plaut. Capt. 3, 1, 25: ad aliquid, Suet. Galb. 21: in aliquid, Sen. Ep. 97.— Comp.: ego his ejus verbis irritatior, Gell. 15, 9, 7; 10, 9, 2; id. praef. § 20.—Adv.: irrītātē, in an irritated manner; only in comp., Amm. 22, 15, 19.
irrĭto Copy link
ⓘ

irrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrĭtātē: adverbial

• irrĭto (inr-), āre, v. a. [1. irritus], to make void, invalidate (late Lat.), Cod. Th. 3, 12, 2.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
irrītātē Copy link
• irrītātē, en excitant la colère || -tius Amm. 22, 15, 19.
ⓘ

irrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrītātē: adverbial

irrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrĭtātē: adverbial

• 1 irrītō (inr-), āvī, ātum, āre, tr.,
1. exciter, stimuler, provoquer : Cic. Rep. 1, 30 ; ad bellum Liv. 31, 5, exciter à la guerre, cf. Liv. 6, 27 ; Quint. 1, 1, 26 || iracundiam Sen. Ira 3, 8, 3 ; iras Liv. 29, 16, 5, provoquer la colère ; exitium Tac. Ann. 13, 1, provoquer la perte de qqn ; sibi simultates Liv. 33, 46, 8, s'attirer des haines
2. irriter, indisposer, provoquer : aliquem Cic. Mil. 84, irriter qqn, cf. Virg. En. 10, 644. ➳ inritassis, fut. antér., Pl. Amph. 454.
irrĭtō Copy link
ⓘ

irrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrītātē: adverbial

irrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrĭtātē: adverbial

• 2 irrĭtō, āre (irritus), annuler : Cod. Th. 3, 12, 2.
irrĭtō Copy link
ⓘ

irrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrītātē: adverbial

irrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrĭtātē: adverbial

• 3 irrĭtō, adv., vainement : Paneg. 189, 18.
GES Gesner (3)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
irritate Copy link
IRRITATE Adu. cuius Compar. apud Ammian. 20, 37 Gingiuam irritatius titillare.
irrito Copy link
ⓘ

irrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrītātē: adverbial

irrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrĭtātē: adverbial

IRRITO [1] âre. [ἐρεθίζω, παροξύνω, παραπικραίνω, παροργίζω] Frequentat. […]
Page Scan
irrito Copy link
ⓘ

irrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrītātē: adverbial

irrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrĭtātē: adverbial

IRRITO [2] âre. Infringere, ad nihilum redigere. ICt. l. 2 C. de Feriis, Quod contra hoc factum fuerit omnibus modis irritatur.
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
IRRĬTO Copy link
ⓘ

irrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrītātē: adverbial

irrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

irrĭtātē: adverbial

S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• irritate:
    1. I. To provoke, exasperate:
      1. 1. irrīto, 1: esp. with animum, animos, as object, Liv. 31, 5 (opportune irritandis ad bellum animis): Just. 9, 2 (but irritare appears to have been used absol. with direct acc. of person, cf. Prov. irritare crabrones, Pl. Am. 2, 2, 84).
      2. 2. expr. by stŏmăchus, īra, with a verb: e. g. stomachum alicui movere, Cic. Att. 6, 3, 3; facere, ib. 5, 11, 2: see also to enrage, exasperate. (Bilem movere, commovere, also occur, but in somewhat stronger sense, cf. Hor. Ep. 1, 19, 20: v. indignation.)
    2. II. Fig.: to cause irritation, esp. in a sore: inflammo, 1: v. to inflame (II.).
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
IRRITATE Copy link
• IRRITATE
  • To make angry, aliquem iratum reddere: iram, bilem, or stomachum alicui movere: concitare (to excite; e.g., animum injuriis, Cic.): ☞ irritare aliquem absolutely, in the sense of “irritating” is not classical; but irritare aliquem or alicujus animum ad aliquid (e.g., animos ad bellum, etc.) is. To be irritated, iratum fieri; ira incendi; (ira) excandescere: he employed all possible means of irritating the soldiers, quibuscunque irritamentis poterat, iras militum acuebat (Liv.).
  • IMPROPR., To irritate wounds, vulnera inflammare; the nerves, motum excitare in nervis (☞ Cic., De Or., 1, 46, 202: nimium or vehementiorem might be added).