irrīto Copy link Outline I. Lit.II. In gen., to incite, move, stir up, ... ⓘirrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrītātē: adverbial • irrīto (inr-), āvi, ātum, 1 (perf. subj. inritassis for inritaveris, Plaut. Am. 1, 1, 298), v. a. [cf. ἔρις, ἐρέθω, ἐρεθίζω, Georg Curtius Gr. Etym. p. 342, ed. 4], to incite, excite, stimulate, instigate, provoke, exasperate, irritate. I. Lit.: inritare dictum est proprie provocare, Non. 31, 21: si me inritassis, etc., Plaut. Am. 1, 1, 298; id. Stich. 2, 2, 22: ne si magis inritatus siet, Ter. Ad. 2, 4, 18: ita sum inritatus, ut, etc., id. Phorm. 2, 1, 10: ut vi inritare ferroque lacessere fortissimum virum auderet, Cic. Mil. 31, 84: virum telis, Verg. A. 10, 644: Terra, ira irritata deorum, id. ib. 4, 178: bello gentes, Just. 12, 6, 16: sibi simultates, Liv. 33, 46: aliquem ad necem alicujus, Vell. 2, 66.— Poet.: cum fera diluvies quietos Irritat amnes, enrages, Hor. C. 3, 29, 41: flammas, to kindle, Ov. F. 2, 649.— II. In gen., to incite, move, stir up, provoke, vex, inflame: crabrones, Plaut. Am. 2, 2, 75: tribunos plebis fama ea ipsa inritaverat magis ad certamen, Liv. 6, 27: animos ad bellum, id. 31, 5: iracundiam, Sen. de Ira, 3, 8: infantiam ad discendum, Quint. 1, 1, 26: forma meos irritat amores, Ov. Am. 2, 4, 9: vitia, id. ib. 3, 4, 11: cupiditatem, Sen. Ep. 7: suspiciones, Tac. H. 3, 4: animos, Hor. A. P. 180: ingenium, Prop. 4 (5), 6, 75. naturam per se pronam ad humanitatem, Sen. Ben. 6, 29: princeps, qui delatores non castigat, irritat, encourages, Suet. Dom. 9: exitium, to hasten, Tac. A. 13, 1: tussim, to excite, make worse, Cels. 2, 1; 5, 28, 2. — Hence, irrī-tātus, a, um, P. a., excited, enraged, provoked, irritated: canem inritatam imitarier, Plaut. Capt. 3, 1, 25: ad aliquid, Suet. Galb. 21: in aliquid, Sen. Ep. 97.— Comp.: ego his ejus verbis irritatior, Gell. 15, 9, 7; 10, 9, 2; id. praef. § 20.—Adv.: irrītātē, in an irritated manner; only in comp., Amm. 22, 15, 19.
irrĭto Copy link ⓘirrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrĭtātē: adverbial • irrĭto (inr-), āre, v. a. [1. irritus], to make void, invalidate (late Lat.), Cod. Th. 3, 12, 2.
irrītō Copy link Outline 1 exciter, stimuler, provoquer : exciter à la guerre, cf. || provoquer la ...2 irriter, indisposer, provoquer : irriter qqn, cf. . inritassis, fut. antér., . ... ⓘirrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrītātē: adverbialirrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrĭtātē: adverbial • 1 irrītō (inr-), āvī, ātum, āre, tr., 1. exciter, stimuler, provoquer : Cic. Rep. 1, 30 ; ad bellum Liv. 31, 5, exciter à la guerre, cf. Liv. 6, 27 ; Quint. 1, 1, 26 || iracundiam Sen. Ira 3, 8, 3 ; iras Liv. 29, 16, 5, provoquer la colère ; exitium Tac. Ann. 13, 1, provoquer la perte de qqn ; sibi simultates Liv. 33, 46, 8, s'attirer des haines 2. irriter, indisposer, provoquer : aliquem Cic. Mil. 84, irriter qqn, cf. Virg. En. 10, 644. ➳ inritassis, fut. antér., Pl. Amph. 454.
irrĭtō Copy link ⓘirrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrītātē: adverbialirrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrĭtātē: adverbial • 2 irrĭtō, āre (irritus), annuler : Cod. Th. 3, 12, 2.
irrĭtō Copy link ⓘirrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrītātē: adverbialirrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrĭtātē: adverbial • 3 irrĭtō, adv., vainement : Paneg. 189, 18.
irrito Copy link ⓘirrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrītātē: adverbialirrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrĭtātē: adverbial IRRITO [1] âre. [ἐρεθίζω, παροξύνω, παραπικραίνω, παροργίζω] Frequentat. […] 🗁 Page Scan
irrito Copy link ⓘirrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrītātē: adverbialirrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrĭtātē: adverbial IRRITO [2] âre. Infringere, ad nihilum redigere. ICt. l. 2 C. de Feriis, Quod contra hoc factum fuerit omnibus modis irritatur.
IRRĬTO Copy link ⓘirrītāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrītātē: adverbialirrĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plirrĭtātē: adverbial IRRĬTO ↗Open in new tab (irrito)
irritate Copy link Outline I. To provoke, exasperate1. irrīto, 12. expr. by stŏmăchus, īra, with a verbII. Fig. • irritate: I. To provoke, exasperate: 1. irrīto, 1: esp. with animum, animos, as object, Liv. 31, 5 (opportune irritandis ad bellum animis): Just. 9, 2 (but irritare appears to have been used absol. with direct acc. of person, cf. Prov. irritare crabrones, Pl. Am. 2, 2, 84). 2. expr. by stŏmăchus, īra, with a verb: e. g. stomachum alicui movere, Cic. Att. 6, 3, 3; facere, ib. 5, 11, 2: see also to enrage, exasperate. (Bilem movere, commovere, also occur, but in somewhat stronger sense, cf. Hor. Ep. 1, 19, 20: v. indignation.) II. Fig.: to cause irritation, esp. in a sore: inflammo, 1: v. to inflame (II.).
IRRITATE Copy link • IRRITATETo make angry, aliquem iratum reddere: iram, bilem, or stomachum alicui movere: concitare (to excite; e.g., animum injuriis, Cic.): ☞ irritare aliquem absolutely, in the sense of “irritating” is not classical; but irritare aliquem or alicujus animum ad aliquid (e.g., animos ad bellum, etc.) is. To be irritated, iratum fieri; ira incendi; (ira) excandescere: he employed all possible means of irritating the soldiers, quibuscunque irritamentis poterat, iras militum acuebat (Liv.). IMPROPR., To irritate wounds, vulnera inflammare; the nerves, motum excitare in nervis (☞ Cic., De Or., 1, 46, 202: nimium or vehementiorem might be added).