singular Copy link Outline I. Of which there is but oneII. Gram. term; denoting but oneIII. Remarkable, unparalleled1. singŭlāris2. ēgrĕgius, exĭmius3. ūnĭcusIV. Out of the common way, peculiar1. mīrābĭlis, e2. nŏvus, ĭnūsĭtātus • singular: I. Of which there is but one: ūnĭcus, singŭlāris: v. unique, single, only. II. Gram. term; denoting but one: singŭlāris, e: the s. number, s. numerus, Quint. 1, 5, 42: Grr. Phr.: in the s. number, singulariter, Quint. 1, 5, 16. III. Remarkable, unparalleled: 1. singŭlāris: Join: s. eximiaque virtus, Cic. Man. 1, fin. 2. ēgrĕgius, exĭmius: v. remarkable. 3. ūnĭcus: s. generosity, u. liberalitas, Cic. Quint. 12, fin.: he displayed s. (unequalled) fidelity to his allies, u. fidem sociis praestitit, Liv. 33, 21. IV. Out of the common way, peculiar: 1. mīrābĭlis, e: they held some s. opinions, (iis) placebant m. quaedam, Cic. Am. 13, 45: v. strange. 2. nŏvus, ĭnūsĭtātus: v. novel, unusual. Phr.: he is a very s. person, mirabiliter mōratus est, id. Att. 2, 25.