single (adj.) Copy link Outline 1. ūnus, sōlus, ūnĭcus2. singŭlāris, e (absolutely unique) • single (adj.): 1. ūnus, sōlus, ūnĭcus: v. one, sole, only. 2. singŭlāris, e (absolutely unique): Cic. Tim. 4, med., mundus s. atque unigena. Phr.. there was not a s. soldier unwounded, nemo fuit omnino militum quin vulneraretur, Caes. (R. and A.): *nemo omnino miles non vulneratus est: in s. combat, vir unus cum viro congrediendo, Liv. 38, 17, med. (For singuli, v. singly; also, one.)
SINGLE Copy link • SINGLESole, alone, unus: solus (PROP.): unicus: singularis (in genere); also, figuratively = distinguished, unique. Not a single one, nemo unus; nemo fuit omnino militum quin vulneraretur (there was not a single soldier but, etc., Caes.): a single time, semel: not a single time, ne semel quidem: for this single reason, hac una de causa: single combat, certamen singulare. Not double, simplex. In (a) single line (of ships :, etc.), simplici directa acie; simplicibus ordinibus (☞ B. Alex., 37, 3: B. Afr., 13, 2; 59, 2). Unmarried, coelebs (of a man): innupta (of a woman).