Medea
Compreeor vulgus silentum vosque ferales deos
et Chaos caecum atque opacam Ditis umbrosi domum.
Tartari ripis ligatae squalido Mortis specu
supplicis. animae, remissis currite ad thalamos novos:
rota resistat membra torquens, tangat Ixion humum,
Tantalus securus undas hauriat Pirenidas.
vos quoque, urnis quas foratis inritus ludit labor,
Danaides, coite: vestras hic. dies quaerit manus.
gravior uni poena sedeat coniugis socero mei:
lubricus per saxa retro Sisyphum volvat lapis,
nunc meis vocata sacris, noctium sidus, veni
pessimos induta vultus, fronte non una minax.
Tibi move gentis vinculo solvens comam
secreta nudo nemora lustravi pede
et evocavi nubibus siccis aquas
egique ad imum maria, et Oceanus graves
interius undas aestibus victis dedit;
pariterque mundus lege confusa aetheris
et solem et astra vidit et vetitum mare
tetigistis, ursae. temporum flexi vices:
aestiva tellus floruit cantu meo,
coacta messem vidit hibernam Ceres;
violenta Phasis vertit in fontem vada
et Hister, in tot ora divisus, truces
compressit undas omnibus ripis piger.
Sonuere fluctus, tumuit insanum mare
tacente vento; nemoris antiqui domus
emisit umbras vocis imperio meae.
die relicto Phoebus in medio stetit
Hyadesque nostris cantibus motae labant:
adesse sacris tempus est, Phoebe, tuis.
tibi haec cruenta serta texuntur manu,
no vena quae serpens ligat,
tibi haec Typhoeus membra quae discors
qui regna concussit Iovis,
vectoris istic perfidi sanguis inest,
quem Nessus expirans dedit.
Oetaeus isto cinere defecit rogus,
qui virus Herculeum bibit,
piae sororis, impiae matris, facem
ultricis Althaeae vides,
reliquit istas invio plumas specu
Harpyia, dum Zeten fugit,
his adice pinnas sauciae Stymphalidos
Lernaea passae spicula,
sonuistis, arae, tripodas agnosco meos
favente commotos dea.
Video Triviae currus agiles,
non quos pleno lucida vultu
pernox agitat,
sed quos facie Iurida maesta,
cum Thessalicis vexata minis
caelum freno propiore legit.
sic face tristem pallida lucem
funde per auras,
horrore novo terre populos
inque auxilium, Dictynna, tuum
pretiosa sonent aera Corinthi.
tibi sanguineo caespite sacrum
sollemne damus,
tibi de medio rapta sepulchro
fax nocturnos sustulit ignes,
tibi mota caput
fiexa voces cervice dedi,
tibi funereo de more iacens
passos cingit vitta capillos,
tibi iactatur
tristis Stygia ramus ab unda,
tibi nudato pectore maenas
sacro feriam bracchia cultro.
manet noster sanguis ad aras:
assuesce, manus, stringere ferrum
carosque pati posse cruores.
sacrum laticem percussa dedi.
quodsi nimium saepe vocari
querens votis, ignosce precor:
causa vocandi, Persei, tuos
saepius arcus una atque eadem est
semper Iason.
tu nunc vestes tinge Creusae,
quas cum primum sumpserit, imas
urat serpens flamma medullas.
ignis fulvo elusus in auro
latet obscurus, quem mihi caeli
qui furta luit viscere feto
dedit et docuit condere vires
arte, Prometheus, dedit et tenui
sulphure tectos Mulciber ignes,
et vivacis fulgura flammae
de cognato Phaethonte tuli.
habeo en dirae dona Chimaerae,
habeo flammas
usto tauri gutture raptas,
quas permixto felle Medusae
tacitum iussi servare malum,
adde venenis stimulos, Hecate,
donisque meis
semina flammae condita serva.
fallant visus tactusque ferant,
meet in pectus venasque calor,
stillent artus ossaque tument
vincatque suas
flagrante coma nova nupta faces.
Vota tenentur: ter latratus
audax Hecate dedit et sacros
edidit ignes face lucifera.
Peracta vis est omnis: huc natos voca,
pretiosa per quos dona nubenti feram,
ite, ite, nati, matris infaustae genus,
placate vobis munere et multa prece
dominam ac novercam.. vadite et celeres domum
referte gressus, ultimo amplexu ut fruar,