Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
T. Maccius Plautus · Aulularia

Act 4, Scene 10

Text kindly provided by Perseus

Evclio
Quís homo hic loquitur?
Lyconides
Égo sum miser.
Evclio
Immo égo sum, et misere pérditus,
cui tanta mala maestitudoque optigit.
Lyconides
Animo bono es.
Evclio
Quo, obsecro, pacto esse possum?
Lyconides
Quia istuc facinus, quod tuom
sollicitat animum, id ego feci et fateor.
Evclio
Quid ego ex te audio?
Lyconides
Id quod verumst.
Evclio
Quid ego de te commerui, adulescens, mali,
quam ob rem ita faceres meque meosque perditum ires liberos?
Lyconides
Deus impulsor mihi fuit, is me ád illam inlexit.
Evclio
Quo modo?
Lyconides
Fateor peccavisse ét me culpam commeritum scio;
id adeo te oratum advenio ut animo aequo ignoscas mihi.
Evclio
Cur id ausu's facere, ut id quod non tuom esset tangeres?
Lyconides
Quid vis fieri? factum est illud: fieri infectum non potest.
deos credo voluisse; nam ni vellent, non fieret, scio.
Evclio
At ego deos credo voluisse ut ápud me te in nervo enicem.
Lyconides
Ne ístuc dixis.
Evclio
Quid tibi ergo meam me invito tactiost?
Lyconides
Quia vini vitio atque amoris feci.
Evclio
Homo audacissime,
cum istacin te oratione huc ad me adire ausum, impudens!
nam si istuc ius est ut tu istuc excusare possies,
luci claro deripiamus aurum matronis palam,
post id si prehensi simus, excusemus ebrios
nos fecisse amoris causa. nimis vilest vinum atque amor,
si ebrio atque amanti impune facere quod lubeat licet.
Lyconides
Quin tibi ultro supplicatum venio ob stultitiam meam.
Evclio
Non mi homines placent qui quando male fecerunt purigant.
tu illam scibas non tuam esse: non attactam oportuit.
Lyconides
Ergo quia sum tangere ausus, haud causificor quin eam
ego habeam potissimum.
Evclio
Tun habeas me invito meam?
Lyconides
Haud te invito postulo; sed meam esse oportere arbitror.
quin tu iam invenies, inquam, meam illam esse oportere, Euclio.
Evclio
Iam quidem hercle te ad praetorem rapiam et tibi scribam dicam,
nisi refers.
Lyconides
Quid tibi ego referam?
Evclio
Quod surripuisti meum.
Lyconides
Surripui ego tuom? unde? aut quid id est?
Evclio
Ita te amabit Iuppiter,
ut tu nescis.
Lyconides
Nisi quidem tu mihi quid quaeras dixeris.
Evclio
Aulam auri, inquam, te reposco, quam tu confessu's mihi
te abstulisse.
Lyconides
Neque edepol ego dixi neque feci.
Evclio
Negas?
Lyconides
Pernego immo. nam neque ego aurum neque istaec aula quae siet
scio nec novi.
Evclio
Illam, ex Silvani luco quam abstuleras, cedo.
i, refer. dimidiam tecum potius partem dividam.
tam etsi fur mihi es, molestus non ero. i vero, refer.
Lyconides
Sanus tu non es qui furem me voces. ego te, Euclio,
dé alia re rescivisse censui, quod ad me attinet;
† magna est res quam ego tecum otiose, si otium est, cupio loqui.
Evclio
Dic bona fide: tu id aurum non surripuisti?
Lyconides
Evclio
Neque eum scis qui abstulerit?
Lyconides
Istuc quoque bona.
Evclio
Atque id si scies
qui abstulerit, mihi indicabis?
Lyconides
Faciam.
Evclio
Neque partem tibi
ab eo qui habet indipisces neque furem excipies?
Lyconides
Evclio
Quid si fallis?
Lyconides
Tum me faciat quod volt magnus Iuppiter.
Evclio
Sat habeo. age nunc loquere quid vis.
Lyconides
Si me novisti minus,
génere quo sim gnátus: hic mihi ést Megadorus avonculus,
meus pater fuit Antímachus, ego vocor Lyconides,
mater est Eunomia.
Evclio
Novi genus. nunc quid vis? id volo
noscere.
Lyconides
Filiam ex te tú habes.
Evclio
Immo éccillam domi.
Lyconides
Eam tu despondisti, opinor, meo avonculo.
Evclio
Omnem rem tenes.
Lyconides
Is me nunc renuntiare repudium iussit tibi.
Evclio
Repudium rebus paratis, exornatis nuptiis?
ut illum di immortales omnes deaeque quantum est perduint,
quem propter hodie auri tantum perdidi infelix, miser.
Lyconides
Bono animo es, bene dice. nunc quae res tibi et gnatae tuae
bene feliciterque vortat—ita di faxint, inquito.
Evclio
Ita di faciant.
Lyconides
Et mihi ita di faciant. audi nunciam.
qui homo culpam admisit in se, nullust tam parvi preti,
quom pudeat, quin purget sese. nunc te obtestor, Euclio,
ut si quid ego erga te imprudens peccavi aut gnatam tuam,
ut mi ignoscas eamque uxorem mihi des, ut leges iubent.
ego me iniuriam fecisse filiae fateor tuae,
Cereris vigiliis, per vinum atque impulsu adulescentiae.
Evclio
Ei mihi, quód ego facinus ex te aúdio?
Lyconides
Cur eiulas,
quém ego avom feci iam ut esses filiai nuptiis?
nam tua gnata peperit, decumo mense post: numerum cape;
ea re repudium remisit avonculus causa mea.
i intro, exquaere, sitne ita ut ego praedico.
Evclio
Perii oppido,
ita mihi ad malum malae res plurimae se adglutinant.
ibo intro, ut quid huius verum sit sciam.—
Lyconides
Iam te sequor.
haec própemodum iam esse ín vado salútis res vidétur.
nunc servom esse ubi dicam meum Strobilum non reperio;
nisi etiam hic opperiar tamen paulisper; postea intro
hunc subsequar. nunc interim spatium ei dabo exquirendi
meum factum ex gnatae pedisequa nutrice anu: ea rem novit.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation