stĭlus Copy link Outline I. In gen., a stake, paleII. In partic.A. A style used by the Romans for writing on waxen tabletsB. Transf.1. = scriptio and scriptura, a setting down in writing ...2. A manner of speaking, mode of expression ...3. A decision, verdict, opinion, App. M. 10, p. 242, 20 ... ⓘstylus: masc nom sg (orth) • stĭlus (not stylus), i, m. [for stiglus; Gr. στίζω, to stick, puncture; στίγμα, mark, point; Sanscr. tig, to be sharp; tigmas, sharp; cf. Engl. stick, sting; Lat. stimulus; not connected with στῦλος]. I. In gen., a stake, pale: extra vallum stili caeci, concealed stakes, Auct. B. Afr. 31, 5; cf. Sil. 10, 415 (for which stimuli, Caes. B. G. 7, 73 fin.): ligneus, Amm. 23, 4, 5; 15, 10, 5.—In agriculture, a pointed instrument for freeing plants from worms or from shoots which grow too rankly, etc., Col. 11, 3, 53; Pall. Mart. 10, 20.—Of the stem or stalk of many plants (e. g. of the asparagus), Col. 11, 3, 46; 11, 3, 58; 5, 10, 13; 5, 10, 21.— II. In partic. A. A style used by the Romans for writing on waxen tablets (pointed, and usually made of iron): effer cito stilum, ceram et tabellas et linum, Plaut. Bacch. 4, 4, 64; cf. id. ib. 4, 4, 76; 4, 9, 73; Quint. 1, 1, 27: cum otiosus stilum prehenderat, flaccebat oratio, Cic. Brut. 24, 93: orationes paene Attico stilo scriptae, with an Attic pen, id. ib. 45, 167; so, (comoediae quaedam) resipiant stilum Plautinum, Gell. 3, 3, 13.—And with reference to the ecenomical use, in a double sense, Cic. de Or. 2, 23, 96.—Writing on wax was erased with the broad upper end of the style; hence the phrase stilum vertere, for to erase what one has written, Cic. Verr. 2, 2, 41, § 101: saepe stilum vertas, iterum quae digna legi sint, Scripturus, Hor. S. 1, 10, 73.—But cf.: et mihi vertenti stilum in Gallias, i. e. turning to write of, Amm. 29, 3, 1.—Comically: stilis me totum usque ulmeis conscribito, i. e. with elm switches, Plaut. Ps. 1, 5, 131 (cf. conscribo).— B. Transf. 1. = scriptio and scriptura, a setting down in writing, composing, composition; the practice of composing; manner of writing, mode of composition: stilus optimus et praestantissimus dicendi effector ac magister, Cic. de Or. 1, 33, 150; 1, 60, 257; cf. id. ib. 3, 49, 190; Quint. 1, 9, 2; cf.: multus stilus et assidua lectio, id. 10, 7, 4: stilus exercitatus, i. e. a practised pen, Cic. Or. 44, 150: tardior stilus cogitationem moratur, Quint. 1, 1, 28: neglegens, id. 2, 4, 13: multus, id. 10, 1, 1: tardus, id. 10, 3, 5: rudis et confusus, id. 1, 1, 28: fidelis, id. 10, 7, 7: stilo incumbere, Plin. Ep. 7, 29, 9: aliquid stilo prosequi, id. ib. 1, 8, 8; 2, 3, 3: signare stilo, Vell. 1, 16, 1: non ita dissimili sunt argumento, sed tamen Dissimili oratione sunt factae ac stilo, in speech and writing, Ter. And. prol. 12 (for which: oratione et scripturā, id. Phorm. prol. 5); cf.: unus sonus est totius orationis et idem stilus, the same tone and the same style of composition run through the whole speech, Cic. Brut. 26, 100: artifex stilus, an artistic style, id. ib. 25, 96: familiares opes velut supremo distribuens stilo, i. e. by his last will, Amm. 25, 3, 21.— 2. A manner of speaking, mode of expression, style in speaking (post-Aug. and very rare; not as early as Quint.; in class. Lat. sermo, oratio, dictio, dicendi modus, ars, genus or forma): stilus pressus demissusque, Plin. Ep. 1, 8, 5: pugnax et quasi bellatorins, id. ib. 7, 9, 7: laetior, id. ib. 3, 18, 10; cf.: diligentis stili anxietas, Tac. Or. 39: (Octavius) tragoediam magno impetu exorsus, non succedente stilo, abolevit, Suet. Aug. 85: affectatione obscurabat stilum, id. Tib. 70: stili dicendi duo sunt: unus est maturus et gravis, alter ardens erectus et infensus, etc., Macr. S. 5, 1; 6, 3.—* 3. A decision, verdict, opinion, App. M. 10, p. 242, 20.
stĭlus Copy link Outline 1 pieu : pieux dissimulés || instrument d'agriculture : || tige de plante ...2 style, poinçon pour écrire : prendre son style, sa plume ; discours ...3 [fig.]a) travail du poinçon, de la plume, c.-à-d. de la composition : la ...b) manière, style :c) œuvre littéraire : || bulletin de vote : || langue : langue ... ⓘstylus: masc nom sg (orth) • stĭlus (non stylus), ī, m., tout objet en forme de tige pointue, 1. pieu : stili cæci B. Afr. 31, 5, pieux dissimulés || instrument d'agriculture : Col. Rust. 11, 3, 53 || tige de plante : Col. Rust. 11, 3, 46, etc. 2. style, poinçon pour écrire : stilum prendere Cic. Br. 93, prendre son style, sa plume ; orationes pæne Attico stilo scriptæ Cic. Br. 167, discours qu'on dirait écrits par une plume attique ; [jeu de mots avec instr. d'agriculture : Cic. de Or. 2, 96] ; stilum vertere in tabulis Cic. de Or. 2, 101, passer le style renversé sur des tablettes [se servir du bout aplati], effacer, cf. Hor. S. 1, 10, 72 3. [fig.] a) travail du poinçon, de la plume, c.-à-d. de la composition : (stilus) est dicendi opifex Cic. Fam. 7, 25, 2, la plume est l'ouvrière de l'expression ; stilus optimus et præstantissimus dicendi effector ac magister Cic. de Or. 1, 150, la plume est le meilleur et le plus éminent des artisans et maîtres du bien dire, cf. de Or. 1, 257 ; 3, 190 ; Quint. 1, 9, 2 ; 10, 7, 4 ; artifex, ut ita dicam, stilus Cic. Br. 96, une plume faisant, pour ainsi dire, du travail de maître ; unus sonus est totius orationis et idem stilus Cic. Br. 100, tout le discours a le même accent, trahit la même plume ; b) manière, style : Plin. Min. Ep. 1, 8, 5 ; 3, 18, 10 ; 7, 9, 7 ; c) œuvre littéraire : Val. Max. 8, 13, 4 || bulletin de vote : Apul. M. 10, 8 || langue : Græcus stilus Hier. Ep. 3, 4, langue grecque.
stylus Copy link STYLVS, s. STILVS i. m. [στύλος] Graecae originis potest esse, etiam si per I scriptum antiquitus forte reperias, quod quo maturius accepere a Graecis voces, tanto magis illas immutare consueuerunt. […] 🗁 Page Scan .