single (adj.) Copy link Outline 1. ūnus, sōlus, ūnĭcus2. singŭlāris, e (absolutely unique) • single (adj.): 1. ūnus, sōlus, ūnĭcus: v. one, sole, only. 2. singŭlāris, e (absolutely unique): Cic. Tim. 4, med., mundus s. atque unigena. Phr.. there was not a s. soldier unwounded, nemo fuit omnino militum quin vulneraretur, Caes. (R. and A.): *nemo omnino miles non vulneratus est: in s. combat, vir unus cum viro congrediendo, Liv. 38, 17, med. (For singuli, v. singly; also, one.)