Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (15 entries · 38 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

sēcūrē: adverbial

sēcūre: masc/neut voc sg

• sē-cūrus, a, um, adj. [se = sine and cura], i. q. non or nibil curans, free from care, careless, unconcerned, untroubled, fearless, quiet, easy, composed.
  1. I. Lit.
    1. A. In a good sense (class.; cf. tutus); constr. absol., with de, ab, gen., or a rel.-clause: ut, meis ab tergo tutis, securus bellum Nabidi inferam, Liv. 31, 25: securus solutusque, id. 25, 39; (with otiosus), Quint. 5, 13, 59: securus Hermippus Temnum proficiscitur, Cic. Fl. 20, 46: sine militis usu Mollia securae peragebant otia gentes, Ov. M. 1, 100; 11, 423; 12, 129: non secura quidem, fausto tamen omine laeta Mater abit templo, id. ib. 9, 784; cf.: a non securo Eumene, Liv. 45, 19: Ceres natā secura receptā, easy now that she had found, Ov. M. 5, 572; cf. Tib. 1, 1, 77 (v. infra, b.): de linguā Latinā securi es animi, Cic. Att. 12, 52 fin.: de bello Romano, Liv. 36, 41: de facilitate credentis, Tac. A. 16, 2: securos vos ab hac parte reddemus, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 24, 8; Curt. 9, 6, 24; so, ab hac parte, Suet. Tib. 11.—Comp.: securior ab Samnitibus, Liv. 9, 22: Romani securi pro salute de gloriā certabant, Tac. Agr. 26: aut pro vobis sollicitior, aut pro me securior, id. H. 4, 58.— With gen. (poet. and in post-Aug. prose): ne sis secura futuri, Ov. M. 6, 137; so, suis (gen. of sus), id. ib. 7, 435: extremi sepulcri, Stat. Th. 12, 781: pelagi atque mei, unconcerned about, Verg. A. 7, 304: amorum germanae, id. ib. 1, 350; 10, 326: poenae, Hor. Ep. 2, 2, 17: tam parvae observationis (Cicero), Quint. 8, 3, 51: odii, Tac. Agr. 43: potentiae, id. A. 3, 28: nec securam incrementi sui patiebatur esse Italiam, Vell. 2, 109, 4: qui (motus) Campaniam numquam securam hujus mali...vastavit, Sen. Q. N. 6, 1, 2: quem (rogum) uxoria pietas mortis secura conscendit, Val. Max. 2, 6, ext. 14: his persuadet, ut securo fugae suae Eumeni superveniant, Just. 13, 8, 5: periculi, Curt. 5, 10, 15: discurrunt securi casus ejus, qui supervenit ignaris, id. 9, 9, 8 (v. infra, b.). —With rel.-clause: gestit nummum in loculos demittere, post hoc Securus, cadat an recto stet fabula talo, Hor. Ep. 2, 1, 176; id. S. 2, 4, 50 (opp. laboret); id. C. 1, 26, 6.— With ne and subj.: ne quis etiam errore labatur vestrum quoque, non sum securus, Liv. 39, 16, 6.—
        1. b. Of inanim. things.
          1. α. Free from care, untroubled, tranquil, serene, cheerful, bright (poet. and in post-Aug. prose): deos securum agere aevum, Lucr. 5, 82; 6, 58; Hor. S. 1, 5, 101: quies (leti), Lucr. 3, 211; 3, 939: otia, Verg. G. 3, 376: dies, Tib. 3, 4, 54: merum, id. 2, 1, 46: mensa, id. 3, 6, 30: convivia, Sen. Clem. 1, 26: artus (Herculis), Ov. M. 9, 240: gaudia nato recepto, id. ib. 7, 455: summa malorum, careless, id. ib. 14, 490: olus, i.e. of the careless idler, Hor. S. 2, 7, 30 et saep.; Quint. 10, 5, 8: causae, id. 11, 3, 151: vox securae claritatis, id. 11, 3, 64: tempus securius, more free from care, id. 12, 1, 20; cf.: securior materia, Tac. H. 1, 1 et saep.: securos ab eo metu somnos, Plin. 28, 9, 42, § 149. —With gen.: vota secura repulsae, safe against, Ov. M. 12, 199.—
          2. β. Poet., that frees from care or anxiety: latices, Verg. A. 6, 715 (securos ab effectu, Serv. ad l. l.).—
    2. B. In a bad sense, careless, reckless, heedless, negligent (post-Aug. and very rare): reus, Quint. 6, 1, 14; cf. id. 4, 2, 55; 11, 3, 3.—Of abstract things: castrensis jurisdictio, easy, off-hand (shortly after, opp. gravis, intentus), Tac. Agr. 9: luxus, id. A. 3, 54.—
  2. II. Transf., object., of a thing or place, free from danger, safe, secure (not till after the Aug. period, and rare for the class. tutus): hostis levis et velox et repentinus, qui nullum usquam tempus, nullum locum quietum aut securum esse sineret, Liv. 39, 1: domus, Plin. Pan. 62, 7: Tripolim securissimam reddidit, Spart. Sev. 18: securiorem, Tac. Or. 3: quorum (hominum) ea natura est, ut secura velint, safety, security, id. ib. 37 fin.—With gen.: subitā inundatione Tiberis non modo jacentia et plana urbis loca sed secura ejusmodi casuum implevit, secure from such accidents, Tac. H. 1, 86.—Adv., in two forms,
    1. A. sē-cūrē.
      1. 1. (Acc. to I.) Carelessly, heedlessly, fearlessly, unconcernedly, quietly (not ante-Aug.): lente ac secure aliquid ferre, Suet. Ner. 40; Plin. Ep. 1, 4, 3 (with neglegenter); Vell. 2, 129, 3; Val. Max. 4, 7, 1 ext. al.—Comp., Sen. Ep. 18, 8.—
      2. 2. (Acc. to II.) Safely, securely, Plin. Ep. 2, 17, 6.—
    2. B. sēcūrĭter (late Lat.), Aug. in Joan. Ep. ad Parth. Tr. 10, 8.
ⓘ

sĕcūre: fem abl sg

• sĕcūris, is (acc. securim, Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Men. 5, 2, 105; Cic. Mur. 24, 48; id. Planc. 29, 70; Verg. A. 2, 224; 11, 656; 696; Ov. M. 8, 397; Liv. 1, 40, 7; 3, 36, 4; Plin. 7, 56, 57, § 201; cf. Gell. 13, 21, 6: securem, Liv. 3, 36, 4; 8, 7, 20; 9, 16, 17; Cic. Verr. 2, 5, 47, § 123; Varr. ap. Non. p. 79; Val. Max. 1, 3, ext. 3; 3, 2, ext. 1; Tert. adv. Marc. 1, 29; Lact. Mort. Pers. 31, 2; Amm. 30, 8, 5; cf. Prisc. 758; abl. securi, Plaut. Ps. 1, 2, 25; Cic. Verr. 2, 1, 3, § 7; 2, 1, 5, § 12; 2, 4, 64, § 144; 2, 5, 50, § 133; Verg. A. 6, 824; 7, 510; Cat. 17, 19; Ov. H. 16, 105; Liv. 2, 5, 8 et saep.: secure, App. M. 8, p. 216, 1; Tert. Pud. 16), f. [seco], an axe or hatchet with a broad edge (cf. bipennis).
  1. I. In gen., as a domestic utensil, Cato, R. R. 10, 3; Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Bacch. 5, 1, 31: rustica, Cat. 19, 3 al.—For felling trees, Cat. 17, 19; Verg. A. 6, 180; Ov. F. 4, 649; id. M. 9, 374; Hor. S. 1, 7, 27; Plin. 16, 39, 74, § 188.—For hewing stones in the quarries, Stat. S. 2, 2, 87. —For fighting, a battle-axe, Verg. A. 11, 656; 11, 696; 12, 306; 7, 184; 7, 627; Hor. C. 4, 4, 20 al.: anceps, a two-edged axe, Ov. M. 8, 397 (just before, bipennifer).—For slaying animals for sacrifice, Hor. C. 3, 23, 12; Verg. A. 2, 224; Ov. Tr. 4, 2, 5; id. M. 12, 249.—As the cutting edge of a vine-dresser's bill, Col. 4, 25, 4 et saep.—
  2. II. In partic.
    1. A. Lit., an executioner's axe, for beheading criminals (borne by the lictors in the fasces; v. fascis): missi lictores ad sumendum supplicium nudatos virgis caedunt securique feriunt, i. e. behead them, Liv. 2. 5; so, securi ferire, Cic. Verr. 2, 1, 30, § 75; Hirt. B. G. 8, 38 fin.: percutere, Cic. Pis. 34, 84; Sen. Ira, 2, 5, 5; Flor. 1, 9, 5: strictae in principum colla secures, id. 2, 5, 4: necare, Liv. 10, 9: securibus cervices subicere, Cic. Pis. 34, 83 (cf. infra, B.); Cic. Verr. 2, 5, 9, § 22: Publicola statim secures de fascibus demi jussit, id. Rep. 2, 31, 55; cf. Lucr. 3, 996; 5, 1234: nec sumit aut ponit secures Arbitrio popularis aurae, Hor. C. 3, 2, 20: saevumque securi Aspice Torquatum (as having caused his own son to be executed), Verg. A. 6, 824.—Comically, in a double sense, acc. to I.: te, cum securi, caudicali praeficio provinciae, Plaut. Ps. 1, 2, 25: securis Tenedia, Cic. Q. Fr. 2, 11, 2; Front. ad M. Caes. 1, 9 init.; v. Tenedos.—
    2. B. Trop.
      1. 1. A blow, death-blow, etc.: graviorem rei publicae infligere securim, to give a death-blow, Cic. Planc. 29, 70; cf.: quam te securim putas injecisse petitioni tuae, cum? etc. (just before: plaga est injecta petitioni tuae), id. Mur. 24, 48.—
      2. 2. With reference to the axe in the fasces, authority, dominion, sovereignty.
          1. α. Usu. in plur.: Gallia securibus subjecta, perpetuā premitur servitute, i. e. to Roman supremacy, * Caes. B. G. 7, 77 fin.; cf.: vacui a securibus et tributis, Tac. A. 12, 34: consulis inperium hic primus saevasque secures Accipiet, Verg. A. 6, 819: Medus Albanas timet secures, i. e. the Roman authority or dominion, Hor. C. S. 54: ostendam multa securibus recidenda, Sen. Ep. 88, 38.—
          2. β. In sing. (poet.): Germania colla Romanae praebens animosa securi, Ov. Tr. 4, 2, 45.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

sĕcūre: fem abl sg

• sĕcūris, is, f. (seco),
1. hache, cognée : Cato Agr. 10, 3 ; Virg. En. 6, 180 ; 2, 224 ; 11, 656 ; securi ferire Cic. Verr. 2, 5, 75, frapper de la hache, décapiter, cf. Verr. 2, 5, 113 ; 156 ; securi percussus Cic. Verr. 2, 5, 74, décapité ; eum securi percussisti Cic. Pis. 84, tu lui fis trancher la tête ; securibus cervices subicere Cic. Pis. 83, mettre son cou sous la hache ; secures de fascibus demere Cic. Rep. 2, 55, retirer les haches des faisceaux ; sævus securi Torquatus Virg. En. 6, 824, Torquatus à la hache cruelle [qui fit décapiter son fils] ; securis Tenedia Cic. Q. 2, 11, 2, la hache ténédienne [le roi Ténès, dans l'île de Ténédos, avait établi que tout adultère serait décapité et son fils lui-même subit le châtiment]
2. [fig.]
  1. a) coup de hache : graviorem rei publicæ securim infligere Cic. Planc. 70, asséner un coup de hache plus violent à l'État, cf. injicere Cic. Mur. 48 ;
  2. b) les haches des faisceaux [symbole de l'autorité, d'où] puissance, domination : Gallia securibus subjecta Cæs. G. 7, 77, 16, la Gaule soumise aux haches romaines, à la puissance romaine, cf. Hor. Sæc. 54 ; Tac. Ann. 12, 34 ; sumere aut ponere secures Hor. O. 3, 2, 19, prendre ou déposer les faisceaux = les magistratures || au sing., Ov. Tr. 4, 2, 45 ;
  3. c) construction [de navires] avec la hache : XL die a securi Plin. 16, 192, 40 jours après la sortie du chantier. ➳ acc. ordin. securim, mais securem Varro Men. 389 ; Cic. Verr. 2, 5, 123 ; Liv. 3, 36, 4 ; 8, 7, 20 ; 9, 16, 17 || abl. securi, mais secure Apul. M. 8, 30.
ⓘ

sēcūrē: adverbial

sēcūre: masc/neut voc sg

• sēcūrus, a, um (se et cura),
1.
  1. a) exempt de soucis, sans inquiétude, sans trouble, tranquille, calme : securus proficiscitur Cic. Fl. 46, il part sans inquiétude : de lingua Latina securi es animi Cic. Att. 12, 52, 3, tu es tranquille sur la question du latin, cf. Liv. 36, 41, 1 ; securus ab hac parte Planc. d. Cic. Fam. 10, 24, 8, tranquille de ce côté ; securior ab Samnitibus Liv. 9, 22, 3, assez tranquille du côté des Samnites || [avec gén., poét.] : securi pelagi atque mei Virg. En. 7, 304, tranquilles du côté de la mer et de moi, sans s'inquiéter de..., cf. Quint. 8, 3, 51 ; Tac. Agr. 43 ; Ann. 3, 28 ; Sen. Nat. 6, 1, 2 ; Hor. Ep. 2, 2, 17 ; Ov. M. 6, 137 || [avec interr. indir.] : post hoc securus cadat an recto stet fabula talo Hor. Ep. 2, 1, 176, après cela indifférent à l'échec ou au succès de sa pièce, cf. Hor. O. 1, 26, 6 ; S. 2, 4, 50 || non securus ne subj. Liv. 39, 16, 6, craignant que ;
  2. b) [en parl. des choses] : secura quies Lucr. 3, 211, sommeil sans trouble, paisible, cf. Virg. G. 3, 376 ; securum holus Hor. S. 2, 7, 30, légume [= repas] paisible, exempt de tout tracas, cf. Tib. 3, 4, 54 ; Quint. 10, 5, 8 ; 11, 3, 64, etc. ; castrensis jurisdictio secura Tac. Agr. 9, la justice des camps qui ne s'inquiète de rien, qui n'a pas de comptes à rendre || securæ res ab Hannibale Liv. 24, 19, 4, situation tranquille du côté d'Hannibal, cf. Plin. 28, 149 ; vota secura repulsæ Ov. M. 12, 199, vœux qui ne craignent pas un refus, cf. Tac. H. 1, 86 || [poét.] securi latices Virg. En. 6, 715, des eaux qui apportent la quiétude [Léthé]
2. exempt de danger, où l'on n'a rien à craindre, sûr, en sécurité [en parl. de choses] : locus securus Liv. 39, 1, 6, lieu sûr ; domus secura Plin. Min. Pan. 62, 7, maison où l'on est en sûreté ; materia securior Tac. H. 1, 1, sujet moins dangereux, cf. Tac. D. 3 || pl. n. secura Tac. D. 37, la sécurité || securissimus Spart. Sev. 18, 3.
GES Gesner (3)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
secure Copy link
SECVRE � Adu. Paterc. 2, 129, 4 Secure aliquid continere. Iustin. 5, 9, 10 […]
Page Scan
.
securis Copy link
ⓘ

sĕcūre: fem abl sg

SECVRIS � is. f. [πέλεκυς] Instrumentum ad secandum ligna, ad caedendas hostias, bellicum etiam, cognatum Bipenni: certe vtriusque in iisdem rebus et actionibus mentio: quod ostendit Drakenb. ad Sil. 16, 264. […]
Page Scan
.
securus Copy link
ⓘ

sēcūrē: adverbial

sēcūre: masc/neut voc sg

SECVRVS � a, um. Adi. [ἀσφαλὴς, ἀδεὴς, ἀκίνδυνος, ἀμέριμνος,] Qui sine cura est, et nihil metuit, vel quod causas non habet metuendi, vel propter leuitatem animi. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (3)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• secure (v.):
    1. I. To make safe, put out of danger:
      1. 1. mūnio, 4 (lit. to fortify): to s. (a place) by guards, (locum) praesidiis m., Cic. Cat. 1, 4, 8: to s. one's power (from plots, etc.), imperium m., Nep. Reg. 2: to s. oneself against fraud, muniri contra fraudes, Plin. 37, 13, 76. Also, praemūnio, 4 (to s. oneself beforehand); to s. oneself by antidotes from fear of poison, metu venenorum praemuniri medicamentis, Suet. Cal. 29.
      2. 2. firmo, confirmo, 1 (to strengthen): freq. as milit. term: to s. a place by strong fortifications, locum magnis munitionibus firmare, Caes. B. G. 6, 29: v. to strengthen.
      3. 3. expr. by circuml. with tūtus, tūtior, (this he did) to s. himself from conspirators, *quo tutior ab insidiantibus fieret: I must endeavour to s. my friend's interest, amici res est videndum ut in tuto collocetur, Ter. Heaut. 4, 3, 11: v. safe.
    2. II. To apprehend: comprehendo, 3: v. to seize, arrest.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
SECURE Copy link
• SECURE
1.
  • adj.,
  • Safe, tutus: securus [Vid: SAFE].
  • Careless, securus: negligens: imprudens. SYN. in CARELESS
2.
  • v. To make safe, put out of danger, tutum reddere, facere, or praestare: in tuto collocare aliquid (e.g., one’s reputation, famam): munire (to provide with a defence): conrirmare aliquid or spem alicujus rei (e.g., spem successionis, Suet.; pacem, regnum, etc.). To secure one’s self against danger or casualties, corpus tutum reddere adversus pericula (Cels.): to be secured against anything, tutum or munitum esse ab aliqua re.
  • To upprehend, comprehendere; in custodiam tradere. To be secured, comprehendi; in custodiam tradi: (of a permanent state), in custodia haberi or servari; custodia teneri or retineri.