Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (14 entries · 17 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

rīdĭcŭlē: adverbial

rīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg

• rīdĭcŭlus, a, um, adj. [rideo], that excites laughter.
  1. I. In a good sense, laughable, droll, funny, amusing, facetious (freq. and class.; syn.: jocularis, jocosus).
    1. A. Adj.: quamvis ridiculus est, Plaut. Men. 2, 2, 43; cf.: quando adbibero, alludiabo, tum sum ridiculissimus, id. Stich. 2, 2, 58: si ridiculum hominem quaeret quispiam, id. ib. 1, 3, 17: cavillator facie magis quam facetiis ridiculus, Cic. Att. 1, 13, 2: homines, Cic. Verr. 2, 1, 46, § 121; id. de Or. 2, 54, 221; Juv. 3, 153: mus, a funny little mouse, Hor. A. P. 139: inest lepos ludusque in hac comoediā: ridicula res est, Plaut. As. prol. 14: ridicula et jocosa res, Cat. 56, 1 and 4: dico unum ridiculum dictum de dictis melioribus . . . nemo ridet, Plaut. Capt. 3, 1, 22; so, dictum, Quint. 6, 3, 6: logos ridiculos vendo, Plaut. Stich. 1, 3, 68: vultus gestusque, Quint. 6, 3, 26 et saep.: ridiculum est, with subject-clause: ridiculum est, te istuc me admonere, Ter. Heaut. 2, 3, 112; so Quint. 6, 3, 94.— Absol.: hui, tam cito? ridiculum! how comical! Ter. And. 3, 1, 16; so id. ib. 4, 2, 29; id. Eun. 3, 1, 62; id. Phorm. 5, 7, 8.— Poet. with inf.: (Porcius) Ridiculus totas simul obsorbere placentas, Hor. S. 2, 8, 24.—
    2. B. Substt.
      1. 1. rīdĭcŭ-lus, i, m., a jester, buffoon: Gelasimo nomen mihi indidit parvo pater. Quia inde jam a pauxillo puero ridiculus fui, etc., Plaut. Stich. 1, 3, 21 sq.; so id. ib. 17 and 64; 4, 2, 54; id. Capt. 3, 1, 10; 17; Ter. Eun. 2, 2, 13; Vulg. Hab. 1, 10.—
      2. 2. rīdĭcŭlum, i, or plur.: rīdĭcŭla, ōrum, n., something laughable, a laughing matter; a jest, joke, etc.: proprium materiae, de quā nunc loquimur, est ridiculum, ideoque haec tota disputatio a Graecis περὶ γελοίου inscribitur, Quint. 6, 3, 22; cf. Cic. de Or. 2, 58, 235 sq. (v. the whole chapter on laughter, when and how it should be excited, etc., Cic. l. l.; and: de risu, Quint. 6, 3): in jaciendo mittendoque ridiculo genera plura sunt ... illud admonemus, ridiculo sic usurum oratorem, ut, etc., Cic. Or. 26, 87: per ridiculum dicere (opp. severe), id. Off. 1, 37, 134: ridiculi causā (with joco), Plaut. Am. 3, 2, 36: mihi solae ridiculo fuit, I had the joke all to myself, Ter. Eun. 5, 6, 3: quatenus sint ridicula tractanda oratori, perquam diligenter videndum est ... materies omnis ridiculorum est in istis vitiis, quae, etc., Cic. de Or. 2, 58, 237 sq.; Plaut. Stich. 3, 2, 2: saepe etiam sententiose ridicula dicuntur, Cic. de Or. 2, 71, 286: facetum non tantum circa ridicula consistere, Quint. 6, 3, 19: ridicula aut facimus aut dicimus, etc., id. 6, 3, 25.—
  2. II. In a bad sense, laughable, silly, absurd, ridiculous (not freq. till after the Aug. per.; cf. rideo, II. B. 2.): hujus insania, quae ridiaula est aliis, mihi tum molesta sane fuit, etc., Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148: ludibria, Lucr. 2, 47: qui ridiculus minus illo (es)? Hor. S. 2, 3, 311: stulta reprehendere facillimum est, nam per se sunt ridicula, Quint. 6, 3, 71; cf. (with stulta), id. 2, 10, 6: poëma (shortly before: inculti versus et male nati), Hor. Ep. 2, 1, 238: pudor, Juv. 11, 55.— Ridiculum est, with subject-clause: est ridiculum, ad ea quae habemus nihil dicere, quaerere, quae habere non possumus, Cic. Arch. 4, 8; so, putare, id. Div. in Caecil. 18, 59: de confessis praecipere, Quint. 5, 13, 7.—Adv.: rīdĭ-cŭlē.
        1. a. (Acc. to I.) Laughably, jokingly, humorously: rogitas, Plaut. Trin. 4, 2, 60; Ter. Hec. 4, 4, 46: non modo acute, sed etiam ridicule ac facete, Cic. de Or. 1, 57, 243; 2, 71, 289; id. Fam. 9, 22, 4; Domit. Mars. ap. Quint. 6, 3, 105: ridicule magis hoc dictum quam vere, Phaedr. 3, 4, 5.—
        2. b. (Acc. to II.) Ridiculously: insanus, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148; id. Rosc. Com. 6, 19.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
rīdĭcŭlē Copy link
• rīdĭcŭlē (ridiculus), plaisamment : multa ridicule dicere Cic. Br. 172, dire beaucoup de mots plaisants, spirituels || [mauv. part] homo ridicule insanus Cic. Verr. 2, 4, 148, un fou ridicule.
ⓘ

rīdĭcŭlē: adverbial

rīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg

• rīdĭcŭlus, a, um (rideo),
1. [en bonne part] qui fait rire, plaisant, drôle : facie magis quam facetiis ridiculus Cic. Att. 1, 13, 2, plus drôle par sa figure que par ses plaisanteries, cf. Cic. Verr. 2, 1, 121 ; de Or. 2, 221 || [abst] ridiculum ! Ter. Eun. 452, plaisanterie ! tu veux rire ! cf. Ter. Ad. 676 ; Phorm. 900, etc. || [poét. av. infin.] ridiculus absorbere... Hor. S. 2, 8, 24, comique par sa manière d'avaler... || m. pris substt, bouffon : Pl. Capt. 469 ; 476 ; Ter. Eun. 244
2. [en mauv. part] ridicule, absurde, extravagant : hujus insania quæ ridicula est aliis Cic. Verr. 2, 4, 148, sa folie qui est risible pour les autres ; ridiculum est avec prop. inf. Cic. Verr. 2, 4, 56, il est risible, comique que...; [avec inf.] Cic. Mur. 68 ; Arch. 8, il est ridicule de.
rīdĭcŭlum Copy link
ⓘ

rīdĭcŭle: neut voc sg

• rīdĭcŭlum, ī, n. (ridiculus), ce qui fait rire, mot plaisant, plaisanterie, bouffonnerie : Cic. Or. 87 ; 88 ; per ridiculum Cic. Off. 1, 134, en plaisantant ; pl., Cic. de Or. 2, 237 ; 286.
GES Gesner (3)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
ridicule Copy link
RIDICVLE Adu. [γελοίως] Ter. Adel. 4, 5, 42 […]
Page Scan
.
ridiculus Copy link
ⓘ

rīdĭcŭlē: adverbial

rīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg

RIDICVLVS [1] a, um. Adi. [γελοῖος, καταγέλαστος] Quidquid, vel dignum est, quod rideatur, vel re ipsa et actu, vt aiunt, ridetur. […]
Page Scan
.
ridiculus Copy link
ⓘ

rīdĭcŭlē: adverbial

rīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg

RIDICVLVS [2] vid.RIDEO.
FOR Forcellini (3)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• ridicule (subs.):
      1. 1. rīdĭcŭlum (prop. the neut. of the adj.): the force of r., vis ridiculi, Cic. de Or. 2, 58, 237: r. decides matters better than bitterness, r. acri melius secat res, Hor. S. 1, 10, 14: Quint. 6, 3, 22.
      2. 2. dērīdĭcŭlum: in r., per d., Tac. A. 6, 2.
      3. 3. Expr. sometimes by rīsus, ūs (laughter): to turn unpleasant topics into r., odiosas res joco risuque dissolvere, Cic. de Or. 2, 58, 236: (cf. Quint. 6, 3, pass.): an object of r. may be expr. by ridendus, Hor. Ep. 1, 1, 9.
• ridicule (v.):
      1. 1. irrīdeo, rīsi, rīsum, 2: to r. the gods in jest, per jocum deos i., Cic. N. D. 2, 3, 7: to r. bitterly, acerbis facetiis i., Tac. A. 5, 2: all r.d him when he began to speak, omnes cum loqui coeperit irriderent, Cic. Verr. 4, 66, 148: v. laugh at, deride.
      2. 2. illūdo, si, sum, 3 (constr. with acc.; more rarely dat., in with acc., or abl.): to r. his tones when he sang, i. voces quum caneret, Tac. A. 14, 52: to r. the unfortunate, i. miseros, Cic. de Or. 2, 58, 237.
      3. 3. lūdo, si, sum, 3 (rare: less strong than the preced.): to r. any one sportively, jocose aliquem l., Cic. Q. Fr. 2, 12 (11), 2: v. banter.
      4. 4. lūdĭfĭcor, 1: v. mock.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
RIDICULE Copy link
• RIDICULE
1. s. risus (laughter): ludibrium (mockery, sport): to excite ridicule, risum movere, concitare: to expose to ridicule, risui, ludibrio, aliquem exponere: a subject of ridicule, ridiculus (-um).
2. v. ludere: ludibrio habere: ludificare (to make an object of sport or ridicule): illudere (to jest upon, amuse one’s self with).