Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (4 entries · 17 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

rīdeō: pres ind act 1st sg

• rīdĕo, si, sum, 2 (dep. collat. form ridetur, Petr. 57, 3; 61, 4), v. n. and a. [Bœot. κριδδέμεν for κρίζειν?͂ γελᾶν, orig. form κριδjεμεν].
  1. I. Neutr., to laugh (cf. cachinnor).
    1. A. In gen.: numquam ullo die risi adaeque Neque hoc quod reliquom est plus risuram opinor, Plaut. Cas. 5, 1, 4: risi te hodie multum, id. Stich. 1, 3, 89: ridere convivae, cachinnare ipse Apronius, Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62: M. Crassum semel ait in vitā risisse Lucilius, id. Fin. 5, 30, 92: cum ridere voles, Hor. Ep. 1, 4, 16.—With si: ridetque (deus), si mortalis ultra Fas trepidat. Hor. C. 3, 29, 31; so id. Ep. 1, 1, 95 sq.; 1, 19, 43; id. A. P. 105: ridentem dicere verum Quid vetat, while laughing, i. e. in a laughing or jesting manner, id. S. 1, 1, 24; cf. Cic. Fam. 2, 4, 1.—With a homogeneous object: ridere γέλωτα σαρδάνιον, Cic. Fam. 7, 25, 1: tempus flendi et tempus ridendi, Vulg. Eccl. 3, 4.—
    2. B. In partic.
      1. 1. To laugh pleasantly, to smile; and ridere ad aliquem or alicui, to smile on one (so almost entirely poet.; syn. renideo): Juppiter hic risit tempestatesque serenae Riserunt omnes risu Jovis omnipotentis, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 1, 254 (Ann. v. 445 sq. Vahl.); cf.: vultu Fortuna sereno, Ov. Tr. 1, 5, 27: ridere ad patrem, Cat. 61, 219.—
        1. b. Transf., of things, to laugh or smile, i. q. to look cheerful or pleasant: sedes quietae large diffuso lumine rident, Lucr. 3, 22: tempestas, id. 5, 1395: argentum et pulchra Sicyonia, id. 4, 1125: ille terrarum mihi praeter omnes Angulus ridet, Hor. C. 2, 6, 14: argento domus, id. ib. 4, 11, 6: florum coloribus almus ager, Ov. M. 15, 205: pavonum ridenti lepore, Lucr. 2, 502; cf.: colocasia mixta ridenti acantho, smiling, i. e. glad, Verg. E. 4, 20. — With dat.: tibi rident aequora ponti, smile upon thee, look brightly up to thee, Lucr. 1, 8; Cat. 64, 285. — *
      2. 2. To laugh in ridicule, to mock (cf. II. B. 2.): quandoque potentior Largis muneribus riserit aemuli, Hor. C. 4, 1, 18.—
  2. II. Act., to laugh at, laugh over any thing.
    1. A. In gen. (class.; cf. Brix ad Plaut. Men. 478): rideo hunc, Ter. Ad. 4, 2, 9; cf. id. Eun. 5, 6, 7: Acrisium (Juppiter et Venus), Hor. C. 3, 16, 7 et saep.: risi nivem atram, Cic. Q. Fr. 2, 13, 1: joca tua, id. Att. 14, 14, 1: haec ego non rideo, quamvis tu rideas, say in jest, id. Fam. 7, 11, 13: nemo illic vitia ridet, Tac. G. 19; cf.: perjuria amantum (Juppiter), Tib. 3, 6, 49; Ov. A. A. 1, 633; for which: perjuros amantes, Prop. 2, 16 (3, 8), 47.—Poet., with obj.-clause: Amphitryoniaden perdere Sidonios umeris amictus, Stat. Th. 10, 648. — Pass.: haec enim ridentur vel sola vel maxime, quae notant et designant turpitudinem aliquam non turpiter, etc., Cic. de Or. 2, 58, 236 sq.: tum enim non sal, sed natura ridetur, id. ib. 2. 69, 279; 2, 70, 281: ridetur ab omni Conventu, Hor. S. 1, 7, 22: ridear, Ov. P. 4, 12, 16: neque acute tantum ac venuste, sed stulte, iracunde, timide dicta aut facta ridentur, Quint. 6, 3, 7: quae in mimis rideri solent, id. 6, 3, 29.—
    2. B. In partic.
      1. 1. To smile upon one: quasi muti silent Neque me rident, Plaut. Capt. 3, 1, 21; cf.: cui non risere parentes, Verg. E. 4, 62.—
      2. 2. To laugh at, ridicule a person or thing (milder than deridere, to deride): ridet nostram amentiam, Cic. Quint. 17, 55: O rem, quam homines soluti ridere non desinant, id. Dom. 39, 104: ut dederis nobis quemadmodum scripseris ad me, quem semper ridere possemus, id. Fam. 2, 9, 1; cf.: curre et quam primum haec risum veni, id. Cael. 8, 14, 4: versus Enni gravitate minores (with reprehendere), Hor. S. 1, 10, 54: risimus et merito nuper poëtam, Quint. 8, 3, 19: nostram diligentiam, id. 2, 11, 1: praesaga Verba senis (with spernere), Ov. M. 3, 514: lacrimas manus impia nostras, id. ib. 3, 657 al.—Pass.: Pyrrhi ridetur largitas a consule, Cic. Rep. 3, 28, 40: rideatur merito, qui, etc., Quint. 11, 1, 44; cf. id. 9, 3, 101; Hor. Ep. 2, 2, 106; id. A. P. 356: rideri possit eo, quod, etc., id. S. 1, 3, 30: peccet ad extremum ridendus, id. Ep. 1, 1, 9; cf. Quint. 4, 1, 62; Val. Max. 8, 8, 1.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

rīdeō: pres ind act 1st sg

• rīdĕō, rīsī, rīsum, ēre.
I. intr.,
  1. 1. rire : Cic. Verr. 2, 3, 62 ; Fin. 5, 92, etc. ; in aliqua re Cic. de Or. 2, 242, à propos de qqch. || γέλωτα σαρδάνιον [acc. de l'objet intérieur] Cic. Fam. 7, 25, rire d'un rire sardonique, rire jaune
  2. 2. rire amicalement, sourire ; [poét.] alicui, ad aliquem, à qqn : Catul. 61, 219 || [fig.] tibi rident æquora ponti Lucr. 1, 8, la nappe de la mer te sourit, cf. Hor. O. 2, 6, 13 ; ridet argento domus Hor. O. 4, 11, 6, la maison est riante de l'argenterie ; cum tempestas ridebat Lucr. 5, 1395, dans la riante saison || [poét.] être joyeux, triomphant : Hor. O. 4, 1, 18.
II. tr.,
  1. 1. rire de qqch., de qqn : neque me rident Pl. Capt. 478, et je ne les fais pas rire ; joca tua risi Cic. Att. 14, 14, 1, j'ai ri de ton badinage, cf. Cic. Q. 2, 11, 1 ; Fam. 7, 11, 3 ; [avec prop. inf.] rire de ce que : Stat. Th. 10, 648 || [pass.] : si riderentur Cic. Opt. 11, si [ces prétendus Attiques] faisaient rire [différent de derideri, être moqué] ; ejus non sal ridetur Cic. de Or. 2, 279, ce ne sont pas ses plaisanteries qui font rire, cf. Cic. de Or. 2, 236 ; 2, 284
  2. 2. se moquer de : aliquem Cic. Har. 8 ; Fam. 2, 9, 2, se rire de qqn ; rem Cic. Quinct. 55 ; Domo 104, se moquer de qqch. || [avec prop. inf.] Cic. Har. 8 || [pass.] Quint. 9, 3, 101 ; 11, 1, 44 ; Hor. P. 356. ➳ rideor dépon., Petr. 57, 3 ; 61, 4.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
rideo Copy link
ⓘ

rīdeō: pres ind act 1st sg

RIDEO si, sum, êre. [γελάω, μριδιάω] Propriam illam hominum affectionem notat, quae in re iucunda os, genas, oculos, et cum vehementior est, pulmones et arteriam mouet. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.