Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (15 entries · 7 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

pŏlīte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

pŏlītē: adverbial

• pŏlĭo, īvi and ĭi, ītum, 4 (imperf polibant, Verg. A. 8, 436), v. a. [root par, in parēre, appārere; cf. pulcher], to smooth, furbish, polish (class.; syn.: limo, levigo).
  1. I. Lit.: ROGVM ASCIA NE POLITO, Fragm. XII. Tab. ap. Cic. Leg. 2, 23, 59: parietem tectorio, Col. 8, 8, 3: daedala signa, Lucr. 5, 1451: gemmas cotibus, Plin. 37, 8, 32, § 109: ligna squatinae piscis cute, id. 32, 9, 34, § 108. marmora, id. 36, 6, 9, § 52: scabritiam ferri hircorum sanguine, id. 28, 9, 41, § 148: lapis politus, Vulg. 1 Macc. 13, 27: polite lanceas, id. Jer. 46, 4.—
    1. B. Transf. (= apparare, curare, colere), to set off, adorn, decorate, embellish: causa poliendi agri, Enn. ap. Non. 66, 27 (Ann. v. 324 Vahl.); cf.: campi politi, id. ib. (Sat. v. 23 Vahl.); and: politus culturā fundus, Varr. R. R. 3, 2, 5: vestes, to scour, Plin. 35, 17, 57, § 197; cf. vestimenta, Dig. 47, 2, 12; Gai. Inst. 3, 143; 162: linum in filo, Plin. 19, 1, 3, § 18: minium in officinis, id. 33, 7, 40, § 122; cf. Sillig ad Plin. 3, 5, 9, § 60: domus polita, well-ordered, Phaedr. 4, 5, 26; cf.: regie polita aedificia, Varr. R. R. 1, 2, 10.—
  2. II. Trop., to polish, refine, improve, adorn: ignarus poliendae orationis, Cic. de Or. 1, 14, 63: ut opus poliat lima non exterat, Quint. 10, 4, 4: verba, id. 8, 6, 63: materiam versibus senariis, Phaedr. 1, prol. 2: carmina, Ov. P. 1, 5, 61: mores, Petr. 8. —Hence, pŏlītus, a, um, P. a. (in the trop. sense), polished, accomplished, refined, cultivated, polite (class.): doctrinā homines,Lucr. 3, 307: homo politus e scholā, Cic. Pis. 25, 59: politus artibus, id. Fin. 1, 7, 26: homo (orator), id. de Or. 2, 58, 236: aliquem politum reddere, Plin. Ep. 1, 16, 6. accurata et polita oratio, Cic. Brut. 95, 326; cf.: ornata oratio et polita, id. de Or. 1, 8, 31; so, epistula, Plin. Ep. 7, 13, 2.—Comp.: Crassus (in dicendo) politior et ornatior, Tac. Or. 18: facundia politiorem fieri, Val. Max. 2, 2, 2: homo politioris humanitatis expers, Cic. de Or. 2, 17, 72.—Sup.: vir omni liberali doctrinā politissimus, Cic. Fam. 13, 1, 5.—Hence, adv.: pŏlītē, in a polished manner, exquisitely, elegantly: polite subtiliterque effici, Cic. Ac. 2, 38, 120: polite apteque dicere, id. Fin. 4, 3, 5: ornate politeque dicere, id. Cael. 3, 8: scribere, id. Brut. 19, 76.—Comp.: politius perfectiusque proferre aliquid, Cic. de Or. 1, 2, 5: politius limare, id. Ac. 1, 1, 2.
Pŏlītes Copy link
ⓘ

Pŏlītē: masc abl/voc sg

• Pŏlītes, ae, m., = Πολίτης, a son of Priam, killed by Pyrrhus, Verg. A. 2, 526; 5, 564.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
pŏlītē Copy link
• pŏlītē (politus), avec du fini, du poli, avec élégance : Cic. Ac. 2, 120 ; Fin. 4, 5 ; Br. 76 || politius limare Cic. Ac. 1, 2, donner une forme plus polie, plus châtiée.
ⓘ

pŏlīte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

pŏlītē: adverbial

• 1 pŏlĭō, īvī, ītum, īre, tr.,
1. rendre uni, égaliser, aplanir : rogum asciā xii tab. d. Cic. Leg. 2, 59, équarrir le bois des bûches [funèbres] || mettre un enduit, crépir, recouvrir de stuc : Col. Rust. 8, 8, 3 || polir [les métaux, les pierres], fourbir, donner le poli à, rendre brillant : Liv. 40, 51, 3 ; Plin. 36, 52 ; 37, 109 || fouler [du drap, de la toile], donner du lustre, calandrer : Plin. 35, 197 ; Dig. 47, 2, 12 || donner à un champ la dernière façon, cultiver avec soin : Enn. Ann. 319 ; Varro R. 3, 2, 5
2. [fig.] polir, limer, châtier, orner : Cic. de Or. 1, 63 ; politi propriis humanitatis artibus Cic. Rep. 1, 28 ; façonnés (cultivés) par les études qui sont le propre de l'homme. ➳ impf. sync. polibant Virg. En. 8, 436.
pŏlĭō Copy link
ⓘ

pŏlīte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

pŏlītē: adverbial

• 2 pŏlĭō, ōnis, m., polisseur, celui qui donne du brillant : Dig. 50, 6, 7 || dissipateur : Gloss. Phil.
Pŏlītēs Copy link
ⓘ

Pŏlītē: masc abl/voc sg

• Pŏlītēs, æ, m. (Πολίτης), un des fils de Priam, tué par Pyrrhus : Virg. En. 2, 526.
GES Gesner (4)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
polite Copy link
POLÎTE Adu. [γλαφυρῶς] Cic. Acad. 1, 2 c. 1 […]
Page Scan
polio Copy link
ⓘ

pŏlīte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

pŏlītē: adverbial

POLIO [1] îui, îtum, îre. [ξέω, ξύω, ἀποξέω, ἀποξύω, λειαίνω] Colere, ornare; et quasi Vrbano et politico more (qui rustico contrarius est) componere, vt ait Sipontinus. […]
Page Scan
polio Copy link
ⓘ

pŏlīte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

pŏlītē: adverbial

POLIO [2] ônis. m. Qui arma polit. Firmicus 2 Mars et Mercurius in decimo ab horoscopo loco poliones faciunt. Meminit Callistratus 50 D. de Iure immunit. l. quibusdam.
polites Copy link
ⓘ

Pŏlītē: masc abl/voc sg

POLÎTES is. m. Priami filius ex Hecuba vxore a Pyrrho, capta Troia interfectus. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• polite:
    1. I. Courteous: cŏmis, hūmānus: v. courteous. Also perh. urbānus (having the refinement and polish which marks town as contrasted with country: cf. agrestis = boorish): Cic. Fam. 3, 8, med.: cf. politeness. Or expr. by urbanitas: so p. a person as you are, *qua es urbanitate; quae tua est urbanitas. See also obliging.
    2. II. Elegant, refined: hūmānus: p. literature, *litterae humaniores: more class., politior humanitas (which however embraces all p. culture), Cic. de Or. 2, 17, 72.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
POLITE Copy link
• POLITE
urbanus: affabilis: comis: blandus: civilis: benignus. SYN. in CIVIL.