Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (13 entries · 44 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
fīo Copy link
ⓘ

fī | ne: pres imperat act 2nd sg

• fīo, fĭĕri, v. facio init.
ⓘ

fīne: masc/fem abl sg

• fīnis, is (abl. regularly fine; fini, Lucr. 1, 978; also fine, ib. 976; and adverb. fini, ea fini, qua fini, Cato, R. R. 21, 3; 28, 2; 154; Gell. 1, 3, 30; 7, 3, 29; Dig. 16, 2, 19), m. (f. mostly ante- and post-class. and poet., and only in sing., Att., Caecil., Varr., Sisenn. ap. Non. 205, 6 sq.; Lucr. 1, 107; 551; 555; 561 sq.; cf. Lachm. p. 43; Verg. A. 2, 554; 5, 328; 384; 12, 793 al.; rarely in class. prose, Cic. Leg. 2, 22, 55; id. Fam. 12, 1, 1; id. Att. 9, 10, 4; Liv. 4, 2, 4 Weissenb. ad loc.; 9, 26, 9; 22, 57, 5; Plin. 30, 10, 24, § 82; 33, 1, 1, § 3; 33, 6, 31, § 98 al.; plur. f. only Varr. L. L. 5, 1, 13; v. Neue, Formenl. 1, 703) [for fidnis, root bhid-, fid-, v. findo; for the suffix, cf.: pa-nis, ig-nis, etc.], a boundary, limit, border, = terminus, ὅρος.
  1. I. Lit.: accessit propius et jam ingrediens intra finem ejus loci, quem oleae terminabant, etc., Cic. Caecin. 8, 22: fere ad extremum finem provinciae Galliae, Liv. 40, 16, 5; cf. id. 33, 37, 6: Philaenōn arae, quem locum Aegyptum vorsus finem imperii habuere Carthaginienses, Sall. J. 19, 3: quem ad finem porrecta ac loca aperta pertinebant, cedentes (hostes) insequi, as far as, Caes. B. G. 2, 19, 5: quibus venientibus ad finem legatio Veientium obviam fuit, Liv. 4, 58, 1; cf.: nulla legatio ad finem praesto fuerat, id. 38, 15, 10; 10, 35, 1: haud procul Argivorum fine positis castris, id. 28, 5, 5; cf. id. 35, 27, 9 Drak.—In plur.: vicini nostri hic ambigunt de finibus, Ter. Heaut. 3, 1, 93: nec Mamilia lege singuli, sed ex his tres arbitri fines regemus, Cic. Leg. 1, 21, 55 (v. rego, I. B.): in finibus Lycaoniae, mihi litterae redditae sunt, id. Fam. 15, 1, 2: Q. Fabius Labeo arbiter Nolanis et Neapolitanis de finibus a senatu datus ... fines terminare, id. Off. 1, 10, 33; cf.: SEX. ATILIVS INTER ATESTINOS ET VEICETINOS FINIS TERMINOSQVE STATVI IVSIT, Inscr. Orell. 3110: fines proferre, propagare, Cic. Rep. 3, 12; id. Mur. 9, 22: inter eos fines, quos feci, Liv. 1, 18, 9: atque hominum finem Gades Calpenque secutus, Sil. 1, 141.—
    1. B. Transf.
      1. 1. In plur., borders, and hence territory, land, country enclosed within boundaries: propere de finibus suis exercitus deducerent, Plaut. Am. 1, 1, 60: per agrum Sequanorum iter in Santonum fines facere, qui non longe a Tolosatium finibus absunt, Caes. B. G. 1, 10, 1; cf.: si suas copias Aedui in fines Bellovacorum introduxerint, id. ib. 2, 5, 3: civitatum fines incolere, Cic. Q. Fr. 1, 1, 8: ego his finibus ejectus sum, quos, etc., Sall. J. 14, 8: neque flumen neque mons erat, qui fines eorum discerneret, id. ib. 79, 3: Multum interest, alienos populare fines an tuos uri exscindive videas, Liv. 28, 44, 2: veteres nullum animal sacrum in finibus suis esse patiebantur, sed abigebant ad fines deorum, quibus sacrum esset, where these gods were worshipped, Macr. S. 3, 7, 6.—
      2. 2. Fine or fini alicujus rei, up to, as far as, a certain point (very rare): matresfamiliae de muro pectoris fine prominentes passis manibus obtestabantur Romanos, ut, etc., Caes. B. G. 7, 47, 5 Oud. N. cr. (al. pectore nudo); so, fine inguinum ingrediuntur mare, Sall. H. Fragm. 3, 38 Gerl. (in Arus. Mess. p. 231 ed. Lind.): fine genūs vestem ritu succincta Dianae, Ov. M. 10, 536: per mare umbilici fine ingressi, Auct. B. Afr. 85, 1: amphoras nolito implere nimium ansarum infimarum fini, Cato, R. R. 113, 2: Asiam orientis fine a Macedonibus perdomitam, Justin. 30, 4.
  2. II. Trop., a limit, bound: Crassus mihi visus est oratoris facultatem non illius artis terminis, sed ingenii sui finibus, immensis paene, describere, Cic. de Or. 1, 49, 214; cf.: certos mihi fines terminosque constituam, extra quos egredi non possim, id. Quint. 10, 35: finem et modum transire, to go beyond all bounds and measure, id. Off. 1, 29, 102; cf.: transcendere fines Juris, Lucr. 3, 60: modum aliquem et finem orationi facere, Cic. Verr. 2, 2, 48, § 118: est modus in rebus, sunt certi denique fines, Quos ultraque citraque nequit consistere rectum, Hor. S. 1, 1, 106: intra Naturae fines vivere, id. ib. 50: (dixit) mulierem quinque pueros enixam ... eumque esse finem multijugae hominum partionis, Gell. 10, 2, 1: consulta, quibus sedecim stipendiorum finem expresserant, term, limit, Tac. A. 1, 78: his finibus luxuriam coercere, Gell. 2, 24, 15.—Hence, the starting-point in a race: Inde, ubi clara dedit sonitum tuba, finibus omnes Prosiluere suis (of vessels), Verg. A. 5, 139.—
    1. B. Transf., like τέλος.
      1. 1. An end: in hoc (aequo judicio) uno denique falsae infamiae finis aliquis atque exitus reperiatur, Cic. Clu. 3, 7: dicendi finem facere, id. Sest. 65, 136; cf.: si placet, in hunc diem hactenus ... finem disputandi facere, id. Rep. 2, 44 fin.: scribendi, id. de Or. 2, 55, 224: maledictis, Ter. Heaut. prol. 34: injuriis, Caes. B. G. 1, 33, 1: vitae finem afferre alicui, Cic. Phil. 6, 1, 2; cf.: quando finem habet motus, vivendi finem habeat necesse est, id. Rep. 6, 25: finem judiciariae controversiae constituere, Cic. Verr. 2, 1, 2, § 5: oratio lecta ad eum finem, quem, etc., as far as, id. de Or. 1, 34, 154: ludus repertus, et longorum operum finis, Hor. A. P. 406: imperium sine fine, everlasting, Verg. A. 1, 279: pigetque actorum sine fine mihi, Ov. M. 2, 387: poscens sine fine oscula, id. ib. 4, 334 al.—Adverb.: ad eum finem, until that: amor bestiarum in educandis custodiendisque iis, quae procreaverunt, usque ad eum finem, dum possint se ipsa defendere, Cic. N. D. 2, 51, 129: mansit in condicione usque ad eum finem, dum judices rejecti sunt, Cic. Verr. 1, 6, 16: quem ad finem, till when? how long? quamdiu furor iste tuus eludet? quem ad finem sese effrenata jactabit audacia? id. Cat. 1, 1, 1: piratam vivum tenuisti: quem ad finem? dum cum imperio fuisti, Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; id. Mur. 5, 11; id. Fam. 9, 26, 1; cf.: Lu. Sequere... In. Sequor: sed finem fore quem dicam nescio (i. e. sequendi), Plaut. Trin. prol. 2.—
        1. b. In partic.
          1. α. The end of life, latter end, death (not till after the Aug. per.): comperit invidiam supremo fine domari, i. e. after death, Hor. Ep. 2, 11, 12: tu ne quaesieris, quem mihi, quem tibi Finem di dederint, id. C. 1, 11, 2: nec quicquam jam de fine, si fata poscerent, recusans, Vell. 2, 123, 2; Sen. Ep. 30, 3; Val. Max. 3, 3, 4 ext.: septem a Neronis fine menses sunt, Tac. H. 1, 37: Augusti, id. A. 1, 4; 1, 16; 2, 39: voluntarius, id. ib. 4, 19; 15, 63 et saep.—
          2. β. The end, extremity of an ascending series, i. e. the highest point, greatest degree, summit: sentis credo, me jam diu, quod τέλος Graeci dicunt, id dicere tum extremum, tum ultimum, tum summum: licebit etiam finem pro extremo aut ultimo dicere, Cic. Fin. 3, 7, 26; cf. id. ib. 1, 4, 11; and: ad finem bonorum, quo referuntur et cujus causa sunt facienda omnia, the chief good, id. Leg. 1, 20, 52: fines bonorum et malorum, id. Fin. 1, 17, 55; hence the title of Cicero's treatise De Finibus, analog. to the Gr. περὶ τελῶν; cf. id. Att. 13, 21, 4, with ib. 19, 4: honorum populi finis est consulatus, id. Planc. 25, 60: quemque sperandi sibi, eundem bene dicendi finem proponerent, id. Tusc. 2, 1, 3: duodecim tabulae, finis aequi juris, Tac. A. 3, 27. —
          3. γ. An end, purpose, aim, object (but an end subjectively regarded, as an intention, or design, is propositum, consilium, mens, etc.): omnes artes habere finem aliquem propositum, ad quem tendunt, Quint. 2, 17, 22: laudis et gloriae, id. 8, 3, 11: domus finis est usus, Cic. Off. 1, 39, 138: officium ejus facultatis videtur esse, dicere apposite ad persuasionem: finis, persuadere dictione, id. Inv. 1, 5, 6; cf. id. ib. 2, 51, 156; id. Part. Or. 4, 11; id. de Or. 1, 42, 188; 2, 34, 145; Quint. 2, 15, 6: quem finem vel quid summum et ultimum habeat rhetorice, id. ib. 38: volgaris liberalitas referenda est ad illum Ennii finem, Nihilo minus ipsi lucet, etc., Cic. Off. 1, 16, 52: ad finem vitae, Quint. 2, 17, 41: medicinae, id. ib. 25; 2, 21, 3.—
          4. δ. An intention, design, end in view (very rare; cf. γ supra): quod ad eum finem memoravimus, ut, etc., Tac. A. 14, 64.—
      2. 2. In rhet. lang., i. q. finitio and definitio, qs. an explanatory limiting, a definition, explanation (perh. not in Cic., but repeatedly in Quint.): dicuntur argumenta ex finitione seu fine, Quint. 5, 10, 54: est frequentissimus finis, rhetoricen esse vim persuadendi, id. 2, 15, 3; id. ib. 11 sq.; 4, 4, 3 Spald. N. cr.—
      3. 3. In the later jurid. Lat., a measure, amount: placuit, ut fructus hypothecarum usuris compensaret, fini legitimae usurae, Dig. 20, 1, 1: finem pretii, deminuere vel excedere, ib. 21, 2, 66: ad finem peculii legata praestare, ib. 49, 17, 17.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
fīne Copy link
• fīne ou fīnī, employé c. préposition, v. finis, § 1 fin.
ⓘ

fī | ne: pres imperat act 2nd sg

• fīō, factus sum, fĭĕrī, en gén. pass. de facio, être fait
1. se produire, arriver : tantus clamor factus est, ut... Cic. Verr. 2, 2, 47, de si grands cris s'élevèrent que... ; fit gemitus omnium Cic. Verr. 2, 5, 74, tout le monde gémit ; terræ motus factus est Cic. Div. 1, 101, il s'est produit un tremblement de terre || fieri ab, provenir de : Lucr. 4, 542 ; Cl. Marcell. d. Cic. Fam. 4, 11, 1 || quid fiet telo ? Lucr. 1, 981, qu'arrivera-t-il du trait ? v. facio I, A, 6 || comiter a me fiet Pl. Rud. 286, il y aura de ma part un accueil affable, v. facio II, 1 || [expressions] : fiat Ter. Eun. 100 ; 500, etc., soit ; ut fit Cic. Mil. 28, comme il arrive d'ordinaire, ou ut fieri solet ou ut fit plerumque ; fieri non potuit aliter Cic. Att. 6, 6, 3, il ne pouvait en être autrement ; fit ut subj., fieri potest ut, etc., il arrive que, il peut arriver que, v. facio I, A, 10 ; fieri non potest ut... non... Cic. Verr. 2, 2, 190, il ne peut pas se faire que ne... pas ; nec aliter fieri potest quam ut aut certum sit aut non sit Quint. 3, 6, 34, il ne peut pas se produire autre chose que ceci : ou c'est certain ou ce ne l'est pas [mais id aliter fieri non potest quam ut... cedat Liv. 37, 35, 10, cela ne peut se faire qu'à la condition qu'il s'éloigne...] ; quoad ejus fieri poterit, v. quoad
2. se rencontrer, être : nihil te fieri posse jucundius Cic. Q. 1, 1, 38, [on dit] que rien ne peut se rencontrer de plus agréable que toi
3. devenir, être fait, être créé (élu), v. facio I, B, 1 et 2 ; dii ex hominibus facti Cic. Rep. 2, 18, d'hommes devenus dieux ; quo tibi fieri tribuno ? Hor. S. 1, 6, 25, que t'a servi de devenir tribun ? [abst] fieri Sen. Ep. 118, 4, être élu ; quæ omnia dulciora fiunt moribus bonis Cic. CM 65, tout cela s'adoucit par les bonnes mœurs ; ampla domus dedecori domino fit si... Cic. Off. 1, 139, une vaste maison devient un déshonneur pour le maître, si... ; quodcumque sibi petat socius, id societatis fieri Cic. Com. 56, [il pense] que tout ce qu'un associé réclame pour lui-même, devient propriété de l'association || avec gén. de prix, v. facio I, B, 3
4. passif de facio II, 4 : neque duobus nisi certis deis rite una hostia fieri Liv. 27, 25, 9, [ils disaient] qu'il n'était pas permis par la religion d'offrir en sacrifice une seule victime à deux divinités à moins qu'elles n'eussent des attributions nettement définies ; dis... lacte fit, non vino Varr. d. Non. 167, à ces dieux on offre du lait, non du vin ; ter tibi fit libo, ter, dea casta, mero Tib. 3, 12, 14, voici une triple offrande de gâteau, chaste déesse [Junon], une triple offrande de vin pur. ➳ pass. arch. fitur, fiebantur Cat. d. Prisc. Gramm. 8, 12 ; fitum est Liv. Andr. d. Non. 475, 17 || impér. fiere Aug. Ep. 82, 29, etc. ; fi Pl. Curc. 87 ; Pers. 38 ; Hor. S. 2, 5, 38 ; fite Pl. Curc. 89 ; 150 || inf. fiere Læv. d. Gell. 19, 7, 10.
ⓘ

fīne: masc/fem abl sg

• fīnis, is, m. (qqf. f.),
1. limite : intra finem loci Cic. Cæc. 22, en dedans de la limite du terrain, cf. Cæs. G. 2, 19, 5 || pl. fines :
  1. a) limites d'un champ, frontières d'un pays, cf. Cic. Mur. 22 ; Off. 1, 33, etc. ;
  2. b) le pays lui-même, territoire : extremi, primi fines, l'extrémité, le commencement du territoire : Cæs. G. 1, 1, 6 ; 6, 35, 6 ; etc. || [en part.] la limite d'une piste, d'une carrière : Virg. En. 5, 328 || [expr.] fine ou fini avec gén., jusqu'à : fine genus Ov. M. 10, 536, jusqu'au genou, cf. Cato Agr. 113, 2 ; Sall. H. 3, 38 || radicibus fini Cato Agr. 28, 2, jusqu'aux racines [littt, avec les racines comme limite, les racines étant la limite] ; osse fini Pl. Men. 859, jusqu'à l'os
2. [fig.] bornes, limites : finem et modum transire Cic. Off. 1, 102, passer les bornes et la mesure ; certos mihi fines terminosque constituam Cic. Quinct. 35, je me fixerai des limites et des bornes précises, cf. Cic. de Or. 1, 264 ; Tusc. 1, 32 ; finem facere pretio, libidini Cic. Verr. 2, 4, 14, marquer des limites au prix, à la fantaisie
3. fin, cessation, terme : loquendi, orandi finem facere Cæs. G. 1, 46, 2 ; 1, 20, 5, cesser de parler, de prier ; finem injuriis facere Cæs. G. 1, 33, 1, cesser ses injustices ; diuturni silentii finem hodiernus dies attulit Cic. Marc. 1, cette journée a mis un terme à un long silence, cf. Cic. Phil. 6, 2 ; res finem invenit Liv. 26, 17, 11 ; res ad finem venit Liv. 8, 13, 11, l'affaire s'est terminée ; finis æqui juris Tac. Ann. 3, 27, dernière expression du droit égal pour tous || terme, point final : quem ad finem ? Cic. Cat. 1, 1, jusqu'à quel terme ? usque ad eum finem, dum... Cic. Verr. 2, pr. 16 ; Nat. 2, 129, jusqu'à ce que... || fin, mort : Hor. O. 1, 11, 2 ; Sen. Ep. 30, 3 ; Tac. H. 1, 37, etc.
4. le degré suprême, le comble (grec τέλος) : sentis me, quod τέλος Græci dicunt, id dicere tum extremum, tum ultimum, tum summum ; licebit etiam finem pro extremo aut ultimo dicere Cic. Fin. 3, 26, tu le remarques, ce que les Grecs appellent τέλος je l'appelle tantôt l'extrémité, tantôt la limite, tantôt le sommet ; je pourrai même, au lieu d'extrémité ou de limite, l'appeler terme (degré suprême) ; fines bonorum et malorum Cic. Fin. 1, 55, le degré suprême des biens et des maux ; finis bonorum Cic. Leg. 1, 52, le souverain bien ; honorum populi finis est consulatus Cic. Planc. 60, la plus haute magistrature conférée par le peuple est le consulat
5. but (fin) d'une chose : domus finis est usus Cic. Off. 1, 138, la fin d'une maison, c'est l'utilisation ; sit in jure civili finis hic... Cic. de Or. 1, 188, disons que dans le droit civil la fin est la suivante..., cf. Cic. Inv. 1, 6 ; Part. 11
6. définition : Quint. 2, 15, 3 ; 5, 10, 54
7. mesure, proportion : Dig. 21, 2, 66, etc. ➳ abl. fine et fini || fém. dans Cic. Fam. 12, 1, 1 ; Pollio d. Cic. Fam. 10, 32, 4 ; Attic. d. Att. 9, 10, 4 ; Liv. 4, 2, 4 ; 22, 57, 5, etc. ; Hor. Epo. 17, 36 ; Virg. En. 2, 554, cf. Gell. 13, 21, 12.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
fio Copy link
ⓘ

fī | ne: pres imperat act 2nd sg

FIO fieri. [γίνομαι, ποιοῦμαι, φύομαι] i. Efficior: passiuam enim verbi Facio significationem habet. […]
Page Scan
finis Copy link
ⓘ

fīne: masc/fem abl sg

FINIS is. m. vel f. [τέλος, πέρας, τελευτὴ, ὅρος, μεθόριον] Extremum cuiusque rei, in quo desinit, idque vel ita, vt ipsam illam velut desinentiam, et negationem perpetuitatis significet, hic exitus etiam vocatur, vt mors est finis vitae: vel illud, quod in agendo sequimur, quo obtento actio desinit, quae causa finalis vulgo dicitur: vel denique, quod rem circumscribit et continet, ne vltra progredi possit, vel continuari, qui terminus est, et tam ad locum, quam ad tempus refertur. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (3)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• fine (adj.):
    1. I. Opp. to coarse; in texture:
      1. 1. subtīlis, e (strictly of thread for weaving): a f. thread, s. filum, Lucr.: f. flour, s. farina, Plin. By anal., the f. edge of a sword, s. acies gladii, Sen. Ep. 76, 11: a f. palate (taste), s. palatum, Hor. S. 2, 8, 38: a f. judgment or taste, s. judicium, Cic. Fam. 15, 6.
      2. 2. tĕnuis, e (thin): a very f. toga (f. in the thread), toga tenuissima filo, Ov. A. A. 3, 445: f. hair, t. comae, Tib. Fig.: f., keen discrimination, t. acuta distinctio, Cic. Acad. 2, 14, 43. Strengthened, pertenuis, very f.: very f. sand, pert. sabulum, Plin.: also praetenuis, Plin.
      3. 3. vescus (consisting of small particles: rare): f. salt, v. sal, Lucr. 1, 327.
    2. II. Pure, unalloyed: pūrus: f. gold, p. aurum, Plin.: Virg.: v. pure.
    3. III. Handsome, making a show:
      1. 1. praeclārus: a city with a f. situation, urbs situ praeclaro, Cic. Verr. 4, 52, 117: f. features, p. vultus, Lucr. 4, 1030: v. distinguished, famous.
      2. 2. bellus (a general term of praise, with various applications): a f. theatre, b. theatrum, Cic. Att. 13, 20: very f. wine, bellissimum vinum, Col. 12, 19, 2: it is a f. thing (to do this or that), bellum est, Cic. Att. 13, 49.
      3. 3. splendĭdus: v. splendid.
      4. 4. pulcher, chra, chrum (handsome): what finer sight can there be, quid potest esse aspectu pulchrius? Cic.: who thought it a f. thing to sleep till mid-day, cui p. fuit in medios dies dormire, Hor. Ep. 1, 2, 30.
      5. 5. lĕpĭdus (strictly, graceful, elegant: freq. in colloq. language): a f. old gentleman, l. senex, Pl.: a very f. (nice) fellow, homo lepidissimus, Pl.
      6. 6. magnĭfĭcus: v. magnificent.
    4. IV. Refined, elegant: Phr.: the f. arts, artes elegantes et ingenuae (but this includes all the branches of liberal knowledge: cf. Cic. Fin. 3, 2, 4); more precisely, *artes elegantiores: a f. gentleman, homo elegans, urbanus (v. refined, elegant) homo omni vita atque victu excultus atque politus, Cic. Br. 25, 95; ad unguem factus, Hor. S. 1, 5, 32.
    5. V. Serene, without storms: sĕrēnus, sūdus: v. fair (III.).
    6. VI. Ironically: bŏnus, praeclārus, etc.: O f. guardian and defender of the province, bone custos defensorque provinciae, Cic. Verr. 5, 6, 12: a f. pair of brothers, par nobile fratrum! Hor. S. 2, 3, 243.
• fine (subs.):
      1. 1. multa or mulcta: an immediate f. of 500,000 asses was imposed upon each state, m. praesens quingenum millium aeris in singulas civitates imposita est, Liv. 10, 37: to incur a f., m. committere, Cic. Clu. 37, 103: to propose a f. against any one, m. alicui irrogare, Cic. Mil. 14, 36.
      2. 2. multātio (strictly the act of fining): Cic.: Plin. Phr.: money paid as a f., pecunia multaticia, Liv. 10, 23: to coerce by f., damno coercere, Cic. Off. 3, 5, 23: to put in operation f.s and other coercion, damna aliamque coercitionem inhibere, Liv. 4, 53.
fine (v.) Copy link
• fine (v.): multo or mulcto, 1 (including other penalties): to f. a man in a sum of money, aliquem pecunia m., Nep.; in lands, agris m., Cic.; in a certain quantity of grain, certo numero frumenti m., Hirt. See also fine (subs.).
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
FINE Copy link
• FINE
1.
  • Thin, subtilis (e.g., of things woven; not coarse, opposed; to crassus; e.g., thread, leather, flour, juice, etc.): tenuis (thin, not thick; opposed to crassus; e.g., wool, needle, garment, etc.): exilis (not strong, mostly with blame; indicating insufficiency, especially of the voice; Vid: Quint., 11, 3, 15).
  • Pure, purus (e.g., gold, silver, sugar, etc.): obryzus (that has been proved by fire, aurum, Vulg., 2 Chron., 3, 5; ☞ Petronius, 67, 6, Burmann.).
  • Of pleasing, striking exterior, etc., bellus. A fine shape, forma liberalis.
  • Ironically used; bonus (PROP. good, as it ought to be; but also ironically; e.g., a fine general indeed! bonus imperator! Vid: Heindorf, Hor., Sat., 2, 2, 1): egregius: eximius (distinguished; e.g., action, face, smell, etc.): praeclarus (grand, magnificent; e.g., deed; also ironically; e.g., a fine philosophy forsooth! praeclara sapientia!).
  • Miscellaneous constructions: the fine arts, artes elegantes: artes ingenuae, liberates: those are fine words, but nothing else, verba isthaec sunt: a fine opportunity, occasio maxime opportuna: a fine gentleman, homo ad unguem factus (satirically, as Hor., Sat., 1, 5, 32): homo omni vita atque victu excultus atque expolitus (with praise).
  • Acute, elegans (discerning acutely, with respect to the taste in which that discernment displays itself): subtilis (with reference to the acuteness of the mental faculties, by which the object is clearly conceived and distinguished from others): argutus (sharp, subtile): perspicax (penetrating): sagax (of fine smell; then also = seeing clearly): a fine ear, aures elegantes, eruditae, teretes: a fine distinction, tenue diserimen.
  • Cunning, callidus: versutus. [Vid: CUNNING.]
  • Splendid, magnificus (whatever is imposing, or has an imposing effect by its exterior; e.g., edifice, utensils, etc.): splendidus (lordly). (The words are found in this connection and order.) splendidus et magnificus: praeclarus (distinguished from the rest or all others of the kind). (The words are found in this connection and order.) magnificus et praeclarus [Vid :, also, SPLENDID.]
  • Very fine! belle! pulchre
2.
  • s. poena pecuniaria (general term, Ulp., Dig., 3, 1, 1, §6): damnum: mulcta or multa (damnum, the fine, as so much loss to him who pays it; multa, as a compensation to the injured person, the payment of which is justly inflicted on the injurer): lis: lis aestimata (the fine which is imposed by the judge, Vid: Herzog, Caes. B.G., 5, 1; Bremi, Nep., Milt., 7, 6): The being condemned to pay a fine, condemnatio pecuniaria (Ulp., Dig., 42, 1, 6): pecunia multaticia: argentum multaticium (the money itself): to impose a fine on anybody, poena pecuniaria (or multa et poena or pecunia) multare aliquem: to condemn anybody to pay a fine, multam alicui dicere (☞ multare irrogare is the demand made by the accuser or tribune of the people, that the accused person should pay such or such a sum): to subject one’s self to a fine, multam committere: not to be able to pay a fine, multam ferre non posse.
  • Fine (= end). Vid: FINALLY.
3.
  • v. To impose a fine [Vid. FINE, substantive].
  • Refine, Vid: FINEDRAW, consuere: obsuere.