Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (8 entries · 23 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

cōnsē̆crāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

cōnsē̆crātē: adverbial

• consē̆cro (written CONSACRO in Monum. Ancyr. 2, 28; 4, 25; Inscr. Orell. 618 al.; v. infra, P. a.), āvi, ātum, 1, v. a. [sacro], to dedicate, devote something as sacred to a deity (class., esp. in prose).
  1. I. Lit.
    1. A. In gen.
          1. α. With dat.: candelabrum dare, donare, dicare, consecrare Jovi Optimo Maximo, Cic. Verr. 2, 4, 29, § 67: manubias Martis Musis, id. Arch. 11, 27: totam Siciliam Cereri et Liberae, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 106: aedem Tonanti Jovi, Suet. Aug. 29: tres gladios Marti Ultori, id. Calig. 24: locum castrorum Neptuno ac Marti, id. Aug. 18: barbam Capitolio, id. Ner. 12: hunc lucum tibi (with dedico), * Cat. 18, 1 al.—
          2. β. Without dat.: quia consecrabantur aedes, non privatorum domicilia, sed quae sacra nominantur, consecrabantur agri ... ut imperator agros de hostibus captos consecraret, Cic. Dom. 49, 128: aram, id. ib. 55, 140; 53, 137; id. Har. Resp. 5, 9: video etiam consecrata simulacra, id. N. D. 3, 24, 61: locum certis circa terminis, Liv. 1, 44, 4: lucos ac nemora, Tac. G. 9 fin.: agrum Campanum, Suet. Caes. 20: eam partem domūs, id. Aug. 5: simulacrum in parte aedium, id. Galb. 4 al.: locus consecratus, a consecrated, holy place, Caes. B. G. 6, 13; 6, 17 al.; opp. profanus, Cic. Part. Or. 10, 36: tuum caput sanguine hoc, Liv. 3, 48, 6: Gracchi bona, id. 43, 16, 10: veterem Carthaginem nudatam tectis ac moenibus, Cic. Agr. 1, 2, 5.—
    2. B. In partic.
      1. 1. Of persons, to elevate to the rank of deity, to place among the gods, to deify: Liberum, Cic. N. D. 2, 24, 62; 3, 15, 39; id. Leg. 2, 11, 28; Tac. A. 13, 14; Suet. Tib. 51; id. Ner. 9; id. Calig. 35; * Hor. C. 4, 8, 27 al.: Olympiadem matrem immortalitati, Curt. 9, 6, 26; 10, 5, 30.—And of animals: videat ... cujusque generis beluas numero consecratas deorum, Cic. Leg. 3, 9, 14.—
      2. 2. To devote or doom to destruction, to execrate, in laws, vows, and oaths, Cic. Balb. 14, 33 (v. consecratio, II.): caput alicujus, Liv. 3, 48, 5; Plin. Pan. 64, 3.—And an old formula in declaring war: Dis pater, Vejovis, manes ... exercitum hostium, urbes agrosque, capita aetatesque eorum devotas consecratasque habeatis, Macr. S. 3, 9, 10. —
      3. 3. To surrender to the vengeance of any one: esse (se) jam consecratum Miloni, Cic. Har. Resp. 4, 7.—
  2. II. Trop. (most freq. in Cic.).
    1. A. In gen., to devote, dedicate, consecrate.
          1. α. With dat.: qui certis quibusdam sententiis quasi addicti et consecrati sunt, Cic. Tusc. 2, 2, 5: (corporis curandi) ars deorum immortalium inventioni consecrata, id. ib. 3, 1, 1.—
          2. β. Absol.: cui patriae nos totos dedere et in quā nostra omnia ponere et quasi consecrare debemus, to lay upon the altar of one's country, Cic. Leg. 2, 2, 5; cf.: consecrare opinionem in illo sanctissimo Hercule, id. Sest. 68, 143: vocabula, Quint. 1, 6, 41: Herculem modo et Patrem Liberum Consecratae immortalitatis exempla referebas, i. e. adduced as instances of deification, Curt. 8, 5, 16.—
    2. B. To hallow, recognize as holy (eccl. Lat.): sit Deus nobis non in templis sed in corde consecratus, Lact. de Ira Dei, 23, 28: secum habeat Deum semper in corde consecratum, quoniam ipse est Dei templum, id. 6, 25, 15: Deum in nostro pectore, Min. Fel. Oct. 32, 2.—
    3. C. To make immortal, immortalize: ratio disputandi (sc. Socratis) Platonis memoriā et litteris consecrata, Cic. Tusc. 5, 4, 11: amplissimis monumentis consecrare memoriam nominis tui, id. ad Q. Fr. 1, 1, 15, § 44: orator cum jam secretus et consecratus, liber invidiā, famam in tuto collocarit, Quint. 12, 11, 7: beneficium elegantissimo carmine, Val. Max. 1, 7, ext. 3. —Hence, consē̆crātus (-sā̆cr-), a, um, P. a., consecrated, holy; in sup.: CONSACRATISSIMVS, Inscr. ap. Bellerm. Vig. Rom. Laterc. p. 72, n. 283.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

cōnsē̆crāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

cōnsē̆crātē: adverbial

• cōnsĕcrō, āvī, ātum, āre (cum et sacer), tr.,
1. consacrer, frapper d'une consécration religieuse : alicujus domum Cic. Domo 51 ; possessiones Cic. Domo 127 ; bona Liv. 43, 16, 10, consacrer aux dieux la maison, les biens de qqn, en faire des objets sacrés, cf. P. Fest. 321 || [avec dat.] consacrer à : Martis manubias Musis Cic. Arch. 27, consacrer aux Muses les dépouilles de Mars (Verr. 2, 4, 67 ; 4, 106 ; etc.) || consecrātus, a, um [souvent] = consacré, saint, enlevé à l'usage profane : Cic. Part. 36 ; Cæs. G. 6, 13, 10 ; 6, 17, 4
2. dévouer aux dieux infernaux comme rançon d'une infraction à qqch. de consacré : Cic. Balbo 33 ; te tuumque caput sanguine hoc consecro Liv. 3, 48, 5, par ce sang je te dévoue toi et ta tête aux dieux infernaux (j'appelle sur toi leur malédiction) ; cf. Macr. Sat. 3, 9, 10
3. consacrer, reconnaître comme ayant un caractère sacré (divin) : Liber, quem nostri majores consecraverunt Cic. Nat. 2, 62, Bacchus, que nos ancêtres ont mis au rang des dieux (Leg. 2, 27, etc. ; Nat. 2, 66) || tuas virtutes consecratas et in deorum numero conlocatas vides Cic. Q. 1, 1, 31, tu vois tes vertus consacrées et déifiées, cf. Leg. 2, 28 || [apothéose des empereurs] diviniser : Tac. Ann. 13, 14 ; Suet. Tib. 51 ; Cal. 35, etc.
4. [fig.] = immortaliser : Cic. Verr. 2, 2, 51, etc.; Nat. 3, 50 ; Tusc. 5, 11, etc.
5. part. consecratus, a, um, qqf. = imputé (attribué) [comme qqch. de divin] : Cic. Tusc. 3, 1 ; Curt. 8, 5, 17 || consecratum exemplum Plin. 32, 5, exemple consacré.
cōnsĕcrātus Copy link
ⓘ

cōnsē̆crātē: adverbial

cōnsē̆crāte: masc/neut voc sg

• cōnsĕcrātus, a, um, part. de consecro.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
consecro Copy link
ⓘ

cōnsē̆crāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

cōnsē̆crātē: adverbial

CONSECRO, are. [καθιερόω, ἐκθειάζω] Eiusdem significationis ac Sacro, quod est Deo dico, et sacrum facio. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• consecrate:
      1. 1. consecro, 1: all Sicily is c.d to Ceres, tota Sicilia Cereri consecrata est, Cic.
      2. 2. sacro, 1: altars c.d to Jupiter and to the Sun, arae Jovi et Soli sacratae, Liv.: to c. the laurel to Phoebus, laurum Phoebo s., Virg.
      3. 3. ĭnaugŭro, 1 (properly by taking the auguries): v. to inaugurate.
      4. 4. dēdĭco, dĭco, 1: v. to dedicate. Phr.: you might have c.d my house, tu meam domum religiosam facere potuisti, Cic. (N.B. The ceremony of consecration must be expr. by dedico: consecro and sacro denote the act of setting apart as holy, in whatever way: v. to devote.)
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
CONSECRATE Copy link
• CONSECRATE
to make holy by ceremonies, dedicare: inaugurare (to consecrate; inaugurare also in speaking of a person; e.g., of a priest. ☞ Dedicare is only used of things which relate immediately to the cultus of the gods, as statues, images, altars, temples, etc.: if it was performed by the augurium, it was termed inaugurare): consecrare (to make holy or sacred, of anything, even of fields and animals; the consecratio might be performed by anybody, the dedicare only by a magistrate, to whom the pontifex, in that case, repeated or dictated the customary form of words): cultui divino sacrare (to consecrate for purposes of worship, Ammianus). To consecrate an altar, aram dedicare, consecrare: to consecrate a temple to a god, deo delubrum dedicare or templum consecrare: to consecrate anybody (as a god), aliquem deum consecrare. Consecrated, sacratus; consecratus; sacer (holy, as the quality of the gods): religiosus (sacred). Fig., to dedicate, dedicare: dicare: offerre (to offer): diis primitias offerre. to consecrate one’s life to the service of one’s country, vitam suam totam patriae dedere.