Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (14 entries · 36 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

cassī | que: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

• cassus, a, um, adj., empty, void, hollow.
  1. I. Prop. (syn.: inanis, vacuus; mostly poet.).
    1. A. Absol.: nux, Plaut. Ps. 1, 3, 137; Hor. S. 2, 5, 36: glans, Plaut. Rud. 5, 2, 37: canna, unfruitful, Ov. F. 6, 406: granum inane cassumque, Plin. 18, 17, 45, § 161: anulus, Fab. Pict. ap. Gell. 10, 15. 6.—Subst.: palearum cassa, Sol. c. 52 fin.—
    2. B. Expressing that of which the subject is empty, etc., wanting, devoid of, deprived of, without.
      1. 1. With abl.: sanguine cassa (cochlea), bloodless, Poët. ap. Cic. Div. 2, 64, 133; so, virgo dote cassa, Plaut. Aul. 2, 2, 14: lumine aër, Lucr. 4, 368: lumine corpus, id. 5, 719; 5, 757: animā corpus, id. 3, 562.—Poet.: cassus lumine (= vitā), deprived of life, dead, Verg. A. 2, 85; imitated by Stat. Th. 2, 15; and in like sense aethere cassus, Verg. A. 11, 104: simulacra cassa sensu, Lucr. 4, 127.—
      2. 2. With gen.: cassus luminis ensis, Cic. Arat. 369.—
      3. 3. With ab: elementum ab omnibus, App. de Deo Socr. p. 46.—
  2. II. Trop., vain, empty, useless, futile, fruitless (syn.: inanis, irritus): cassum quiddam et inani vocis sono decoratum, * Cic. Tusc. 5, 41, 119; so, copia verborum, Lucr. 4, 511: vota, Verg. A. 12, 780: fertilitas terrae, Ov. M. 5, 482: fraus, Luc. 5, 130: consilia, Sen. Troad. 570: viae, vain, profitless, Stat. Th. 11, 449: labores, Plin. Ep. 8, 23, 6: manus, without effect, Stat. Th. 9, 770: augur futuri, false, erring, id. ib. 9, 629: omen, id. ib. 5, 318.—Subst.: cassa, ōrum, n., empty things: palearum, Sol. 52; esp. of speech: cassa memorare, to talk idly, Plaut. Cist. 4, 1, 16; so, cassa habebantur quae, etc., were thought vain, futile, Tac. H. 3, 55; Sen. Herc. Oet. 352.— Esp. freq. in poetry (in prose, but not in Cic.), in cassum, or, in one word, incas-sum, adverb., in vain, uselessly, to no purpose: ex multis omnia in cassum cadunt, Plaut. Poen. 1, 2, 147; cf. Lucr. 2, 1165: temere, in cassum frustraque, without aim or purpose, fortuitously, id. 2, 1060; so id. 5, 1002; 5, 1430: furere, Verg. G. 3, 100: longos ciebat Incassum fletus, id. A. 3, 345: tot incassum fusos patiere labores? id. ib. 7, 421.—In prose: quae profecto incassum agebantur, Sall. H. 3, 61, 11 Dietsch: vana incassum jactare tela, Liv. 10, 29, 2: incassum missae preces, id. 2, 49, 8: aliquid incassum disserere, Tac. A. 1, 4; Just. 11, 15, 6; Lact. 6, 9, 17; Sen. Brev. Vit. 11, 1: frustra in cassumque. Mart. Cap. 1, § 10.— Also cassum: quid cassum times? Sen. Herc. Oet. 353; cf.: μάτην, frustra, nequicquam, cassum, Gloss. Cyrill.
ⓘ

cassī | que: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl · masc gen sg (orth) · masc nom/voc pl (orth)

• cāsus (Ciceronis temporibus paulumque infra s geminabatur: cassus, etc., Quint. 1, 7, 20; cf.: causa, Juppiter al.; in inscr. also KASVS), ūs (dat. casu, Nep. Alcib. 6, 4), m. [cado].
  1. I. Lit., a falling (acc. to cado, I. A. and C.).
    1. A. A falling down, etc.: stillicidi, Lucr. 1, 313: geli, id. 5, 205: nivis, Liv. 21, 35, 6: fulminum, Plin. 2, 50, 51, § 135; Ov. M. 8, 259: celsae graviore casu Decidunt turres, Hor. C. 2, 10, 10.—In plur., Lucr. 2, 231.—
    2. B. A fall, an overthrow, a throwing down: occumbunt multi letum praecipe casu, Enn. Ann. 391 Vahl.: eoque ictu me ad casum dari, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44: casus, quo (infantes) in terram toties deferuntur, Quint. 1, 12, 10; Lucr. 5, 1333: vehiculi, Plin. 28, 2, 4, § 21 al.—In plur.: cum loci Inciperent casus, i. e. the fall, destruction (by an earthquake), Ov. M. 8, 714.—
  2. II. Trop.
    1. A. Of time, the end: extremae sub casum hiemis, Verg. G. 1, 340.—
    2. B. A moral fall, a false step, an error, fall: multas vias adulescentiae lubricas ostendit (natura), quibus illa insistere, aut ingredi sine casu aliquo ac prolapsione vix posset, Cic. Cael. 17, 41.—So of a political fall, Cic. Sest. 67, 140.—
      1. 2. Esp., a fall or change from a higher to a lower condition: secum reputans quam gravis casus in servitium ex regno foret, Sall. J. 62, 9.—
    3. C. That which turns out or happens unexpectedly, an occurrence, event, accident, chance, misfortune, emergency (this most freq. in sing. and plur.): quid est enim aliud fors, quid fortuna, quid casus, quid eventus, nisi cum sic aliquid cecidit, sic evenit, ut vel non cadere atque evenire, vel aliter cadere atque evenire potuerit? etc., Cic. Div. 2, 6, 15: quis iste tantus casus? unde tam felix concursus atomorum? cf. id. N. D. 1, 32, 90: novi casus temporum, id. Imp. Pomp. 20, 60: quod consilium etsi in ejusmodi casu reprehendendum non est, tamen incommode accidit, such an emergency, Caes. B. G. 5, 33: quod in ejusmodi casu accidit, periti ignaris parebant, Curt. 4, 3, 18; 10, 5, 8; Quint. 6, 2, 34; Tac. A. 2, 47; Liv. 24, 2, 11; 38, 8, 5: potest igitur veritatem casus imitari, Cic. Div. 2, 21, 49: quis tantam Rutulis laudem, casusne deusne, Attulerit, Verg. A. 12, 321: sive illud deorum munus sive casus fuit, Curt. 4, 7, 13: quae casus obtulerat, in sapientiam vertenda ratus, Tac. A. 1, 29: ut quemque casus armaverat, Sall. C. 56, 3: si quos locus aut casus conjunxerat, id. J. 97 fin.: in aleam tanti casus se regnumque dare, Liv. 42, 50, 2: ludibrium casūs, id. 30, 30, 5: casum potius quam consilium sequatur, Quint. 7, prooem. § 3: parata ad omnes casus eloquentia, id. 10, 1, 2: bellorum, Tac. A. 1, 61: satis jam eventuum, satis casuum, id. ib. 2, 26: adversi, secundi, Nep. Dat. 5, 4; cf. Suet. Caes. 25; id. Oth. 9: magnus, Caes. B. G. 6, 30; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 3: mirificus, Cic. Fam. 7, 5, 2: mirabiles, Nep. Timol. 5, 1: rariores, Cic. Off. 2, 6, 19: dubii, Cat. 64, 216; Hor. S. 2, 2, 108: varii, Verg. A. 1, 204: subiti repentinique, Suet. Aug. 73.—Hence, in abl.: casu, adverbially, by chance, casually, by accident, accidentally: quod si haec habent aliquam talem necessitatem, quid est tandem, quod casu fieri aut forte fortunā putemus? Cic. Div. 2, 7, 18: id evenit non temere nec casu, id. N. D. 2, 2, 6: sive casu sive consilio deorum, Caes. B. G. 1, 12; cf. Suet. Claud. 13: necessitate an casu, Quint. 3, 6, 26: casu an persuasu et inductu, id. 5, 10, 69: casu an manibus impeditus, Tac. A. 1, 13: accidit casu ut legati, etc., Nep. Hann. 12, 1; cf. Hor. S. 1, 6, 53; 1, 9, 36; id. Ep. 1, 19, 18; Ov. M. 5, 118; 6, 359; 7, 84 et saep.—Hence, also,
        1. b. A chance, an occasion, opportunity for something (esp. freq. in Sall. and Tac.): aetas illa multo pluris quam nostra casus mortis habet, Cic. Sen. 19, 67; cf.: mortis durae casus, Verg. A. 10, 791: aut vi aut dolis sese casum victoriae inventurum, Sall. J. 25, 9: praeclari facinoris casum dare, id. ib. 56, 4; so, si casus daretur, Tac. A. 1, 13; 11, 9: invadendae Armeniae, id. ib. 12, 50: pugnae, id. ib. 12, 28: bene gerendae rei, id. ib. 13, 36: casum adferre, Quint. 8, 4, 17.— Since the idea of suddenness, unexpectedness, easily passes into that of hostility, adverseness (cf. accido, 4.), casus signifies,
      1. 2. Esp., an adverse event, a misfortune, mishap, calamity, = συμφορά: meum illum casum tam horribilem, tam gravem, tam repentinum, Cic. Sest. 24, 53; id. de Or. 1, 1, 2; Caes. B. G. 7, 1, 4: dolens civitatis casum, Sall. C. 40, 2; cf. id. J. 14, 22; 23, 2; Liv. 37, 17, 7; 23, 22, 3; Cat. 28, 11.—Of disease: si alius casus lecto te adfixit, Hor. S. 1, 1, 81; Ov. M. 4, 142; 14, 473; 15, 494: res minime in hujusmodi casu noxia, in the earthquake, Sen. Q. N. 6, 21, 2; id. Cons. ad Marc. 5, 3: urbis Trojanae, overthrow, Verg. A. 1, 623.—Hence,
        1. b. Euphemist. for death: Saturnini atque Gracchorum casus, Caes. B. C. 1, 7: sui quemque casus per quinquennium absumpsissent, Liv. 23, 22, 3; Sall. J. 73, 1; Hor. S. 2, 5, 49; Suet. Aug. 65; cf. id. Caes. 89; id. Calig. 10.—
    4. D. In gram. t. t., a case in the inflection of words: propter eorum qui dicunt, sunt declinati casus, uti is qui de altero diceret, distinguere posset, quom vocaret, etc., Varr. L. L. 8, § 16 Müll.: casus dicimus... et vocabulorum formas, Paul. ex Fest. p. 58, 11 ib.: ea (verba) sic et casibus et temporibus et genere et numero conservemus, ut, etc., Cic. de Or. 3, 11, 40: barbari casus... casus rectus, id. Or. 48, 160; Quint. 1, 5, 61: obliqui, id. 1, 6, 22: nominativo, dativo, ablativo, id. 7, 9, 13: genitivo, id. 1, 5, 62: Latinus, sextus, i. e. the ablative, Varr. ap. Diom. p. 277 P.: conversi, i. e. obliqui, Cic. N. D. 2, 25, 64: interrogandi (i. e. genetivus), Nigid. ap. Gell. 13, 26 Hertz: vocandi, id. ib.: septimus, Quint. 1, 4, 26.
Cassi Copy link
ⓘ

Cassī | que: masc nom/voc pl

• Cassi, ōrum, m., a tribe of Britain, now Herts, Caes. B. G. 5, 21.
ⓘ

Cassī | que: masc/neut gen sg · masc/neut gen sg (orth)

• Cassĭus, a [old form Casseius; hence, Cassīus, and from this Cassĭus is formed; cf. Ritschl de Sepulcro Fur.], the name of a Roman gens; esp. distinguished,
  1. I. L. Cassius Longinus Ravilla, a very severe judge; from him the Lex tabellaria Cassia proceeded, A. U. C. 617, by which the judges were obliged to vote with little tablets, Cic. Leg. 3, 16, 35; id. Sest. 48, 103; id. Brut. 25, 97; 27, 106; and Ascon. Cic. Verr. 1, 1, 10, § 30.—
    1. B. Hence, Cassĭānus, a, um, adj., of Cassius, Cic. Mil. 12, 32; id. Phil. 2, 14, 35.—
  2. II. The consul L. Cassius, who, A.U.C. 647, was conquered and slain by the Helvetii, Caes. B. G. 1, 7 and 12.—Hence, bellum Cassianum, Caes. B. G. 1, 13.—
  3. III. C. Cassius Longinus, one of the murderers of Cœsar, Vell. 2, 46; 2, 56 sq.; Suet. Caes. 80 sq.; id. Aug. 10; Tac. A. 1, 2; 1, 10; 4, 34; id. H. 2, 6 al. To him were addressed Cic. Fam. 12, 1-10; from him to Cic., ib. 12, 11-13.—Hence, Cassianae partes, his adherents, Vell. 2, 74.—
  4. IV. C. Cassius Longinus, a distinguished jurist under Claudius; his adherents were Cassiani and Cassiana schola, Dig. 1, 1, 2; Plin. Ep. 7, 24, 8; Tac. A. 12, 12.—
  5. V. After a Cassius not now known was named the Cassia Via, a branch of the Via Flaminia, Cic. Phil. 12, 9, 22; cf. Paul. ex Fest. p. 48 Müll.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

cassī | que: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

• cassus, a, um,
1. vide : cassa nux Pl. Ps. 371 ; Hor. S. 2, 5, 36, noix vide || [avec abl.] dépourvu de, privé de : virgo dote cassa Pl. Aul. 191, jeune fille sans dot ; cassum lumine corpus Lucr. 5, 719, corps privé de lumière || [avec gén.] Cic. Arat. 34, 369 ; Apul. Socr. 1
2. [fig.] vain, chimérique, inutile : omne quod honestum nos, id illi cassum quiddam esse dicunt Cic. Tusc. 5, 119, tout ce que nous, nous appelons le bien, ils disent eux, que c'est une entité creuse ; cassa vota Virg. En. 12, 780, vœux inutiles || in cassum [loc. adv.] : in cassum frustraque Lucr. 5, 1430, vainement et sans résultat (Virg., Liv., Tac.) ; in cassum cadere Pl. Pœn. 360, n'aboutir à rien, cf. Lucr. 2, 1165.
ⓘ

cassī | que: masc gen sg (orth) · masc nom/voc pl (orth)

• cāsŭs, ūs, m. (cado), action de tomber
1. chute : casus, ictus extimescere Cic. Nat. 2, 59, redouter les chutes, les coups ; nivis casus Liv. 21, 35, 6, chute de neige || [fig.] ne quis ex nostro casu hanc vitæ viam pertimescat Cic. Sest. 140, pour que l'exemple de ma chute ne fasse craindre à personne d'aborder cette ligne de conduite politique || chute, fin : extremæ sub casum hiemis Virg. G. 1, 340, sur la fin de l'hiver ; casus urbis Trojanæ Virg. En. 1, 623, la chute de Troie ; de casu Sabini et Cottæ Cæs. G. 5, 52, 4, sur la fin de Sabinus et de Cotta, cf. C. 1, 7, 5 ; Sall. J. 73, 1
2. arrivée fortuite de qqch. : quarum rerum omnium nostris navibus casus erat extimescendus Cæs. G. 3, 13, 9, l'arrivée (la rencontre) de tous ces accidents était à craindre pour nos navires ; ætas illa multo plures quam nostra casus mortis habet Cic. CM 67, cet âge-là a beaucoup plus de cas (chances) de mort que le nôtre ; ad omnes casus subitorum periculorum objectus Cic. Fam. 6, 4, 3, exposé à toute sorte d'arrivées de dangers soudains (à l'arrivée de mille dangers soudains); non est sapientiæ tuæ ferre immoderatius casum incommodorum tuorum Cic. Fam. 5, 16, 5, il n'est pas digne de ta sagesse de supporter sans modération le malheur qui t'est arrivé
3. ce qui arrive, accident, conjoncture, circonstance, occasion : novi casus temporum Cic. Pomp. 60, nouvelles conjonctures correspondant aux circonstances ; sæpe in bello parvis momentis magni casus intercedunt Cæs. C. 1, 21, 1, souvent dans une guerre sous de petites influences surviennent de grandes vicissitudes ; communem cum reliquis belli casum sustinere Cæs. G. 5, 30, 3, supporter avec tous les autres les hasards communs de la guerre ; propter casum navigandi Cic. Att. 6, 1, 9, à cause des hasards de la navigation || hasard : videte qui Stheni causam casus adjuverit Cic. Verr. 2, 2, 98, voyez quelle circonstance fortuite a secondé la cause de Sthénius ; neque ad consilium casus admittitur Cic. Marc. 7, ni le hasard ne trouve accès aux côtés de la prudence, cf. Planc. 35 ; Div. 2, 85 ; Par. 52 ; virtute, non casu gesta Cic. Cat. 3, 29, choses accomplies par l'énergie personnelle et non par le hasard ; cæco casu Cic. Div. 2, 15, par un hasard aveugle || abl. casu [employé comme adv.], par hasard, accidentellement : Cic. Nat. 2, 141 ; Div. 1, 125, etc. || arrivée heureuse de qqch., occasion, bonne fortune, chance : casum victoriæ invenire Sall. J. 25, 9, trouver l'occasion d'une victoire ; fortunam illis præclari facinoris casum dare Sall. J. 56, 4, que la fortune leur donnait l'occasion d'un bel exploit || heureux événement : Cæs. C. 3, 51, 5
4. [en part.] accident fâcheux, malheur : eumdem casum ferre Cæs. G. 3, 22, 2, supporter le même malheur ; casum amici reique publicæ lugere Cic. Sest. 29, pleurer le sort malheureux d'un ami et de l'État ; longe prospicere futuros casus rei publicæ Cic. Læl. 40, prévoir de loin les malheurs qui menacent l'État ; casu civitatis Gomphensis cognito Cæs. C. 3, 81, 1, ayant appris le sort de la ville de Gomphi
5. [gramm.] cas : sive casus habent (verba) in exitu similes Cic. Or. 165, soit que (les mots) aient des désinences casuelles semblables ; in barbaris casibus Cic. Or. 160, dans les cas d'un mot latin || casus rectus, nominatif : Cic. Or. 160 ; Varro L. 5, 4 ; 7, 33 [en parl. du verbe, 1re pers. : Varro L. 9, 103], ou casus nominandi Varro L. 8, 42, ou nominativus Varro L. 10, 23 || sextus casus Varro L. 10, 62, ablatif. ➳ orthogr. cassus au temps de Cic., d'après Quint. 1, 7, 20.
Cassī Copy link
ⓘ

Cassī | que: masc nom/voc pl

• Cassī, ōrum, m., peuple de Bretagne : Cæs. G. 5, 21, 1.
ⓘ

Cassī | que: masc/neut gen sg

• 1 Cassĭus, ĭī, m., nom romain ; en part. :
a) C. Cassius, meurtrier de César : Cic. Att. 5, 21, 2 ;
b) Cassius de Parme, poète : Hor. Ep. 1, 4, 3 ;
c) Cassius Longinus, jurisconsulte : Tac. Ann. 12, 12 ;
d) Cassius Severus, rhéteur : Sen. Rhet. Suas. 6, 11 ; Quint. 10, 1, 116 || Cassius, a, um, de ou des Cassius : Tac. Ann. 12, 12 || ou Cassĭānus, a, um, v. ce mot.
GES Gesner (4)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
cassus Copy link
ⓘ

cassī | que: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

CASSVS [1], Quod quibusdam videtur participium verbi Careo, vid. s. l.
cassus Copy link
ⓘ

cassī | que: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl

CASSVS [2], a, um. Adi. [φροῦδος] Dicitur inane, vacuum, quasi omni re carens. […]
Page Scan
casus Copy link
ⓘ

cassī | que: masc gen sg (orth) · masc nom/voc pl (orth)

CASVS, ûs. m. [πτῶσις, σύμπτωμα, αὐτοματία] Ex prima notione verbi lapsum s. delapsionem, aut collapsionem significat. […]
Page Scan
cassius Copy link
ⓘ

Cassī | que: masc/neut gen sg

CASSIVS, Gentis Romanae nomen, e qua hic memorandus ille, de quo Cic. pro Rosc. Amer. 84 c. 30 […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to