Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (8 entries · 16 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

spĕcŭla: fem nom/voc sg

spĕcŭlā: fem abl sg

• spĕcŭla, ae, f. [id.].
  1. I. A high place from which to look out, a look-out, watch-tower: specula, de quo prospicimus, Varr. L. L. 6, § 82 Müll.: praedonum adventum significabat ignis e speculā sublatus, Cic. Verr. 2, 5, 35, § 93: dat signum speculā ab altā, Verg. A. 3, 239; Luc. 6, 279: tamquam ex aliquā speculā prospexi tempestatem futuram, Cic. Fam. 4, 3, 1; id. Phil. 7, 7, 19; Col. 7, 3 fin. al.—Plur., Liv. 29, 23' specularum significationem Sinon invenit, Plin. 7, 56, 57, § 202; Stat. Th. 6, 547; App. de Mundo, p. 69, 40.—*
    1. B. Trop., a watchtower: stetit Caesar in illā amicitiae speculā, Plin. Pan. 86, 4.—
  2. II. In gen.
    1. A. In speculis esse, to be on the watch or lookout: nunc homines in speculis sunt, observant, quemadmodum sese unusquisque vestrum gerat, Cic. Verr. 1, 16, 46; cf. id. Deiot. 8, 22: in speculis omnis Abydos erat, Ov. H. (17), 18, 12: in speculis atque insidiis relicti, Cic. Mur. 37, 79: diem unum in speculis fuit, Liv. 34, 26: gentis paratas pendere in speculis, Claud. B. Get. 569.—
    2. B. Poet., like σκοπιά, a high place, height, eminence: in speculis summoque in vertice montis Planities ignota jacet, Verg. A. 11, 526; so of the summits of mountains, id. E. 8, 59; id. A. 10, 454; of the high walls of a city, id. ib. 11, 877; 4, 586.
spēcŭla Copy link
ⓘ

spēcŭla: fem nom/voc sg

spēcŭlā: fem abl sg

• spēcŭla, ae, f. dim. [spes; cf. recula, from res], a slight hope (rare but class.): estne quid in te speculae? Plaut. Pers. 2, 5, 9; id. Cas. 2, 4, 27: ulla nec specula est, id. Rud. 3, 3, 3; Cic. Clu. 26, 72: oblectabar speculā, id. Fam. 2, 16, 5: cassae speculae renuntias fortiter, App. M. 6, p. 175, 17: tenui speculā solabar clades ultimas, id. ib. 10, p. 253, 5.
ⓘ

spĕcŭla: neut nom/voc/acc pl

• spĕcŭlum, i, n. [specio; hence, that in which one sees himself].
  1. I. Lit., a looking-glass, mirror (usually made of polished metal): speculum a speciendo, quod ibi se spectant, Varr. L. L. 5, § 129 Müll.; cf.: speculum, quod in eo specimus imaginem, id. ib. 6, § 82: homines sibi habere speculum, ubi os contemplarent suom, etc., Plaut. Ep. 3, 3, 2: quid opu'st speculo tibi, quae tute speculo speculum es maximum? id. Most. 1, 3, 94; cf. id. Men. 5, 9, 3: speculi imago, Lucr. 4, 279; cf. id. 4, 331: speculis apparent simulacra, id. 4, 98: speculorum levitas, Cic. Univ. 14: quotiens te in speculo videris alterum, Hor. C. 4, 10, 6: ut in speculo rugas aspexit aniles, Ov. M. 15, 232: se in speculo contemplari, App. Mag. p. 283, 4: cava specula, id. ib. p. 284, 2 et saep.— On the material and use of mirrors, v. Plin. 33, 9, 45, § 128; 34, 17, 48, § 160; 37, 5, 16, § 64; 37, 7, 25, § 97; Stat. S. 3, 4, 94; Sen. Q. N. 1, 17.—With tanquam, ut, etc.: inspicere, tamquam in speculum, in vitas omnium, Ter. Ad. 3, 3, 61; 3, 3, 74; Cic. Pis. 29, 71; id. Fin. 5, 22, 61; id. Rep. 2, 42, 69.—
    1. B. Poet., transf., of the mirror-like smoothness of water: lympharum in speculo, Phaedr. 1, 4, 3.—
  2. II. Trop., a mirror, copy, imitation (rare; more freq. connected with tamquam or ut, etc.; v. supra, I.): futuri temporis, Lucr. 3, 974; 4, 166: infantes et bestias putat specula esse naturae, Cic. Fin. 2, 10, 32; cf. corresp. with imago, Plaut. Men. 5, 9, 3: omne opus Vergilianum de quodam Homerici operis speculo formatum est, Macr. S. 5, 2 med.
spĕcŭlor Copy link
ⓘ

spĕcŭlā: pres imperat act 2nd sg (dep)

• spĕcŭlor, ātus, 1, v. dep. a. [1. specula], to spy out, watch, observe, examine, explore (class.; cf.: specto, conspicio): quo mox furatum veniat, speculatur loca, Plaut. Trin. 4, 2, 22: St. Quid hic speculare? Pa. Nihil equidem speculor, id. Cas. 4, 2, 12: omnia speculari et perscrutari ante, Cic. Tusc. 5, 20, 59: multorum te oculi et aures speculabuntur atque custodient, id. Cat. 1, 2, 6: Rostra, id. fl. 24, 57: jam vacuo laetam (avem) caelo speculatus, having caught sight of, descried, Verg. A. 5, 515: praemissus speculatum Bocchi consilia, Sall. J. 108, 1; so, consilia, Liv. 42, 17: dicta factaque alicujus, id. 42, 25, 8: abditos ejus sensus, id. 40, 21, 11: eventum Bellovacorum, to look for, i. e. await, Hirt. B. G. 8, 23: regni eventus, Just. 25, 3, 7: opportunitatem, to watch for, Tac. H. 3, 38; Vell. 2, 120, 4; cf.: noctem incustoditam, Tac. A. 2, 40: obitus et ortus signorum, Verg. G. 1, 257: aquas et nubila caeli (apes), id. ib. 4, 166: locum, id. A. 7, 477.—With interrog.-clause: nunc speculabor, quid ibi agatur, Plaut. Truc. 4, 1, 10: ut specularetur, quae in laevā parte suorum fortuna esset, Liv. 33, 10: huc hinc speculabor procul, Unde advenienti sarcinam imponam seni, Plaut. Most. 2, 1, 82.— Absol.: speculabor, ne quis hinc venator assit, Plaut. Mil. 3, 1, 13: quid ad se venirent? an speculandi causā? Caes. B. G. 1, 47 fin.: speculandi gratiā remissi, Hirt. B. G. 8, 7: imprudenter speculatus, Vell. 2, 118, 2: montis sublime cacumen Occupat, unde sedens partes speculetur in omnes, he can look around, Ov. M. 1, 667.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

spĕcŭla: fem nom/voc sg

spĕcŭlā: fem abl sg

spēcŭla: fem nom/voc sg

spēcŭlā: fem abl sg

• 1 spĕcŭla, æ, f. (specio),
1. lieu d'observation, hauteur : ignis ex specula sublatus Cic. Verr. 2, 5, 93, un feu partant d'un observatoire [élevé sur une hauteur], cf. Cic. Fam. 4, 3, 1 ; Phil. 7, 19 ; Virg. En. 3, 239 || [fig.] Plin. Min. Pan. 86, 4
2.
  1. a) in speculis esse Cic. Dej. 22, être en observation, être aux aguets, cf. Cic. Verr. 2, pr. 46 ; Mur. 79 ; Liv. 34, 26 ;
  2. b) [poét.] lieu élevé, montagne : Virg. B. 8, 59 ; En. 10, 454, etc.
spēcŭla Copy link
ⓘ

spĕcŭla: fem nom/voc sg

spĕcŭlā: fem abl sg

spēcŭla: fem nom/voc sg

spēcŭlā: fem abl sg

• 2 spēcŭla, æ, f. (spes), faible espérance, lueur d'espoir : Pl. Cas. 197 ; Pers. 310 ; Cic. Clu. 72 ; Fam. 2, 16, 5.
ⓘ

spĕcŭla: neut nom/voc/acc pl

• spĕcŭlum, ī, n. (specio),
1. miroir : Varro L. 5, 129 ; Pl. Most. 251, etc. ; aliquid tamquam in speculo intueri Cic. Pis. 71, regarder qqch. comme dans un miroir, cf. Cic. Fin. 5, 61 ; Rep. 2, 69
2. [fig.] = reproduction fidèle, image : parvi et bestiæ, quæ putat esse specula naturæ Cic. Fin. 2, 32, les enfants et les bêtes qu'il appelle le miroir de la nature.
ⓘ

spĕcŭlā: pres imperat act 2nd sg (dep)

• spĕcŭlor, ātus sum, ārī (spĕcula),
1. tr., observer, guetter, épier, surveiller, espionner : Cic. Tusc. 5, 59 ; Cat 1, 6 ; Sall. J. 108, 1 ; Liv. 40, 21, 11 ; 42, 25, 8 || [avec interr. indir.] Pl. Truc. 708, etc.; Liv. 33, 10 || [abst] espionner : Cæs. G. 1, 47, 6
2. intr., être en observation d'en haut, observer d'en haut : Ov. M. 1, 667. ➳ sens pass. Boet. Arithm. 2, 24, p. 111, etc.