Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (6 entries · 29 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

suffĭce: pres imperat act 2nd sg

• suf-fĭcĭo (subf-), fēci, fectum, 3, v. a. and n. [facio].
  1. I. Act.
    1. A. To put under or among.
      1. 1. Of a building, to lay the foundation for: opus. Curt. 5, 1, 29 Zumpt. —
      2. 2. Esp., to put into, dip in, dye, impregnate, imbue, tinge, lanam medicamentis, to impregnate, imbue, tinge, Cic. ap. Non. 386, 10, and 521, 19: (angues) ardentes oculos suffecti sanguine et igni, suffused, colored, Verg. A. 2, 210: maculis suffecta genas, Val. Fl. 2, 105: suffecta leto lumina, id. 1, 822; cf.: nubes sole suffecta, i. e. shone through, irradiated, Sen. Q. N. 1, 5, 11.—
      3. 3. To give, affard, furnish, supply = suppeditare, ὑπέχειν (mostly poet.): (nebulae) sufficiunt nubes, Lucr. 6, 480: ut cibus aliam naturam sufficit ex se, id. 3, 704: haec aëra rarum Sufficiunt nobis, id. 2, 108: tellus Sufficit umorem, Verg. G. 2, 424: aut illae (salices) pecori frondem aut pastoribus umbras Sufficiunt saepemque satis et pabula melli, id. ib. 2, 435: ut (Hispania) Italiae cunctarum rerum abundantiam sufficiat, Just. 44, 1, 4: dux agmina sufficit unus turbanti terras, Sil. 1, 36; cf.: Horatius eos excursionibus sufficiendo adsuefacerat sibi fidere, by permitting to take part in, Liv. 3, 61, 12 Weissenb. ad loc.; Petr. 27.—Trop.: ipse pater Danais animos viresque secundas Sufficit, gives courage and strength, Verg. A. 2, 618; 9, 803.—
      4. 4. To occupy with, employ in: Horatius eos (milites) excursionibus (dat.) sufficiendo proeliisque levibus experiundo assuefecerat sibi fidere, by employing them in sallies, etc., Liv. 3, 61.—
    2. B. To put in the place of, to substitute for another; and esp., to choose or elect in the place of any one (class.; esp. freq. of magistrates, e. g. of consuls; syn. subrogo): suffectus in Lucretii locum M. Horatius Pulvillus, Liv. 2, 8, 4: in Appii locum suffectus, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10, 2: consul in sufficiendo collegā occupatus, Cic. Mur. 39, 85; cf.: ne consul sufficiatur, id. ib. 38, 82: censorem in demortui locum, Liv. 5, 31, 7: suffectis in loca eorum novis regibus, Just. 11, 10, 7: ipsae (apes) regem parvosque Quirites Sufficiunt, Verg. G. 4, 202: seu tribunos modo seu tribunis suffectos consules quoque habuit, Liv. 4, 8, 1: quia collegam suffici censori religio erat, id. 6, 27, 4; 6, 38, 10: quibus vitio creatis suffecti, id. 9, 7, 14; 10, 47, 1: filius patri suffectus, Tac. A. 4, 16: Conon Alcibiadi suffectus, Just. 5, 6, 1: sperante heredem suffici se proximum, Phaedr. 3, 10, 12.—Esp. in the phrase suffectus consul, a consul elected after the regular time, a vice-consul: quando duo ordinarii consules ejus anni alter morbo, alter ferro periisset, suffectum consulem negabant recte comitia habere posse, Liv. 41, 18, 16 Weissenb. ad loc.; Lampr. Alex. Sev. 43, 2; Tac. A. 3, 37 fin.; cf.: consulatus suffectus, Aus. Grat. Act. 14, 2, § 32.—
      1. 2. Transf., to cause to take the place of, to supply instead of, to furnish as a substitute (poet. and in post-Aug. prose): atque aliam ex aliā generando suffice prolem, Verg. G. 3, 65: septimo eosdem (dentes) decidere anno, aliosque suffici, Plin. 7, 16, 15, § 68: quattuor caeli partes in ternas dividunt et singulis ventos binos suffectos dant, Sen. Q. N. 5, 16, 2.—
  2. II. Neutr., to be sufficient, to suffice, avail for, meet the need of, satisfy (freq. and class.; syn. suppeto); constr. absol., with dat., ad, adversus, in, with inf., ut or ne; rarely with si.
          1. α. Absol.: quamquam nec scribae sufficere nec tabulae nomina illorum capere potuerunt, Cic. Phil. 2, 7, 16: nec jam sufficiunt, Verg. A. 9, 515: idque (ferrum) diu Suffecit, id. ib. 12, 739: Romani quoad sufficere remiges potuerunt, satis pertinaciter secuti sunt, Liv. 36, 45, 2: non sufficiebant oppidani, id. 21, 8, 4: haec exempli gratiā sufficient, Quint. 9, 2, 56: non videntur tempora suffectura, id. 2, 5, 3: pro magistratibus, qui non sufficerent, Suet. Aug. 43: quīs non sufficientibus, Curt. 9, 4, 33.—With subject-clause: sufficit dicere, E portu navigavi, Quint. 4, 2, 41: non, quia sufficiat, non esse sacrilegium, sed quia, etc., id. 7, 3, 9: suffecerit haec retulisse, Suet. Ner. 31; Mart. 9, 1, 8.—
          2. β. With dat.: nec jam vires sufficere cuiquam, * Caes. B. G. 7, 20; cf.: vires concipit suffecturas oneri, Plin. 17, 22, 35, § 173: nec iis sufficiat imaginem virtutis effingere, Quint. 10, 2, 15: ac mihi quidem sufficeret hoc genus, id. 5, 10, 90: paucorum cupiditati cum obsistere non poterant, tamen sufficere aliquo modo poterant, Cic. Verr. 2, 5, 48, § 127: mons, hominum lacte et carne vescentium abunde sufficiebat alimentis, Liv. 29, 31, 9: hae manus suffecere desiderio meo, Curt. 4, 1, 25; 3, 6, 19: vires quae sufficiant labori certaminum, Quint. 10, 3, 3; cf.: summis operibus suffecturi vires, id. 2, 4, 33: pronuntiatio vel scenis suffectura, id. 10, 1, 119: quod opus cuicumque discendo sufficiet, id. 1, 9, 3: dominis sufficit tantum soli, ut relevare caput possint, Plin. Ep. 1, 24, 4.—Poet.: nec sufficit umbo Ictibus, Verg. A. 9, 810.—
          3. γ. With ad: terra ingenito umore egens vix ad perennes suffecit amnes, Liv. 4, 30: inopi aerario nec plebe ad tributum sufficiente, id. 29, 16: annus vix ad solacium unius anni, id. 10, 47: oppidani ad omnia tuenda non sufficiebant, id. 21, 8, 4: quomodo nos ad patiendum sufficiamus, id. 29, 17, 17; 21, 8, 4; 33, 10: ad quod si vires non suffecerint, Quint. 12, 1, 32.—
          4. δ. With adversus: non suffecturum ducem unum et exercitum unum adversus quattuor populos, Liv. 10, 25.—(ε) With in: nec locus in tumulos nec sufficit arbor in ignes, Ov. M. 7, 613: ergo ego sufficiam reus in nova crimina semper? id. Am. 2, 7, 1.—(ζ) With inf.: nec nos obniti contra nec tendere tantum Sufficimus, Verg. A. 5, 22.—(η) With ut or ne: interim sufficit, ut exorari te sinas, Plin. Ep. 9, 21, 3: sufficit, ne ea, quae sunt vera, minuantur, id. ib. 9, 33, 11.—(θ) With si: sufficere tibi debet, si, etc., Plin. Ep. 5, 1, 9: sufficere his credis, si probi existimentur, id. Pan. 88, 2.—Hence, P. a.: suffĭcĭens, entis, sufficient, adequate: aetas vix tantis matura rebus, sed abunde sufficiens, Curt. 3, 6, 19: testes, Dig. 29, 7, 8.—Sup.: unica et sufficientissima definitio, Tert. adv. Marc. 5, 2.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

suffĭce: pres imperat act 2nd sg

• suffĭcĭō, fēcī, fectum, ĕre (sub, facio).
I. tr.,
  1. 1. mettre sous,
    1. a) imprégner : lanam medicamentis Cic. Fr. F 5, 23, soumettre la laine à la teinture ; [poét.] oculos suffecti sanguine Virg. En. 2, 210, ayant les yeux injectés de sang ; nubes sole suffecta Sen. Nat. 1, 5, 11, nuage coloré par le soleil ;
    2. b) fournir, mettre à la disposition : salices pastoribus umbram sufficiunt Virg. G. 2, 435, les saules donnent de l'ombre aux bergers, cf. Virg. G. 2, 424 ; Lucr. 2, 108 ; 3, 704
  2. 2. mettre après :
    1. a) mettre, élire à la place de : collegam Cic. Mur. 85, faire élire un nouveau collègue, cf. Cic. Mur. 82 ; regem Virg. G. 4, 202, élire un nouveau roi ; in alicujus locum suffectus P. Vatinius d. Cic. Fam. 5, 10, 2, élu à la place de qqn, cf. Liv. 2, 8, 4 ; 5, 31, 9 ; alicui suffectus Liv. 9, 7, 14, nommé à la place de qqn, cf. Liv. 10, 47, 1 ; Tac. Ann. 4, 16 || suffectus consul Liv. 41, 18, 16, consul subrogé ;
    2. b) mettre en remplacement : aliam ex alia generando suffice prolem Virg. G. 3, 65, en faisant sortir les générations l'une de l'autre, assure leur continuité.
II. intr., suffire, être suffisant :
  1. a) scribæ sufficere non potuerunt Cic. Phil. 2, 16, les greffiers ne purent suffire [assurer la tâche], cf. Virg. En. 9, 515 ; Liv. 36, 45, 2, etc. ; nec jam vires sufficere cujusquam Cæs. G. 7, 20, 11, que d'autre part personne n'avait plus les forces suffisantes ;
  2. b) paucorum cupiditati sufficere poterant Cic. Verr. 2, 5, 127, ils pouvaient suffire (fournir suffisamment) à la cupidité de quelques-uns ; alimentis mons sufficiebat Liv. 29, 31, 9, le mont suffisait à alimenter ; nec sufficit umbo citibus Virg. En. 9, 810, et le bouclier ne suffit pas à protéger contre les coups ;
  3. c) [avec ad] terra vix ad perennes suffecit amnes Liv. 4, 30, 7, la terre put à peine alimenter les cours d'eau permanents, cf. Liv. 3, 5, 1 ; 21, 8, 4 ; 33, 20, 13, etc. ; [avec in acc.] Ov. M. 7, 613 ; Am. 2, 7, 1 ; [avec adversus] Liv. 10, 25, 13 ;
  4. d) [avec inf.] : nec iis sufficiat... effingere Quint. 10, 2, 15 et qu'ils ne se contentent pas de reproduire...; nec obniti contra sufficimus Virg. En. 5, 22, et nous ne sommes pas assez forts pour tenir tête ; [avec ut] sufficit ut sinas... Plin. Min. Ep. 9, 21, 3, il suffit que tu permettes ; [avec ne] Plin. Min. Ep. 9, 33, 11, il suffit que ne pas ; [avec si] sufficere tibi debet si Plin. Min. Ep. 5, 1, 9, il doit te suffire que, cf. Pan. 88, 2.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
sufficio Copy link
ⓘ

suffĭce: pres imperat act 2nd sg

SVFFICIO êci, ectum, ere. [ἀρκέω, διαρκέω, ἐξαρκέω, ἐπαρκέω] Satis esse. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• suffice:
      1. 1. sufficio, fēci, fectum, 3: with inf. as subject, Suet. Nero 31: the same with dat.: let it not s. them to fashion, nec iis sufficiat effingere, Quint. 10, 2, 15: with prep. (v. afford, supply): with subj., it s.s for you to let ..., sufficit ut ... sinas, Plin. Ep. 9, 21: with ne, ib. 9, 33.
      2. 2. sătis esse: their own property does not s. them, res suae non satis sunt, Liv. 9, 1: for the present the recovery of liberty s.s, nunc libertatem repeti s. e., Liv. 3, 53: that two years s. him for finishing that business, ad eas res conficiendas biennium sibi s. e., Caes. B. G. 1, 3.
      3. 3. suppĕto, īvi or ii, ītum, 3: his means s. for daily expenses, quotidianis sumptibus copiae s., Cic. Tusc. 5, 32, 89: Hor.
      4. 4. suppĕdĭto, 1: to s. for dress and food, s. ad cultum et ad victum, Cic. Off. 1, 4, 12: Liv. Phr.: it quite s.s for me, mihi abunde est, Plin. Ep. 4, 30, extr.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
SUFFICE Copy link
• SUFFICE
sufficere: satis esse: Vid: SUFFICIENT.