Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (6 entries)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
successor Copy link
ⓘ

successor: masc nom/voc sg

• successor, ōris, m. [succedo, II.], a follower, successor in office, possession, time, etc. (class.; cf. vicarius): conjunctissimus, Cic. Fam. 3, 3, 1; cf.: successori decessor invidit, id. Scaur. Fragm. 33; id. Prov. Cons. 15, 37; id. Fl. 14, 33; id. Fam. 3, 6, 2: successorem alicui mittere, to remove from office, Liv. 23, 27, 12; cf. id. 32, 28, 1: legato eum consulari successorem dedisse, Suet. Aug. 88; id. Dom. 1: successorem accipere, to be removed, Plin. Ep. 8, 13, 23: successores Alexandri, Quint. 12, 10, 6: studii successor et heres, Ov. M. 3, 589: quo successore (Philoctete) sagittae Herculis utuntur, i. e. the succeeding possessor, inheritor, id. ib. 13, 51: alieni criminis successor, Dig. 48, 19, 26: successore novo vincitur omnis amor, by a new favorite, Ov. R. Am. 462; cf.: novus habendus (clipeo), id. M. 13, 119: propositi successor honoris Junius, id. F. 5, 77: successor fuit hic tibi, Galle; Propertius illi, i. e. he followed you, wrote after you, id. Tr. 4, 10, 53.—Of a female: Phoebe, Fraternis successor equis, Corn. Sev. ap. Charis. p. 66 P.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
successŏr Copy link
ⓘ

successor: masc nom/voc sg

• successŏr, ōris, m. (succedo), successeur dans une fonction : Cic. Prov. 37 ; Fl. 33, etc. || héritier : Quint. 12, 10, 6 ; Ov. M. 13, 51 || remplaçant : Ov. Rem. 462 ; au f., (Phœbe) fraternis successor equis Corn. Sev. d. Char. 86, 10, (Phébé) qui succède au char de son frère [le soleil].
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
successor Copy link
ⓘ

successor: masc nom/voc sg

SVCCESSOR, ôris. m. [διάδοχος] Qui succedit. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
successor Copy link
• successor: successor: Liv. 32, 28: Ov.: Cic.: Tac.: the s.s of Alexander, s. Alexandri, Quint. 12, 30, 6: to appoint one's s. (of an emperor), s. sibi destinare, Suet. Cal. 4: to give any one a s., s. alicui dare, Suet. Tib. 63. With gen. of office: your brother will be your s. in so high a dignity, successor tanti frater honoris erit, Ov. Pon. 4, 9, 58: Certus got a s. (i. e. was removed), successorem Certus accepit, Plin. Ep. 9, 13, extr.: or expr. by verb (v. succeed): to appoint as a s., substituere aliquem, Suet. Ner. 16: that you would depart before your s. arrived, te antea quam tibi succederetur decessurum fuisse, Cic. Fam. 3, 6: to appoint as a s., suffĭcio, fēci, fectum, 3, Virg. Georg. 4, 202: subrŏgo, 1: v. substitute (v.).
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
SUCCESSOR Copy link
• SUCCESSOR
successor (always, except in connection, with a genitive of the office to which one succeeds); usually by by circumlocution, qui in alicujus locum succedit, sublegitur, substituitur, subrogatur, or sufficitur: a successor on a throne, qui succedit (in alicujus locum) regno: to give a successor to anyone, aliquem in alicujus locum substituere, sublegere, subrogare, or sufficere (by election); alicui successorem dare, mittere (by removing him; Suet., Oct., 88: Dom., 1): a person receives a successor, alicui succeditur (general term); aliquis successorem accipit (he is removed, Plin., Ep., 9, 13, extr.).