• successor,
ōris,
m. [succedo, II.],
a follower,
successor in office, possession, time,
etc. (
class.;
cf. vicarius): conjunctissimus, Cic. Fam. 3, 3, 1;
cf.:
successori decessor invidit, id. Scaur. Fragm. 33;
id. Prov. Cons. 15, 37;
id. Fl. 14, 33;
id. Fam. 3, 6, 2:
successorem alicui mittere, to remove from office, Liv. 23, 27, 12;
cf. id. 32, 28, 1:
legato eum consulari successorem dedisse, Suet. Aug. 88;
id. Dom. 1:
successorem accipere, to be removed, Plin. Ep. 8, 13, 23:
successores Alexandri, Quint. 12, 10, 6:
studii successor et heres, Ov. M. 3, 589:
quo successore (Philoctete) sagittae Herculis utuntur, i. e. the succeeding possessor, inheritor, id. ib. 13, 51:
alieni criminis successor, Dig. 48, 19, 26:
successore novo vincitur omnis amor, by a new favorite, Ov. R. Am. 462;
cf.:
novus habendus (clipeo), id. M. 13, 119:
propositi successor honoris Junius, id. F. 5, 77: successor fuit hic tibi, Galle;
Propertius illi, i. e. he followed you, wrote after you, id. Tr. 4, 10, 53.—Of a female: Phoebe, Fraternis successor equis, Corn. Sev.
ap. Charis. p. 66 P.