rīdĭcŭlus Copy link Outline I. In a good sense, laughable, droll, ...A. Adj.B. Substt.1. rīdĭcŭ-lus, i, m., a jester, buffoon ...2. rīdĭcŭlum, i, or plur.II. In a bad sense, laughable, silly, absurd ...a. Laughably, jokingly, humorously ...b. Ridiculously ⓘrīdĭcŭlē: adverbialrīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg • rīdĭcŭlus, a, um, adj. [rideo], that excites laughter. I. In a good sense, laughable, droll, funny, amusing, facetious (freq. and class.; syn.: jocularis, jocosus). A. Adj.: quamvis ridiculus est, Plaut. Men. 2, 2, 43; cf.: quando adbibero, alludiabo, tum sum ridiculissimus, id. Stich. 2, 2, 58: si ridiculum hominem quaeret quispiam, id. ib. 1, 3, 17: cavillator facie magis quam facetiis ridiculus, Cic. Att. 1, 13, 2: homines, Cic. Verr. 2, 1, 46, § 121; id. de Or. 2, 54, 221; Juv. 3, 153: mus, a funny little mouse, Hor. A. P. 139: inest lepos ludusque in hac comoediā: ridicula res est, Plaut. As. prol. 14: ridicula et jocosa res, Cat. 56, 1 and 4: dico unum ridiculum dictum de dictis melioribus . . . nemo ridet, Plaut. Capt. 3, 1, 22; so, dictum, Quint. 6, 3, 6: logos ridiculos vendo, Plaut. Stich. 1, 3, 68: vultus gestusque, Quint. 6, 3, 26 et saep.: ridiculum est, with subject-clause: ridiculum est, te istuc me admonere, Ter. Heaut. 2, 3, 112; so Quint. 6, 3, 94.— Absol.: hui, tam cito? ridiculum! how comical! Ter. And. 3, 1, 16; so id. ib. 4, 2, 29; id. Eun. 3, 1, 62; id. Phorm. 5, 7, 8.— Poet. with inf.: (Porcius) Ridiculus totas simul obsorbere placentas, Hor. S. 2, 8, 24.— B. Substt. 1. rīdĭcŭ-lus, i, m., a jester, buffoon: Gelasimo nomen mihi indidit parvo pater. Quia inde jam a pauxillo puero ridiculus fui, etc., Plaut. Stich. 1, 3, 21 sq.; so id. ib. 17 and 64; 4, 2, 54; id. Capt. 3, 1, 10; 17; Ter. Eun. 2, 2, 13; Vulg. Hab. 1, 10.— 2. rīdĭcŭlum, i, or plur.: rīdĭcŭla, ōrum, n., something laughable, a laughing matter; a jest, joke, etc.: proprium materiae, de quā nunc loquimur, est ridiculum, ideoque haec tota disputatio a Graecis περὶ γελοίου inscribitur, Quint. 6, 3, 22; cf. Cic. de Or. 2, 58, 235 sq. (v. the whole chapter on laughter, when and how it should be excited, etc., Cic. l. l.; and: de risu, Quint. 6, 3): in jaciendo mittendoque ridiculo genera plura sunt ... illud admonemus, ridiculo sic usurum oratorem, ut, etc., Cic. Or. 26, 87: per ridiculum dicere (opp. severe), id. Off. 1, 37, 134: ridiculi causā (with joco), Plaut. Am. 3, 2, 36: mihi solae ridiculo fuit, I had the joke all to myself, Ter. Eun. 5, 6, 3: quatenus sint ridicula tractanda oratori, perquam diligenter videndum est ... materies omnis ridiculorum est in istis vitiis, quae, etc., Cic. de Or. 2, 58, 237 sq.; Plaut. Stich. 3, 2, 2: saepe etiam sententiose ridicula dicuntur, Cic. de Or. 2, 71, 286: facetum non tantum circa ridicula consistere, Quint. 6, 3, 19: ridicula aut facimus aut dicimus, etc., id. 6, 3, 25.— II. In a bad sense, laughable, silly, absurd, ridiculous (not freq. till after the Aug. per.; cf. rideo, II. B. 2.): hujus insania, quae ridiaula est aliis, mihi tum molesta sane fuit, etc., Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148: ludibria, Lucr. 2, 47: qui ridiculus minus illo (es)? Hor. S. 2, 3, 311: stulta reprehendere facillimum est, nam per se sunt ridicula, Quint. 6, 3, 71; cf. (with stulta), id. 2, 10, 6: poëma (shortly before: inculti versus et male nati), Hor. Ep. 2, 1, 238: pudor, Juv. 11, 55.— Ridiculum est, with subject-clause: est ridiculum, ad ea quae habemus nihil dicere, quaerere, quae habere non possumus, Cic. Arch. 4, 8; so, putare, id. Div. in Caecil. 18, 59: de confessis praecipere, Quint. 5, 13, 7.—Adv.: rīdĭ-cŭlē. a. (Acc. to I.) Laughably, jokingly, humorously: rogitas, Plaut. Trin. 4, 2, 60; Ter. Hec. 4, 4, 46: non modo acute, sed etiam ridicule ac facete, Cic. de Or. 1, 57, 243; 2, 71, 289; id. Fam. 9, 22, 4; Domit. Mars. ap. Quint. 6, 3, 105: ridicule magis hoc dictum quam vere, Phaedr. 3, 4, 5.— b. (Acc. to II.) Ridiculously: insanus, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148; id. Rosc. Com. 6, 19.
rīdĭcŭlē Copy link • rīdĭcŭlē (ridiculus), plaisamment : multa ridicule dicere Cic. Br. 172, dire beaucoup de mots plaisants, spirituels || [mauv. part] homo ridicule insanus Cic. Verr. 2, 4, 148, un fou ridicule.
rīdĭcŭlus Copy link Outline 1 [en bonne part] qui fait rire, plaisant, drôle : plus drôle par ...2 [en mauv. part] ridicule, absurde, extravagant : sa folie qui est risible ... ⓘrīdĭcŭlē: adverbialrīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg • rīdĭcŭlus, a, um (rideo), 1. [en bonne part] qui fait rire, plaisant, drôle : facie magis quam facetiis ridiculus Cic. Att. 1, 13, 2, plus drôle par sa figure que par ses plaisanteries, cf. Cic. Verr. 2, 1, 121 ; de Or. 2, 221 || [abst] ridiculum ! Ter. Eun. 452, plaisanterie ! tu veux rire ! cf. Ter. Ad. 676 ; Phorm. 900, etc. || [poét. av. infin.] ridiculus absorbere... Hor. S. 2, 8, 24, comique par sa manière d'avaler... || m. pris substt, bouffon : Pl. Capt. 469 ; 476 ; Ter. Eun. 244 2. [en mauv. part] ridicule, absurde, extravagant : hujus insania quæ ridicula est aliis Cic. Verr. 2, 4, 148, sa folie qui est risible pour les autres ; ridiculum est avec prop. inf. Cic. Verr. 2, 4, 56, il est risible, comique que...; [avec inf.] Cic. Mur. 68 ; Arch. 8, il est ridicule de.
rīdĭcŭlum Copy link ⓘrīdĭcŭle: neut voc sg • rīdĭcŭlum, ī, n. (ridiculus), ce qui fait rire, mot plaisant, plaisanterie, bouffonnerie : Cic. Or. 87 ; 88 ; per ridiculum Cic. Off. 1, 134, en plaisantant ; pl., Cic. de Or. 2, 237 ; 286.
ridiculus Copy link ⓘrīdĭcŭlē: adverbialrīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg RIDICVLVS [1] a, um. Adi. [γελοῖος, καταγέλαστος] Quidquid, vel dignum est, quod rideatur, vel re ipsa et actu, vt aiunt, ridetur. […] 🗁 Page Scan .
ridiculus Copy link ⓘrīdĭcŭlē: adverbialrīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg RIDICVLVS [2] vid.RIDEO.
RĪDĬCŬLUS Copy link ⓘrīdĭcŭlē: adverbialrīdĭcŭle: masc/neut voc sg · masc voc sg RĪDĬCŬLUS ↗Open in new tab (ridiculus)
ridicule (subs.) Copy link Outline 1. rīdĭcŭlum (prop. the neut. of the adj.)2. dērīdĭcŭlum3. Expr. sometimes by rīsus, ūs (laughter) • ridicule (subs.): 1. rīdĭcŭlum (prop. the neut. of the adj.): the force of r., vis ridiculi, Cic. de Or. 2, 58, 237: r. decides matters better than bitterness, r. acri melius secat res, Hor. S. 1, 10, 14: Quint. 6, 3, 22. 2. dērīdĭcŭlum: in r., per d., Tac. A. 6, 2. 3. Expr. sometimes by rīsus, ūs (laughter): to turn unpleasant topics into r., odiosas res joco risuque dissolvere, Cic. de Or. 2, 58, 236: (cf. Quint. 6, 3, pass.): an object of r. may be expr. by ridendus, Hor. Ep. 1, 1, 9.
ridicule (v.) Copy link Outline 1. irrīdeo, rīsi, rīsum, 22. illūdo, si, sum, 3 (constr. with acc.; more rarely dat., in with acc., or abl.)3. lūdo, si, sum, 3 (rare4. lūdĭfĭcor, 1 • ridicule (v.): 1. irrīdeo, rīsi, rīsum, 2: to r. the gods in jest, per jocum deos i., Cic. N. D. 2, 3, 7: to r. bitterly, acerbis facetiis i., Tac. A. 5, 2: all r.d him when he began to speak, omnes cum loqui coeperit irriderent, Cic. Verr. 4, 66, 148: v. laugh at, deride. 2. illūdo, si, sum, 3 (constr. with acc.; more rarely dat., in with acc., or abl.): to r. his tones when he sang, i. voces quum caneret, Tac. A. 14, 52: to r. the unfortunate, i. miseros, Cic. de Or. 2, 58, 237. 3. lūdo, si, sum, 3 (rare: less strong than the preced.): to r. any one sportively, jocose aliquem l., Cic. Q. Fr. 2, 12 (11), 2: v. banter. 4. lūdĭfĭcor, 1: v. mock.
RIDICULE Copy link • RIDICULE 1. s. risus (laughter): ludibrium (mockery, sport): to excite ridicule, risum movere, concitare: to expose to ridicule, risui, ludibrio, aliquem exponere: a subject of ridicule, ridiculus (-um). 2. v. ludere: ludibrio habere: ludificare (to make an object of sport or ridicule): illudere (to jest upon, amuse one’s self with).