Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (7 entries · 18 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

rē̆clūsē: adverbial

rē̆clūse: perf part pass masc/neut voc sg

• rē̆-clūdo (-claudo, Coripp. 3 Joann. 118), si, sum, 3, v. a.
  1. I. (Acc. to re, II. 1.) To unclose what had been closed, to open, throw or lay open; to disclose, reveal (poet. and in post-Aug. prose; syn.: resero, aperio, pando): pergam pultare ostium. Heus reclude: heus, Tranio, etiam aperis? Plaut. Most. 4, 2, 28: natus nemo in aedibus servat, neque qui recludat neque respondeat, id. ib. 2, 2, 22; id. Poen. 3, 4, 19; id. Rud. 2, 3, 82; cf. fores, Lucr. 3, 360: aeratas hosti rēcludere portas, Ov. M. 8, 41; cf. id. ib. 7, 647; Tac. A. 14, 44; Prop. 3, 19, 24: ostia, Lucr. 3, 366: portas, Verg. A. 7, 617; 9, 675; Ov. M. 14, 781: viam arcis, id. ib. 14, 776: reclusā Mane domo vigilare, Hor. Ep. 2, 1, 103: stabula, Ov. H. 8, 17: adyta, Verg. A. 3, 92: locum, Quint. 7, 2, 44: armarium, Plaut. Capt. 4, 4, 10: pectora pecudum (in augury), Verg. A. 4, 63: specus quaerendis venis argenti, Tac. A. 11, 20: recludit se specus, Sil. 13, 424: humum, to dig up, Tac. A. 2, 25; cf.: tellurem dente unco, to break up, till, Verg. G. 2, 423.— Of the underworld: regna recludat Pallida, Verg. A. 8, 244: non optanda regna, Sil. 13, 523: januam leti, Val. Fl. 4, 231.— Of the grave: aequa tellus Pauperi recluditur, Hor. C. 2, 18, 33: contecta vulnera (with aperire), Tac. H. 2, 77: pectus mucrone, Verg. A. 10, 601; cf.: ense pectus, Hor. Epod. 17, 71; and: ense jugulum, Ov. M. 7, 285: ensem, to draw, unsheathe, Verg. A. 4, 646; 9, 423: thesauros tellure, to disclose, reveal, id. ib. 1, 358; id. G. 2, 423; cf. id. ib. 12, 924: (ubi sol) caelum aestivā luce reclusit, id. ib. 4, 52.—Of springs: ora fontana, Ov. F. 1, 269: fontes, Verg. G. 2, 175: psittacus reclusus, set free, Stat. S. 2, 4, 32. —
    1. B. Trop.: iram, to unclose, let loose, Poët. ap. Cic. N. D. 3, 26, 66: subdolus avaritiam ac libidinem occultans: quae postquam pecuniā reclusa sunt, etc., Tac. A. 16, 32; cf.: ebrietas operta recludit, Hor. Ep. 1, 5, 16: si recludantur tyrannorum mentes, Tac. A. 6, 6: superas mentes, Sil. 1, 19; cf.: principis justitiam, gravitatem, comitatem, Plin. Ep. 6, 31, 2: virtus recludens immeritis mori Caelum, Hor. C. 3, 2, 21: (Mercurius) Non lenis precibus fata recludere, to relax, obviate the decrees of fate, id. ib. 1, 24, 17.—
  2. II. To shut off or up (postclass. and rare): singulas separatim, Just. 1, 9, 16: ficus a se separatas, Pall. 4, 10, 33: matronas in carcerem, Just. 26, 1, 7; cf. Tert. Idol. 17 fin.: tamquam recluso Jani templo, Amm. 16, 10, 1 (in Flor. 4, 12, 64, dub.): speculum, Stat. S. 3, 4, 93; Vulg. Lev. 13, 4: aliquem in carcerem, id. Num. 15, 34.—
    1. B. Trop.: quod cognatis a praetore apertum est, hoc agnatis esse reclusum, Just. Inst. 3, 2, 7: nebulā recludens omnia, Sedul. 5, 390.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

rē̆clūsē: adverbial

rē̆clūse: perf part pass masc/neut voc sg

• rĕclūdō, clūsī, clūsum, ĕre (re et claudo),
1. ouvrir
  1. a) [abstt] ouvrir la porte : Pl. Most. 452, etc. ;
  2. b) fores Lucr. 3, 360 ; portas Virg. En. 7, 617, ouvrir une porte, des portes ;
  3. c) pectora Virg. En. 4, 63, ouvrir les flancs des victimes ; humum Tac. Ann. 2, 25, ouvrir le sol ;
  4. d) ensem Virg. En. 4, 646, mettre l'épée à nu ; veteres tellure thensauros Virg. En. 1, 358, déterrer de vieux trésors ; fontes Virg. G. 2, 175, mettre à jour des sources
2. [fig.]
  1. a) fata recludere Hor. O. 1, 24, 17, ouvrir les portes du destin, annuler le destin ; sterilitas recluditur Sen. Clem. 1, 13, 5, la stérilité voit ses barrières s'ouvrir ;
  2. b) quæ postquam pecunia reclusa sunt Tac. Ann. 16, 32, quand l'or eut mis à nu tous ces vices ; operta recludere Hor. Ep. 1, 5, 16, mettre au jour les pensées secrètes, cf. Plin. Min. Ep. 6, 31, 2
3. [rare] enfermer : Just. 26, 1, 7, etc. || fermer : Amm. 16, 10, 1.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
recludo Copy link
ⓘ

rē̆clūsē: adverbial

rē̆clūse: perf part pass masc/neut voc sg

RECLVDO � si, sum, ere. [ἀνοίγω] Aperire. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• recluse (subs.):
      1. 1. ănăchōrēta, ae, m. (Gr. ἀναχωρητής· one who retires, i. e. from the world): very many dwell in the desert, ... whom they call r.s, habitant plerique in eremo ... quos anachoretas vocant, Sulp. Sev. Dial. 1, 15, 2.
      2. 2. ĕrēmīta, ae (Gr. ἐρημίτης· a dweller in the desert): Paulus the first r., primus eremita, ib. 17, 1.
      3. 3. pure Lat. sōlĭtārius homo (the best expr. to represent Wordsworth's "Recluse"): v. foll. art.
• recluse (adj.):
      1. 1. sēcrētus, a, um: tumult invades the most r. persons, secretissimos invadit tumultus, Sen. Ep. 91, 5.
      2. 2. sōlĭtārius, a, um: a r. life, solitaria vita, Quint. 1, 2, 18: a r. man, solitarius homo, Cic. Off. 2, 11, 39 a r. life, sōlĭtudo|P3 sōlĭtūdo in GWL], id. Att. 3, 7, 1. Phr.: I lead a r. life, odi celebritatem fugio homines, ib.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
RECLUSE Copy link
• RECLUSE
solitarius (adjective or substantive). A recluse life, vita solitaria: I lead a recluse life, vitam solitarius ago (to solitude): habeo or ago aetatem procul a republica (in retirement or privacy).