Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (27 entries · 24 senses)
L&S Lewis & Short (6)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

mărī | ne: neut abl/dat sg

• măre, is (abl. sing. mare, Varr. ap. Charis. p. 45 and 111 P.; and in Prisc. p. 759 ib.; Lucr. 1, 161; Ov. Tr. 5, 2, 20; id. P. 4, 6, 46; 198; Lact. Mort. Pers. 21, 11; gen. plur. marum, Naev. ap. Prisc. p. 770 P.), n. [root mar-, gleam, glimmer (cf. ἅλς μαρμαρέη, Il. 14, 273); Gr. μάρμαρος; Lat. marmor; Sanscr. mīras, sea; Goth. marei; Angl. - Sax. mere; Germ. Meer. Curtius, however, refers these words to root mar-, die; cf. morior, marceo], the sea, opp. to dry land.
  1. I. Lit.
    1. A. In gen.: sol, qui Mare, terram, caelum contines tuo cum lumine, Enn. ap. Prob. Verg. E. 6, 31 (Trag. v. 322 Vahl.): indu mari magno, id. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 425 ib.): mare infidum, Plaut. Trin. 4, 1, 13: fluctuosum, id. Rud. 4, 2, 5: ventosum, Hor. C. 3, 4, 45: tumultuosum, id. ib. 3, 1, 26: tumidum, Verg. A. 8, 671: placidum, id. E. 2, 26: tranquillum, Plaut. Poen. 3, 1, 4: vastissimum, Cic. Pis. 24, 57: vastum atque apertum, Caes. B. G. 3, 12: profundum et immensum, Cic. Planc. 6, 15: planum, Juv. 12, 62: numquam ingressus es mare, Ter. Hec. 3, 4, 5: mare pedibus ingredi, Lact. 4, 15, 21: remenso ire mari, Verg. A. 3, 144: terrā marique, by sea and by land: terra marique acquirenda, i. e. at all hazards, Juv. 14, 222; v. terra.—In plur.: maria salsa, Enn. ap. Non. 183, 18 (Trag. v. 145 Vahl.): quibus cavernis maria sustineantur, Cic. Tusc. 5, 24 fin.: in reliquis maribus, Caes. B. G. 5, 1, 2.—Poet. as a figure for hard-heartedness: te saevae progenuere ferae Aut mare, etc., Ov. H. 7, 39; cf. Cat. 64, 155; cf. also: Nam mare haud est mare; vos mare acerrumum; nam in mari repperi, hic elavi bonis, Plaut. As. 1, 2, 8 sq.: meretricem ego item esse reor mare ut est; quod des devorat, numquam abundat, id. Truc. 2, 7, 17 sq.—In apposition with Oceanus: proximus mare Oceanum in Andibus hiemarat, Caes. B. G. 3, 7, 2; Tac. H. 4, 12; cf. also: ecce maris magna claudit nos obice pontus, the depths of the sea, Verg. A. 10, 377: maria omnia caelo Miscere, id. ib. 5, 790.—Prov.: mare caelo miscere, to mingle sea and sky, i. e. to raise a terrific storm, bluster: clames licet, et mare caelo Confundas, homo sum, Juv. 6, 282: quis caelum terris non misceat et mare caelo, id. 2, 25: terrā marique aliquid quaerere or conquirere, to search for a thing by sea and land, i. e. everywhere, Plaut. Poen. prol. 105; Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 9; Sall. C. 13: maria et montes polliceri, to promise seas and mountains, i. e. more than one can perform, id. ib. 23, 2: his qui contentus non est, in mare fundat aquas, pour water into the sea, i. e. fill that which is already full, Ov. Tr. 5, 6, 44.—
    2. B. In partic., of single seas: mare nostrum, i. e. the Mediterranean Sea, Caes. B. G. 5, 1; Sall. J. 17; Plin. 6, 28, 30, § 126; Luc. 8, 293: mare superum, the Upper Sea, the Adriatic, Plaut. Men. 2, 1, 11; Cic. de Or. 3, 19, 69; Mel. 2, 4; Plin. 3, 5, 6, § 41; 3, 5, 10 al.: mare inferum, the Etruscan Sea, Cic. l. l.; Att. 8, 3, 5; Mel. l. l.; Plin. l. l. al.: mare Aegeum, Juv. 13, 246: mare rubrum, v. ruber; of a fresh - water lake: Galileae, Vulg. Matt. 4, 18.—
  2. II. Transf. (poet. and in post-Aug. prose).
    1. A. Sea-water, salt-water: Chium maris expers, unmixed Chian wine, Hor. S. 2, 8, 15 (id est, sine aqua marina, Schol. Acr.); so, vinum mari condire, Plin. 14, 7, 9, § 73.—
    2. B. The color of the sea, sea-green: smaragdi virens mare, Plin. 37, 6, 21, § 80. —*
    3. C. Of the air: mare aëris, the sea, i. e. expanse of air: id omne Aëris in magnum fertur mare, Lucr. 5, 276.—
    4. D. A large vessel: bases et mare aëneum, Vulg. 4 Reg. 25, 13.
mărum Copy link
ⓘ

mărī | ne: neut gen sg

• mărum and măron, i, n., = μάρον, a plant, perh. Teucrium Marum, Linn.; catthyme, Plin. 12, 24, 53, § 111; 13, 2, 2, § 18.
ⓘ

marī | ne: masc/fem/neut dat sg

• mās, măris (n. mare, rare;
  1. I. gen. plur marium, Cic. Part. Or. 10, 35; Mel. 3, 9, 5), adj. [prob. from Sanscr. root man, think; manus, man, human being; cf.: memini, moneo, etc.], male, masculine, of the male sex: mare et femineum sexus, App. de Mund. p. 66 med.: maribus (sc. diis), Cic. Leg. 2, 12, 29: si marem (anguem) emisisset ... si feminam, etc., id. Div. 1, 18, 36; id. Part. Or. 10; so, emissio maris anguis (opp. emissio feminae anguis), id. Div. 2, 29, 62: mas vitellus, a male yolk, i. e. which would produce a male chick, Hor. S. 2, 4, 14.—Of plants: ure mares oleas, Ov. F. 4, 741.—
    1. B. Transf., masculine, manly, brave (poet.): quod mares homines amant, Plaut. Poen. 5, 5, 32: maribus Curiis, Hor. Ep. 1, 1, 64: animi, id. A. P. 402: male mas, unmanly, effeminate, Cat. 16, 13: atque marem strepitum fidis intendisse Latinae, i. e. a manly, noble strain, Pers. 6, 4.—As subst.: mās, măris, a male (opp. femina, v. infra).
    2. A. Lit., of gods, human beings, and animals: congressio maris et feminae, Cic. Rep. 1, 24, 38: et mares deos et feminas esse dicitis, id. N. D. 1, 34, 95: (bestiarum) aliae mares, aliae feminae sunt ... et in mare et in femina, etc., id. ib. 2, 51, 128; cf.: feminaque ut maribus conjungi possit, Lucr. 5, 853: marium expers, Suet. Claud. 33; so, marium pignora, id. Aug. 21 Oud. N. cr.: stuprum in maribus, Quint. 11, 1, 84: vos tollite laudibus, mares, Delon Apollinis, Hor. C. 1, 21, 10.—
    3. B. Trop., of plants: in tilia mas et femina differunt omni modo: namque et materies dura ac nodosa, etc., Plin. 16, 14, 25, § 65: cognati virilis sexus, per mares descendentes, Ulp. Fragm. 26, 1.
mărīnus Copy link
ⓘ

mărīnē: adverbial

mărīne: masc/neut voc sg

• mărīnus, a, um, adj. [mare], of or belonging to the sea, sea-, marine (class.): marini terrenique umores, Cic. N. D. 2, 16, 43: aestus, id. Div. 2, 14, 34: fremitus, Verg. G. 2, 160: naves, sea-ships, Dig. 50, 5, 3: mustela, Enn. ap. App. Mag. p. 299 (Heduphag. p. 166 Vahl.): Nympha, Cat. 64, 16: Venus, sea-born, Hor. C. 3, 26, 5: ros, rosemary, id. ib. 3, 23, 15: vituli, sea-calves, Juv. 3, 238: morsus, of sea-water, Plin. 36, 26, 65, § 191. —Neutr. absol.: terrenum differt a marino, i. e. that which is produced by the sea, Quint. 5, 10, 61.
ⓘ

Mărī | ne: masc voc sg · masc/neut gen sg

• Mărĭus, i, m.,
  1. I. the name of a Roman gens.
      1. 1. The most celebrated is C. Marius, the conqueror of Jugurtha, and seven times consul, Cic. Phil. 8, 2, 7; id. Imp. Pomp. 20, 60; Sall. C. 59, 3; id. J. 46 sqq.; as a friend of the popular party, his name is used as an appellative: Caesari multos Marios inesse, Cæsar had many Mariuses in him, Sulla ap. Suet. Caes. 1 fin.—
      2. 2. M. Marius Gratidianus, Cic. Brut. 45, 168; 62, 224; id. Leg. 3, 16, 36; id. Off. 3, 20, 80; Sen. de Ira, 3, 18; Plin. 33, 9, 46, § 132.—
      3. 3. Marius Priscus, proconsul in Africa, tried for extortion, A. D. 100, Plin. Ep. 2, 11; Juv. 1, 49; 8, 120. —
      4. 4. Marius Victorinus, a rhetorician and grammarian, a native of Africa, in the middle of the fourth century of the Christian era. —Hence,
    1. A. Mărĭus, a, um, adj., of or pertaining to C. Marius, Marian: lex, Cic. Leg. 3, 17, 38.—
    2. B. Mărĭānus, a, um, adj., of or pertaining to C. Marius, Marian: Mariani consulatus, Cic. Brut. 47, 175: scutum Cimbricum, id. de Or. 2, 66, 266: quercus, id. Leg. 1, 1, 1: tribunus plebis, id. Agr. 3, 2, 7: Mariana et Sullana tempestas, Flor. 3, 12, 11: Mariana et Cinnana rabies, id. 4, 2, 2.—Subst.: Mărĭāna, ae, f., a Roman colony on the eastern coast of Corsica, founded by C. Marius, Plin. 3, 6, 12, § 80; Mel. 2, 7, 19.—Plur. subst.: Mărĭ-āni, ōrum, m., another name of the Cernetari in Latium, Plin. 3, 5, 9, § 64.
Marus Copy link
ⓘ

Marī | ne: masc gen sg · masc nom/voc pl

• Marus, i, m., a river in Dacia, now the March or Morana, Tac. A. 2, 63; Plin. 4, 12, 25, § 81.
GAF Gaffiot (8)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

mărī | ne: neut abl/dat sg

• măre, is, n.,
1. la mer : Cic., Cæs., Virg., etc. || terra marique, v. terra || pl. maria Cic. Tusc. 5, 69 ; Cæs. G. 5, 1, 2 || mare Oceanus Cæs. G. 3, 7, 2, l'Océan || nostrum mare Cæs. G. 5, 1, 2 ; Sall. J. 17, 4, mer Méditerranée
2. eau de mer, eau salée : Hor. S. 2, 8, 15 ; Plin. 14, 73 || vert de mer [couleur] : Plin. 37, 80
3. [fig.] aeris magnum mare Lucr. 5, 276, le vaste océan de l'air ; mare cælo confundere Juv. 6, 283, remuer ciel et terre ; maria et montes polliceri Sall. C. 23, 3, promettre monts et merveilles ; in mare fundere aquas Ov. Tr. 5, 6, 41, porter de l'eau à la rivière || vaste récipient : mare æreum Vulg. 4 Reg. 25, 13. ➳ au lieu de mari, abl. mare Pl. Mil. 1309 ; Lucr. 1, 161 ; Ov. Tr. 5, 2, 20 || gén. pl. marum Næv d. Prisc. Gramm. p. 770.
mărum Copy link
ⓘ

mărī | ne: neut gen sg

• 1 mărum ou mărŏn, ī, n. (μάρον), marum ou germandrée maritime [plante] : Plin. 12, 111 ; 13, 18.
marum Copy link
ⓘ

mărī | ne: neut gen sg

• 2 marum pour marium, v. mare ➳.
mās Copy link
ⓘ

marī | ne: masc/fem/neut dat sg

• mās, măris, m., mâle : Cic. Rep. 1, 38 ; Nat. 1, 95 ; 2, 128 ; emissio maris anguis Cic. Div. 2, 62, le fait de laisser échapper le serpent mâle ; mas vitellus Hor. S. 2, 4, 14, jaune d'œuf mâle [= devant produire un mâle] ; mares oleæ Ov. F. 4, 741, olives mâles || [fig.] mâle, viril : mares Curii Hor. Ep. 1, 1, 64, les mâles Curius ; mares animi Hor. P. 402, les mâles courages ; male mas Catul. 16, 13, mou, efféminé ; marem strepitum fidis latinæ intendere Pers. 6, 4, faire retentir [sur la corde tendue] les mâles accents de la lyre latine. ➳ gén. pl. habituel marium Cic. Part. 35.
mărīnus Copy link
ⓘ

mărīnē: adverbial

mărīne: masc/neut voc sg

• 1 mărīnus, a, um (mare), marin, de mer : Cic. Nat. 2, 43 ; Div. 2, 34 ; Virg. G. 2, 160 ; marinus morsus Plin. 36, 191, âcreté de l'eau de mer || mărīna, æ, f., Pomp. Porphyr. Hor. S. 2, 8, 15, eau de mer ; ros marinus, v. ros.
Mărīnus Copy link
ⓘ

mărīnē: adverbial

mărīne: masc/neut voc sg

• 2 Mărīnus, ī, m., nom d'homme : Mart. 10, 83, 2.
Mărĭus Copy link
ⓘ

Mărī | ne: masc voc sg · masc/neut gen sg

• Mărĭus, ĭī, m., nom d'une famille romaine ; nott C. Marius, d'Arpinum, vainqueur de Jugurtha et des Cimbres, rival de Sylla : Cic. Phil. 8, 7 ; Sall. C. 59, 3 || -ĭus, a, um, de Marius : Cic. Leg. 3, 38.
Marus Copy link
ⓘ

Marī | ne: masc gen sg · masc nom/voc pl

• Marus, ī, m., fleuve de Germanie : Tac. Ann. 2, 63 ; Plin. 4, 81.
GES Gesner (4)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
mare Copy link
ⓘ

mărī | ne: neut abl/dat sg

MARE is. n. [θάλασσα, ἄλς] Magna illa aquarum salsarum colluuio. […]
Page Scan
mas Copy link
ⓘ

marī | ne: masc/fem/neut dat sg

MAS maris. m. [ἄῤῥην, ἔνορχος, ἐνόρχης] Sexus nobilioris nomen, cui contrarium est Femina. […]
Page Scan
marinus Copy link
ⓘ

mărīnē: adverbial

mărīne: masc/neut voc sg

MARÎNVS a, um. Adi. [ἅλιος, πελάγιος, ἐπιθαλάσσιος, ἔφαλος, ἁλίτροφος, ἁλιγενὴς] Quod mare incolit, vel quod ex mari est, vel quod trans mare venit. […]
Page Scan
marinus Copy link
ⓘ

mărīnē: adverbial

mărīne: masc/neut voc sg

MARINVS Adi. vid. MARE.
FOR Forcellini (4)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
marine (adj.) Copy link
• marine (adj.): mărīnus (physically connected with the sea; of things, not people): a land (animal) differs from a m. one, terrenum differt a marino, Quint. 5, 10, 61: Cic. N. D. 2, 16, 43 (marinis terrenisque humoribus). Phr.: m. stores, navalia, Liv. 45, 23, post init. (quae ad in naves faciendas, reficiendas, instruendas pertinent): m. insurance, nauticum fenus (v. insurance).
• marine (subs.): i. e. a soldier who fights on ship-board:
      1. 1. mīles nauticus, Tac. Agr. 25: also miles classicus, Liv. 21, 61, init.: for which simply miles, Liv. 21, 50 (opp. to socii navaels, the working crews, rowers, etc.): also, Vitr. 2, 8, 14, sqq. Also pl. classici, orum, marines (without subs.), Tac. H. 1, 36.
      2. 2. ĕpĭbăta, ae (Gr. ἐπιβάτης but only in pl.): ships swept clear of all their m.s., naves omnibus e. nudatae, Auct. B. Alex. 11. (N.B.--Socii navales denotes the crew, v. supr.; also classiarii, Auct. B. Alex. 12 and 20: both which passages show that the latter were not properly fighting-men.)
R&A Riddle & Arnold (2)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
Jump to
MARINE, MARITIME Copy link
• MARINE, MARITIME
adj., marinus (in or of the sea): maritimus (on or near the sea): A maritime town, urbs maritima (Cic.); oppidum maritimum (Caes., Liv.): a maritime district, orae maritimae civitas (Caes.): a maritime power, civitas navibus, or classe, valens; civitas multum mari pollens: maritime forces, copiae navales (opposed to copiae terrestres, Liv.): maritime affairs, res maritimae or nauticae (Cic.). Vid: also NAVAL.
MARINE Copy link
• MARINE
s. miles nauticus (Tac., Agr., 25); miles ad naves (Liv.); classiarius (Nep.); classicus (Liv., Tac.); epibata (Hirt.). Marines, socii navales (opposed to milites legionarii; Liv.): milites nautici or classici; classiari; classici.
GRG Georges (1)
Source
Source & Attribution
Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (8th ed., 1913/1918). Digitized data accessed from latin-dict.github.io and is in the public domain.
Marine Copy link
Marine, s. Seewesen, -macht, Flotte, Schiffsleute.
Marineoffizier, centurio classiarius.