Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (9 entries · 13 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

īnsignia: neut nom/voc/acc pl

• insigne, is, n. [insignis],
  1. I. a mark, sign, signal; a distinctive mark, a badge of office (class.).
    1. A. Lit.: quod erat insigne, eum facere, etc., Cic. de Or. 3, 33, 133: Minerva singulare est insigne ejus gymnasii, id. Att. 1, 4, 3: bos in Aegypto etiam numinis vice colitur: Apim vocant. Insigne ei in dextro latere candicans macula, Plin. 8, 46, 71, § 184.—Plur.: sibi haberent honores ... sibi triumphos, sibi alia praeclarae laudis insignia, Cic. Pis. 9, 26.—
    2. B. A sign or badge of office or honor, a decoration: bulla erat indicium et insigne fortunae, Cic. Verr. 2, 1, 58, § 152; id. Div. 1, 17, 36; Liv. 25, 4; Suet. Aug. 35.—Esp. in plur., insignia, attire, uniform, costume, regalia, etc.: sedebat cum purpura, et sceptro, et insignibus illis regiis, Cic. Sest. 26, 57: imperatoris, Caes. B. C. 3, 96: sacerdotum, Liv. 3, 39: pontificalia, id. 10, 7: militaria, ornaments, probably on the helmets of the officers, Caes. B. G. 7, 45: triumphorum, Suet. Aug. 29: majestatis, Just. 10, 1, 3; cf.: horum (mundi et caeli) insignia, sol, luna, etc., Cic. N. D. 1, 36, 100: vocis, the costume of a public singer, Juv. 8, 227. —
    3. C. A standard: navem Bruti, quae ex insigni facile agnosci poterat, i. e. the flag of the admiral's ship, Caes. B. C. 2, 6.—
    4. D. A signal: in praetoria nave insigne nocturnum trium luminum fore, Liv. 29, 25, 11.—
  2. II. Trop., an honor: insignia virtutis multi sine virtute adsecuti sunt, Cic. Fam. 3, 13, 1: laudis, id. Sull. 9, 26: orationis lumina et quodam modo insignia, brilliant passages, gems, id. Or. 39, 135 (v. the context): verborum et sententiarum insignia, id. de Or. 2, 9, 36; 3, 25, 96 al.
insignis Copy link
ⓘ

īnsignia: neut nom/voc/acc pl

• insignis, e, adj. [in-signum], distinguished by a mark; remarkable, noted, eminent, distinguished, prominent, extraordinary (class.): insignes appellantur boves, qui in femine et in pede album habent, quasi insigniti, Paul. ex Fest. p. 114 Müll.: maculis insignis et albo, i. e. maculis albis, Verg. G. 3, 56: insigni eum veste adornavit, Liv. 1, 20, 2: officinae, Plin. 35, 12, 46, § 161: virtus, Cic. Lael. 27, 102: vis, id. N. D. 2, 31, 80; id. de Or. 2, 22, 90: ad deformitatem puer, id. Leg. 3, 8, 19: homo omnibus insignis notis turpitudinis, id. Rab. Perd. 9, 24: vir, illustrious, Tac. A. 11, 19: totā cantabitur urbe, i. e. notorious, Hor. S. 2, 1, 46: debilitate aliqua corporis, remarkable, Suet. Calig. 26: indignus genere et praeclaro nomine tantum Insignis, Juv. 8, 32: cujus studium insigne fuit erga me, Cic. Fin. 2, 22, 72: odium in aliquem, id. Att. 14, 13, B, 3: improbitas, id. de Or. 2, 58, 237: temeritas, id. Ac. 1, 12, 45: impudentia, Cic. Verr. 2, 4, 29, § 66: honorum pagina, glorious. Juv. 10, 57: magnificentia, Tac. A. 11, 1: jamdiu causam quaerebat senex, quamobrem insigne aliquid faceret his, i. e. of punishing them severely, Ter. Eun. 5, 5, 31.—With gen.: libidinum, Tert. Pall. 4.—With inf.: insignis ventos anteire lacerto, Sil. 16, 561.— Sup.: spectaculum, Tert. Spect. 12: religio, id. Apol. 21.—Adv.: insignĭter, remarkably, extraordinarily, notably: amicos diligere, Cic. Part. 23, 80: pullus insigniter cristatus, Suet. Tib. 14: dimicare, Just. 33, 2: facere unum aliquid, Plin. Ep. 9, 29, 1: verba nove et insigniter dicta, Gell. 19, 7, 2.— Comp.: ornari, Nep. Ages. 3, 2.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

īnsignia: neut nom/voc/acc pl

• īnsignĕ, is, n. (insignis),
1. marque, signe, marque distinctive : Cic. Att. 1, 4, 3 ; Verr. 2, 1, 152 ; insigne veri Cic. Ac. 2, 36, la marque de la vérité, le critérium de la vérité ; insigne nocturnum trium luminum Liv. 29, 25, 11, signal de nuit consistant en trois fanaux || quod insigne erat avec prop. inf. Cic. de Or. 3, 133, ce qui était un signe que...
2. [en part.] insigne d'une fonction : insigne auguratus Cic. Div. 1, 30, l'insigne de l'augurat ; pl., insignia regia Cic. Rep. 2, 31, insignes royaux, emblèmes de la royauté, cf. Cic. Sest. 57 ; Cæs. C. 3, 96 || les insignes [en parl. de l'armée] (plumets, aigrettes, colliers, etc.) [marques distinctives des grades et des troupes] : Cæs. G. 2, 21, 5 ; 7, 45, 7
3. [fig.]
  1. a) insignia virtutis Cic. Fam. 3, 13, 1, les distinctions de la valeur, cf. Cic. Sulla 88 ;
  2. b) décorations, parure [aux jours de fêtes] : Cic. Or. 134 ; fig. [en parl. des figures dans le style] : Cic. Or. 135 ; de Or. 2, 36 ; 3, 96.
īnsignis Copy link
ⓘ

īnsignia: neut nom/voc/acc pl

• īnsignis, e (in et signum), qui porte une marque distinctive, remarquable, distingué, singulier [en b. et mauv. part.] : insignis vestis Liv. 1, 20, 2, vêtement particulier, distinctif ; virtus insignis Cic. Læl. 102, vertu singulière ; studium insigne erga aliquem Cic. Fin. 2, 72, dévouement remarquable envers qqn ; homo insignis notis turpitudinis Cic. Rab. perd. 24, homme marqué des stigmates de la honte ; insignis ad deformitatem puer Cic. Leg. 3, 19, enfant dont la difformité attire les regards ; insignis impudentia Cic. Verr. 2, 4, 66, insigne impudence ; ornatus Cic. Or. 78, parure voyante, qui attire l'œil || -ior Liv. ; -issimus Tert. Apol. 21.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
insigne Copy link
ⓘ

īnsignia: neut nom/voc/acc pl

INSIGNE is. n. [παράσημον, σύμβολον] Notam et signum significat. […]
Page Scan
insignis Copy link
ⓘ

īnsignia: neut nom/voc/acc pl

INSIGNIS e. Adi. [διάσημος, παράσημος] a Signo deriuatur, quasi Aliquo signo ab aliis discretus, et separatus. Festus: Insignes appellantur boues, Qui in femine et in pede album habent, quasi Insigniti. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.