Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (6 entries · 22 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

impulsē: adverbial

impulse: perf part pass masc/neut voc sg

• impello (inp-), pŭli, pulsum, 3 (archaic inf. pres. pass. inpellier, Lucr. 6, 1060), v. a. [in-pello], to push, drive, or strike against a thing; to strike, reach.
  1. I. Lit.
    1. A. In gen. (mostly poet.): cavum conversa cuspide montem Impulit in latus, Verg. A. 1, 82: vocales impellere pollice chordas, to strike, Tib. 2, 5, 3; cf. Ov. M. 10, 145: aequora remis, id. ib. 3, 657; cf.: infidum remis marmor, Verg. G. 1, 254: impellunt animae lintea Thraciae, swell, Hor. C. 4, 12, 2: auras mugitibus, Ov. M. 3, 21; cf.: maternas aures Luctus, Verg. G. 4, 349: sensus, Lucr. 1, 303: colles canoris plausibus, Claud. Cons. Prob. et Olybr. 175: cui patuere Alpes saxa impellentia caelum, Sil. 11, 217: cum fretum non impulit Ister, does not strike, i. e. does not empty into, Luc. 5, 437: impulsum ab eo dextri pedis pollice, Suet. Calig. 57: subitus antennas impulit ignis, Juv. 12, 19.—
    2. B. In partic., with the access. idea of motion, to drive forward, set in motion, urge on, impel (class.): biremes subjectis scutulis impulsas vectibus in interiorem partem transduxit, Caes. B. C. 3, 40, 4: (navem) triplici versu (remorum), Verg. A. 5, 119: puppim remis velisque, Sil. 1, 568: ratem (levis aura), Ov. M. 15, 697: currum, Val. Fl. 6, 6: equum calce, Sil. 7, 697; cf.: cornipedem planta, id. 2, 71: Zephyris primum impellentibus undas, Verg. G. 4, 305: fluctus (ventus), Petr. 114: aequor velis, Tac. A. 2, 23: praemissus eques postremos ac latera impulit, id. ib. 2, 17: utque impulit arma, i. e. brandished, flourished, Verg. A. 8, 3: remos, id. ib. 4, 594: sagittam nervo, to shoot, discharge, Ov. M. 11, 325: semen vehementius urinam impellit, drives down, promotes the discharge of, Plin. 24, 19, 118, § 180: praecipitantem igitur impellamus et perditum prosternamus, give a push to, Cic. Clu. 26, 70; Tac. A. 4, 22: procumbunt orni, nodosa impellitur ilex, is overthrown, thrown down, Luc. 3, 440: impulit aciem, forced to give way, broke, Liv. 9, 40, 9; cf.: hostem primo impetu impulit, id. 9, 27, 9: impulsis hostibus castra cepit, Vell. 2, 70, 1: impulit Vitellianos modica caede, Tac. H. 3, 16: quem (hostem) si inpellere maturasset, id. ib. 4, 34; 78 al.— Designating the limit: in fugam atque in latebras impellere, Cic. Rab. Perd. 8, 22: se in vulnus, Vell. 2, 70 fin.: inque meos ferrum flammasque Penates Impulit, Ov. M. 12, 552: ferrum capulo tenus, Sil. 9, 382: (Aufidus) in aequora fluctus, id. 7, 482; 14, 429: jamque diem ad metas defessis Phoebus Olympo Impellebat equis, id. 11, 270.
  2. II. Trop.
    1. A. To move to a thing; to impel, incite, urge; esp., to instigate, stimulate, persuade (the predom. signif. in good prose); constr. usu. with aliquem in or ad aliquid and ut; less freq. with a terminal adverb, the inf., the simple acc., or absol.
          1. α. Aliquem in aliquid: nisi eum di immortales in eam mentem impulissent, ut, etc., Cic. Mil. 33, 89: hic in fraudem homines impulit, id. Pis. 1, 1; id. Lael. 24, 89; and: in fraudem impulsus, id. Deiot. 12, 32: in sermonem, id. de Or. 2, 89, 363: in plurimas animum audientium species impellere, Quint. 12, 10, 43.—
          2. β. Aliquem ad aliquid (so most freq.): ad quam quemque artem putabat esse aptum, ad eam impellere atque hortari solebat, Cic. de Or. 1, 28, 126: ad veterum annalium memoriam comprehendendam impulsi atque incensi, id. Brut. 5, 19: facile ad credendum, id. Rep. 2, 10: aliquos ad omne facinus, id. ib. 6, 1: ad maleficium, Auct. Her. 2, 21, 34: ad injuriam faciendam, Cic. Fl. 34, 85: ad scelus, id. Rosc. Am. 14, 39: ad bellum, id. Sull. 13, 36: ad crudelitatem, Quint. 8, 3, 85: ad metum, cupiditatem, odium, conciliationem, id. 3, 8, 12 et saep.—
          3. γ. With ut: quae causa nos impulerit, ut haec tam sero litteris mandaremus, Cic. N. D. 1, 4, 7; cf. id. de Sen. 21, 77: Germanos tam facile impelli, ut in Galliam venirent, Caes. B. G. 4, 16, 1; Cic. N. D. 2, 66, 166; id. Rep. 3, 2; id. Fin. 3, 20, 65; Hor. Ep. 2, 2, 51 et saep.—
          4. δ. With a terminal adv.: dum in dubio est animus, paulo momento huc illuc impellitur, Ter. And. 1, 5, 31: impulit huc animos, Luc. 8, 454: voluntates impellere quo velit, Cic. de Or. 1, 8, 30.—(ε) With inf.: fuerunt quos pavor nando capessere fugam impulerit, Liv. 22, 6, 7: quae mens tam dira Impulit his cingi telis? Verg. A. 2, 520; Tac. A. 6, 45; 13, 10: quendam impulit servilem ei amorem obicere, id. ib. 14, 60; Hor. C. 3, 7, 14; Stat. Th. 10, 737; Just. 3, 1, 3; 5, 1, 4; 29, 4, 5.—(ζ) With the simple acc.: ut forte legentem Aut tacitum impellat quovis sermone, to arouse, address, Hor. S. 1, 3, 65; Val. Fl. 4, 486: cum praetor lictorem impellat, Juv. 3, 128: quis modo casus impulit hos, id. 15, 120: vernacula multitudo, lasciviae sueta, impellere ceterorum rudes animos, to instigate, stimulate, Tac. A. 1, 31 Ritter. (Nipperd. implere).—In pass.: (ut) qui audiunt aut impellantur aut reflectantur, Cic. de Or. 2, 77, 312: Bellovacos impulsos ab suis principibus ab Aeduis defecisse, Caes. B. G. 2, 14, 3: vel iratum vel impulsum ab aliis, Quint. 11, 1, 71: hac fama impulsus Chremes ultro ad me venit, Ter. And. 1, 1, 72: impulsus irā ... Quibus iris impulsus, id. Hec. 3, 5, 35: furore atque amentia impulsus, Caes. B. G. 1, 40, 4: hac impulsi occasione, id. ib. 7, 1, 3: Induciomari nuntiis impulsi, id. ib. 5, 26, 2: Cassandrae impulsus furiis, Verg. A. 10, 68 et saep.: quia et initio movendus sit judex et summo impellendus, Quint. 7, 1, 10: cum simul terra, simul mari bellum impelleretur, Tac. Agr. 25; cf.: impulsum bellum, Luc. 7, 5; 7, 330.—(η) Absol.: cui (δαιμονίῳ) sempel ipse paruerit, numquam impellenti, saepe revocanti, Cic. Div. 1, 54, 122: qui nullo impellente fallebant, id. Fl. 8, 20: uno ictu frequenter impellunt (sententiae), Quint. 12, 10, 48.—
    2. B. To overthrow, subdue, destroy (rare): praecipitantem igitur impellamus, et perditum prosternamus, Cic. Clu. 26, 70: miseri post fata Sychaei ... Solus hic (Aeneas) inflexit sensus animumque labantem Impulit, i. e. has completely subdued, Verg. A. 4, 23: impellere ruentem, to destroy completely, Tac. H. 2, 63 fin.: inpulsas Vitellii res audietis, id. ib. 3, 2: inmenso Achaicae victoriae momento ad impellendos mores, Plin. 33, 11, 53, § 149: impulsum bellum, i. e. brought near to a close, Luc. 5, 330: impellens quidquid sibi, summa petenti, obstaret, id. 1, 149: tum leviter est temptatum, ... et nunc maximo temporum nostrorum auctore prope inpulsum, Quint. 3, 4, 2 Spald. N. cr.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

impulsē: adverbial

impulse: perf part pass masc/neut voc sg

• impellō, pŭlī, pulsum, ĕre (in et pello), tr.,
1. heurter contre, heurter : chordas Ov. M. 10, 145, heurter (faire vibrer) les cordes ; aures Virg. G. 4, 349, frapper les oreilles ; cuspide montem Virg. En. 1, 82, frapper la montagne de sa lance
2. ébranler, mettre en mouvement : navem Virg. En. 5, 119, mettre un navire en marche, cf. Cæs. C. 3, 40, 2 ; remos Virg. En. 4, 594, mettre en mouvement les rames ; arma Virg. En. 8, 3, secouer ses armes || donner une poussée : præcipitantem aliquem Cic. Clu. 70, donner une poussée à qqn qui tombe, cf. Tac. H. 2, 63 ; arbores momento levi impulsæ Liv. 23, 24, 7, les arbres recevant une légère poussée
3. pousser à qqch. [avec in acc.] : aliquem in fraudem, v. fraus ; in fugam Cic. Rab. perd. 22, pousser à la fuite ; aliquem in eam mentem, ut Cic. Mil. 89, amener qqn à un état d'esprit tel que || [avec ad] : aliquem ad scelus, ad bellum Cic. Amer. 39 ; Sulla 36, pousser qqn au crime, à la guerre ; voluntates quo velit Cic. de Or. 1, 30, entraîner où l'on veut les volontés || [avec ut subj.] pousser à faire une chose : Cic. CM 77 ; Nat. 1, 7 || [avec inf.] : Liv. 22, 6, 7 ; Virg. En. 2, 520 ; Tac. Ann. 6, 45, etc. || pousser qqn, le déterminer [surtout au pass.] : ab aliquo impulsus Cæs. G. 2, 14, 3, sous la poussée, l'impulsion de qqn ; amentia Cæs. G. 1, 40, 4, poussé par l'égarement ; hac impulsi occasione Cæs. G. 7, 1, 3, entraînés par cette occasion || pousser qqch. : cum bellum impelleretur Tac. Agr. 25, comme on donnait le branle à la guerre
4. culbuter, bousculer [l'ennemi] : Liv. 9, 27, 9 ; 9, 40, 9 ; Tac. Ann. 4, 34, etc. || faire tomber, renverser : impulsas Vitelli opes audietis Tac. H. 3, 2, vous apprendrez que la puissance de Vitellius a été renversée ; impulsum bellum Luc. 5, 330, guerre qui tombe, qui touche à sa fin. ➳ part. impulitus Ps. Cypr. Sing. cler. 9.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
impello Copy link
ⓘ

impulsē: adverbial

impulse: perf part pass masc/neut voc sg

IMPELLO uli, ulsum, ere. [ὠθέω, ἐλαύνω] Incitare, vrgere, praesertim magna vi. Virg. Aen. 4, 594 […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• impulse:
    1. I. Force communicated:
      1. 1. impulsus, ūs: to be moved by external i., alieno imp. moveri, Cic. N. D. 2, 12, 32.
      2. 2. pulsus, ūs: used syn. with impulsus, Cic. l. c.: Gell.
      3. 3. impulsio: some violent i., aliqua vehemens imp., Cic. Tim. 5, fin.
    2. II. A (sudden) motion of mind:
      1. 1. impĕtus, ūs: roused by a sudden i. of mind, repentino quodam imp. animi incitatus, Cic. Off. 1, 15, 49: (to do anything) under an i. of passion, impetu et ira, Tac. G. 25: to be led not by mere i., but by deliberate design, non imp. quodam sed consilio trahi, Plin. Ep. 1, 8, 9.
      2. 2. impulsio (a more philos. term: rare): cf. Cic. Inv. 2, 5, 17, impulsio est quae sine cogitatione per quandam affectionem animi aliquid facere hortatur.
      3. 3. instinctus, ūs (usu. of divine action upon the mind): v. instigation, inspiration.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
IMPULSE Copy link
• IMPULSE
  • The act of impelling, impulsus: impulsio (a driving on, impelling): incitatio (an exciting, inciting): external impulse, impulse from without, pulsus externus.
  • Internal impulse, impetus: vis. By the impulse of one’s own mind, sua sponte, or sponte only (of one’s own free will): ultro (with a good will; willingly): “by anybody’s impulse” (e.g., Jove’s: Dryden), aliquo impulsore or auctore; alicujus impulsu; alicujus auctoritate; also, aliquo impellente: by the impulse of another, alieno impulsu: under a divine impulse [Vid: INSPIRATION].
  • Internal and instinctive desire, appetitio (desire after anything; e.g. cognitionis): appetitus (a feeling of a natural want; instinct: ☞ not instinctus, in this sense, in classical writers): impetus (a vehement desire, involuntary motion toward anything). (The words are found in this connection and order.) impetus et appetitus rerum - cupiditas (a longing for anything): to feel a natural impulse toward anything, studio alicujus rei duci or impelli; appetere or concupiscere aliquid.