Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (10 entries · 6 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
impŏlītē Copy link
ⓘ

impŏlītē: (adverb)

• impŏlītē (inp-), adv., v. impolitus fin.
ⓘ

impŏlītē: adverbial

impŏlīte: masc/neut voc sg

• impŏlītus (inp-), a, um, adj. [2. in-politus], unpolished, rough (class.).
  1. I. Lit.: structurae lapidum impolitorum, Quint. 8,63. —
  2. II. Trop., unpolished, inelegant, unrefined (class.): orationes Catonis valde laudo, significant enim quandam formam ingenii, sed admodum impolitam et plane rudem, Cic. Brut. 85, 294; cf.: genus hebes atque impolitum, id. de Or. 2, 31, 133: Timaeus ipsa compositione verborum non impolitus, id. ib. 2, 14, 58: grammaticus, Quint. 1, 5, 7: impolitae vero res et acerbae si erunt relictae, efferent se aliquando, etc., i. e. unfinished, Cic. Prov. Cons. 14, 34. — * Adv.: impŏlītē, without ornament: tibi breviter impoliteque dicenti, Cic. de Or. 1, 49, 214.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
impŏlītē Copy link
ⓘ

impŏlītē: (adverb)

• impŏlītē (impolitus), sans raffinement : Cic. de Or. 1, 214.
impŏlītus Copy link
ⓘ

impŏlītē: adverbial

impŏlīte: masc/neut voc sg

• impŏlītus, a, um (in, polio), qui n'est pas poli : lapis impolitus Quint. 8, 6, 63, pierre rugueuse, non travaillée || [fig.] qui n'a pas reçu le poli, inculte, grossier : Cic. Br. 294 ; de Or. 2, 133 || inachevé : Cic. Prov. 34.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
impolite Copy link
ⓘ

impŏlītē: (adverb)

IMPOLITE Adu. [ἀκόσμως] Ineleganter. Cic. de Orat. 1, 214 c. 49 Quum saepissime tibi Senatus breuiter, impoliteque dicenti, maximis sit de rebus assensus, etc.
impolitus Copy link
ⓘ

impŏlītē: adverbial

impŏlīte: masc/neut voc sg

IMPOLITVS a, um. Adi. [ἄξοος] Contrarium Polito; Rudis. Cic. de Prouinc. Cons. 34 c. 14 […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
IMPOLITE Copy link
• IMPOLITE
inurbanus: rusticus (clownish). To be impolite, ab humanitate abhorrere.