con-vĕnĭo Copy link Outline I. To come together, meet together, assemble ...A. In gen.2. Transf., of inanim. and abstr. subjectsB. In partic.1. Publicist. t. t. of civil communities which belong in jurisdiction to some chief city2. Jurid. t. t.3. Act., to go to one to speak to him, make a request of him, etc., ...b. Jurid. t. t., to meet one judicially, to sue, bring an action against, summon before a tribunal ...II. Pregn.A. To come together, to unite, join, combine, couple ...1. Lit., so mostly of the coition of animals, ...2. Trop.a. With personal subject, to agree with in wishes, decisions ...b. Res convenit or impers. convenit, it is agreed upon ...(a). Res convenit, constr. alicui cum aliquo, inter aliquos ...(b). Convenit, constr. alicui cum aliquo, inter aliquos ...B. To fit with, in, or to something, to suit, be adapted to. ...1. Lit.2. Transf.a. Res convenit, constr. with in or ad aliquid, cum aliquā re ...(a). In or ad aliquid(b). Cum aliquā re(g). With dat.(d). With acc.b. Convenit, impers., constr. with a clause as subject(a). Haud convenit, unā ire cum amicā imperatorem in viā, ...(b). With ut1. convĕnĭens, entis, P. a.A. Agreeing, consistent, accordant, harmonious ...B. Fitting to something, appropriate to, meet, fit, suitable ...(a). With cum(b). With dat.(g). Ad aliquid(d). In aliquidb. Conveniens est = convenit, consentaneum est, ...2. con-ventum, i, n. , ... ⓘconvĕnient: fut ind act 3rd pl • con-vĕnĭo, vēni, ventum, 4 (fut. convenibo, Plaut. Cas. 3, 2, 18), v. n. and a. I. To come together, meet together, assemble (class. and freq.). A. In gen.: milites, qui ex provinciā convenerant, Caes. B. G. 1, 8: omnes ... eo convenerant, id. ib. 3, 16: totius fere Galliae legati ad Caesarem gratulatum convenerunt, id. ib. 1, 30: quanto multitudo hominum ad hoc judicium, Cic. Rosc. Am. 5, 11: amici privatique hospites ad eum defendendum convenerunt, Nep. Timoth. 4, 2: ad clamorem hominum, Caes. B. G. 4, 37: ad delectationem, Quint. 3, 4, 6: Pericles, cum haberet collegam Sophoclem, iique de communi officio convenissent, id. Off. 1, 40, 144: nunc ita convenimus, ut possemus dicere, etc., id. Phil. 3, 2, 5: quoniam convenimus ambo, Verg. E. 5, 1; id. A. 1, 361 al.—With the place to or at which, usu. designated by in and acc.: mei capitis servandi causā Romam Italia tota convenit, Cic. Pis. 15, 34; id. Div. 2, 23, 50: unum in locum omnes, Caes. B. G. 4, 19: in coetus scholarum, Quint. 2, 9, 2: in consilium frequentes, Cic. Verr. 2, 2, 29, § 71: reguli in unum convenere, Sall. J. 11, 2: tribuni plebis non desistebant clam inter se convenire, Cic. Agr. 2, 5, 12: et ex proximis hibernis et a Caesare conventura subsidia, Caes. B. G. 5, 28 fin.: convenientis manus dissipare, Auct. B. G. 8, 6.—Rarely with in and abl., or with advv. of place (mostly post-Aug.): uno in loco omnes adversariorum copiae convenissent, Cic. Div. 2, 24, 52 B. and K.; cf.: quanta illic multitudo convenisse dicebatur, Cic. Verr. 2, 2, 66, § 160 B. and K. (al. illuc): in coloniā Agrippiensi in domum privatam conveniunt, Tac. H. 4, 55.— 2. Transf., of inanim. and abstr. subjects: munera multa huc ab amatoribus, Plaut. Ps. 1, 2, 44: huc convenit utrumque bivium, Plin. 6, 28, 32, § 144; cf.: oppi dum in quo omnis negotiatio ejus (Arabiae) convenit, id. 6, 28, 32, § 157: cum multae causae convenisse unum in locum atque inter se congruere videntur, Cic. Rosc. Am. 22, 62; so id. ad Q. Fr. 1, 4, 4.— B. In partic. 1. Publicist. t. t. of civil communities which belong in jurisdiction to some chief city: ex his civitatibus, quae in id forum convenirent, Cic. Verr. 2, 2, 15, § 38: Carthaginem conveniunt populi LXV., Plin. 3, 3, 4, § 25; cf.: ibi Aethiopicae convenere naves, id. 5, 28, 29, § 105.— 2. Jurid. t. t.: in manum, of a woman who in marriage (by usus, confarreatio, or coëmptio, q. v.) comes into the hands (manus) of her husband, Cic. Fl. 34, 84; id. Top. 3, 14; Quint. 5, 10, 62; Gai Inst. 3, 84: viro in manum, Cic. Top. 4, 23: in manum flaminis, Tac. A. 4, 16 et saep.— In the same sense: in matrimonium alicujus, Dig. 45, 1, 121, § 1: in matrimonium cum viro, to marry, Gell. 18, 6, 8; or, in nuptias, Cod. Th. 3, 7, 11.— 3. Act., to go to one to speak to him, make a request of him, etc., to address, accost, meet, visit: haut multos homines nunc videre et convenire quam te mavellem, Plaut. Mil. 2, 2, 16; id. Pers. 5, 2, 74 al.; Ter. And. 1, 3, 22: (Helvetii) cum eum (sc. Caesarem) in itinere convenissent, Caes. B. G. 1, 27: adversarios ejus, Nep. Dion, 8, 3: illum Atilium, Cic. Rosc. Am. 18, 50: neminem conveni—convenio autem cottidie plurimos—quin omnes, etc., id. Fam. 9, 14, 1: Bruti pueri Laodiceae me convenerunt, id. ib. 3, 7, 1.—Pass.: Balbus tantis pedum doloribus afficitur, ut se conveniri nolit, Cic. Fam. 6, 19, 2: nec eum (Lentulum) a minore Balbo conventum, id. Att. 9, 6, 1: quod conveniundi patris me tempus capere jubebat, Ter. Phorm. 5, 4, 9; Cic. Fam. 1, 8, 7; Nep. Dion, 9, 3 al. —Absol.: aditum petentibus conveniendi non dabat, Nep. Paus. 3, 3.— b. Jurid. t. t., to meet one judicially, to sue, bring an action against, summon before a tribunal: ut heredes ex stipulatu conveniri possint, Dig. 10, 2, 20; 50, 1, 17: de peculio, Paul. Sent. 2, 31: pro parte dimidiā, Dig. 17, 1, 59 et saep.—Also with abstr. objects: dolum aut culpam eorum, Dig. 26, 7, 38: nomen, ib. 42, 1, 15. II. Pregn. A. To come together, to unite, join, combine, couple (cf. coëo, II.). 1. Lit., so mostly of the coition of animals, Lucr. 2, 922; Plin. 11, 24, 29, § 85; App. M. 6, p. 177, 38 al.—Of the union of atoms: Tandem conveniant ea (primordia) quae convecta repente Magnarum rerum fiunt exordia, Lucr. 5, 429.— 2. Trop. a. With personal subject, to agree with in wishes, decisions, etc., to accord, harmonize (rare; late Lat.), Hyg. Astr. 2, 4; Dig. 9, 2, 27, § 29; Paul. Sent. 1, 1, § 5 (but in Plaut. Ps. 1, 5, the v. 130 is spurious; v. Ritschl, prol. ad Trin. p. 131).—Far more freq., b. Res convenit or impers. convenit, it is agreed upon, or there is unanimity in respect to something, the matter is decided. α. Res convenit, constr. alicui cum aliquo, inter aliquos, or absol.: cum his mihi nec locus nec sermo convenit, Plaut. Ps. 4, 7, 10: haec fratri mecum non conveniunt neque placent, Ter. Ad. 1, 1, 34: de dote mecum conveniri nil potest, Plaut. Trin. 2, 4, 168: hoc mihi cum tuo fratre convenit, Cic. Fin. 5, 29, 87; Liv. 2, 39, 8; Quint. 3, 6, 91: pax, quae cum T. Quinctio convenisset, Liv. 34, 43, 2; cf.: pax convenit, Sall. J. 38 fin.; Liv. 1, 3, 5; 30, 43, 8: in eas condiciones cum pax conveniret, id. 29, 12, 14 al.; and: cum imperatoribus Romanis pacem conventam fuisse, Sall. J. 112, 2: ratio accepti atque expensi inter nos, Plaut. Most. 1, 3, 146: eo signo quod convenerat revocantur, Caes. B. C. 1, 28: quod tempus inter eos committendi proelii convenerat, id. B. G. 2, 19: neminem voluerunt majores nostri esse judicem, nisi qui inter adversarios convenisset, Cic. Clu. 43, 120; so, judex inter eos, Val. Max. 2, 8, 2: posse rem convenire ... si posset inter eos aliquid convenire, Cic. Leg. 1, 20, 53: dum rem conventuram putamus, id. Att. 9, 6, 2: si in eo manerent, quod convenisset, Caes. B. G. 1, 36: in colloquium convenit; condiciones non convenerunt, Nep. Hann. 6, 2; cf. Liv. 30, 40, 14; 38, 11, 1 al.: postquam ardentia vidit castra magister equitum (id convenerat signum), id. 9, 23, 15: signum, Suet. Oth. 6: omnia conventura, Sall. J. 83, 2.—Pass.: pacem conventam frustra fuisse, Sall. J. 112, 2: quibus conventis, Liv. 30, 43, 7.— β. Convenit, constr. alicui cum aliquo, inter aliquos, with ut, the acc. and inf., with de and abl., or absol.: mihi cum Deiotaro convenit, ut, etc., Cic. Att. 6, 1, 14: idne agebas, ut tibi cum sceleratis, an ut cum bonis civibus conveniret? id. Lig. 6, 18: quicum optime convenisset, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 147: nunc ita convenit inter me atque hunc, ut, etc., Plaut. Capt. 2. 3, 19: non modo inter Patres, sed ne inter consules quidem ipsos satis conveniebat, Liv. 2, 23, 14: conveniat mihi tecum necesse est, ipsum fecisse, etc., Cic. Rosc. Am. 29, 79; Sen. Ben. 7, 4, 5; id. Brev. Vit. 7, 3: inter omnis vero convenit, Sibyllam ad Tarquinium Superbum tris libros attulisse, Plin. 13, 13, 27, § 88; cf. Suet. Vesp. 25: convenit, jam inde per consules reliqua belli perfecta, it is generally asserted, ὁμολογεῖται, Liv. 9, 16, 1; cf. Suet. Claud. 44 et saep.: cum de facto convenit, et quaeritur, etc., Cic. Inv. 1, 8, 11; id. Fin. 4, 26, 72: de duobus minus convenit, Liv. 2, 33, 2; Quint. 1, 4, 17; Col. 2, 9 init.; Sen. Clem. 2, 7, 4; Gell. 2, 22, 2: quamquam de hoc parum convenit, Quint. 5, 10, 2: quaedam sunt, de quibus inter omnes convenit, id. 2, 12, 2; 4, 5, 28; Cic. N. D. 2, 4, 9; Liv. 42, 25, 11; Sen. Q. N. 2, 12, 2; Plin. Pan. 29, 5: ubi de pace non convenit, signa cecinere, Flor. 2, 6, 59 al.: convenit, victi utri sint eo proelio, Urbem, agrum, etc.... seque uti dederent, Plaut. Am. 1, 1, 70: convenerat, ne interloquereris, Sen. Clem. 1, 9, 9; cf.: quibus consulibus interierit non convenit, Nep. Hann. 13, 1: pacto convenit, etc., Liv. 24, 6, 7; Plaut. Aul. 2, 2, 80: omnis exercitus, uti convenerat. Numidiā deductus, etc., Sall. J. 39, 4: Patres igitur jurati (ita enim convenerat), Liv. 30, 40, 12: pro argento si aurum dare mallent, darent convenit, id. 38, 11, 8.— B. To fit with, in, or to something, to suit, be adapted to. 1. Lit. (rare): quae (cupa) inter orbes conveniat ... quae (fistula) in columellam conveniat, Cato, R. R. 21, 1: conveniebatne in vaginam tuam machaera militis? Plaut. Ps. 4, 7, 85: si cothurni laus illa esset, ad pedem apte convenire, Cic. Fin. 3, 14, 46.—More freq., 2. Transf.: res convenit, or impers. convenit, the thing (or it) is fit, becoming, seemly, suitable, appropriate, proper, serviceable for something, it becomes, = consentit, congruit. a. Res convenit, constr. with in or ad aliquid, cum aliquā re, the dat., acc., acc. and inf., or absol. α. In or ad aliquid: ceterae vites in quemvis agrum conveniunt, Cato, R. R. 6 fin.; cf. Varr. R. R. 1, 19, 1: quid minus in hunc ordinem convenit? etc., Cic. Phil. 9, 4, 8: convenire quae vitia in quemvis videntur potius, etc., Cic. Verr. 2, 1, 49, § 128; id. Rosc. Am. 23, 65: hoc in te unum, id. N. D. 2, 29, 74 Orell. N. cr. nullam contumeliam jacere potueris, quae non ad maximam partem civium conveniret, id. Sull. 7, 23.— β. Cum aliquā re: haec tua deliberatio non mihi convenire visa est cum oratione Largi, Cic. Fam. 6, 8, 2; so id. Fin. 3, 22, 73 al.— γ. With dat.: num videntur convenire haec nuptiis? Ter. And. 2, 2, 29; so Cic. Prov. Cons. 17, 41; id. Fin. 3, 22, 74; Sall. J. 85, 40; Quint. 6, 3, 25; Suet. Galb. 14 et saep.— δ. With acc.: itidem ut tempus anni, aetatem aliam aliud factum convenit, Plaut. Merc. 5, 4, 24 dub. (Lachm. ap. Lucr. p. 64, conj. condecet).—(ε) With acc. and inf.: hoc non convenit, me ... agrum habere, Plaut. Trin. 3, 2, 55; so Prop. 2, 1, 41.—(ζ) With in and abl.: nihil autem minus in perfecto duce quam festinationem ... convenire arbitrabatur, Suet. Aug. 25.— (η) Absol.: hanc mi expetivi, contigit; conveniunt mores, etc., Ter. And. 4, 2, 13: nomen non convenit, id. ib. 5, 4, 39; id. Phorm. 1, 2, 3 (cf. impers.: rationes conferatis; adsidunt; subducunt: ad nummum convenit, Cic. Att. 5, 21, 12): non bene conveniunt, nec in unā sede morantur Majestas et amor, Ov. M. 2, 846: medius ille orationis modus maxime convenit, Quint. 6, 2, 19 et saep.— b. Convenit, impers., constr. with a clause as subject (so esp. freq. in Lucr. and the elder Pliny). α. Haud convenit, unā ire cum amicā imperatorem in viā, Ter. Eun. 3, 2, 41: convenit illud in his rebus obsignatum habere, Lucr 2, 582: per se sibi vivere, id. 3, 685: dicere causas leti, id. 6, 708 et saep.: quo maxime contendi conveniat, Caes. B. G. 7, 85, 2: convenit Evandri victos discedere ad urbem, Verg. A. 12, 184; so Hor. A. P. 226; Vell. 1, 3, 2; Quint. 7, 3, 9; Plin. 18, 13, 33, § 126; cf. id. 33, 1, 5, § 15 Sillig.— β. With ut: quī enim convenit, ut? etc., Cic. Phil. 7, 2, 4 (al. evenit): si tibi curae Quantae conveniat Munatius, Hor. Ep. 1, 3, 31; cf. Quint. 8, 6, 63. —To express assent: convenit, well, it is agreed, Plaut. Cas. 2, 3, 54.—Hence, 1. convĕnĭens, entis, P. a. A. (Acc. to II. A. 2.) Agreeing, consistent, accordant, harmonious (syn.: consentiens, concors, congruens): bene convenientes propinqui, Cic. Off. 1, 17, 58; cf.: convenientes optime propinqui cognatique, id. Rosc. Am. 34, 96; Suet. Tib. 7: recta et convenientia et constantia natura desiderat, Cic. Off. 3, 8, 35: conveniens et conjuncta constantia inter augures, id. Div. 2, 39, 82: motus, Lucr. 1, 1029; cf.: inter se motus, id. 2, 941.—More frequently, B. (Acc. to II. B. 2.) Fitting to something, appropriate to, meet, fit, suitable, = congruens; constr. with cum, the dat., ad aliquid, inter se, in and acc. or abl., or absol. α. With cum (rare): motus oris conveniens cum ipsius verbi demonstratione, Nigid. ap. Gell. 10, 4, 4: dies conveniens cum populi vultu, Ov. P. 2, 1, 28.— β. With dat. (very freq.): nihil in hac praeclarā epistulā scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis ejus reperietis, Cic. Fin. 2, 31, 99; Quint. 3, 11, 20; 6, 3, 102 al.; Suet. Tib. 50; Hor. A. P. 316; Ov. P. 3, 9, 36 et saep.: aut sibi convenientia finge, Hor. A. P. 119; cf. Quint. 11, 1, 11: bono civi convenientissimum credidi amplecti, etc., Plin. Ep. 3, 18, 1: disciplina convenientissima, Vell. 1, 6, 3.— γ. Ad aliquid (rare): nihil est tam conveniens ad res vel secundas vel adversas, Cic. Lael. 5, 17: sonus ad formam tauri, Ov. Ib. 436.— δ. In aliquid (very rare): forma in illam conveniens amplitudinem, Vell. 2, 29, 2.— (ε) In aliquā re: gratulatio conveniens in eā victoriā, Liv. 45, 19, 3.—(ζ) Inter se (rare): in vitā omnia sint apta inter se et convenientia, Cic. Off. 1, 40, 144: inter se motus, Lucr. 2, 941.—(η) Absol. (rare): quod sit aptum atque conveniens, Quint. 5, 10, 123: toga, fitting, fitting close, Ov. A. A. 1, 514: nihil convenientius ducens, quam, etc., Suet. Aug. 10.— b. Conveniens est = convenit, consentaneum est, it is fit, proper, becoming, suitable (post-Aug. and rare; cf. congruens): convenientius est dici, Plin. 34, 7, 16, § 35.—Sup., Plin. Pan. 87, 1; id. Ep. 10, 3 (20), 2.—Adv.: convĕnĭen-ter, fitly, suitably, conformably, consistently (syn.. congruenter, constanter; class.; most freq. in Cic.): convenienter cum naturā vivere (with congruere), Cic. Tusc. 5, 28, 82: convenienter naturae vivere (with congruenter), id. Fin. 3, 7, 26; cf. id. Off. 3, 3, 13 al.; Hor. Ep. 1, 10, 12: convenienter sibi dicere (with constanter), Cic. Tusc. 5, 9, 26; Ov. A. A. 3, 546: convenienter ad praesentem fortunae statum loqui, Liv. 23, 5, 4.—Sup., Aug. Civ. Dei, 18, 44.— 2. con-ventum, i, n. (acc. to II. A. 2.), an agreement, compact, covenant, convention, accord (in good prose): facere promissa, stare conventis, reddere deposita, Cic. Off. 3, 25, 95; 1, 10, 32; id. Part. Or. 37, 130; Liv. 29, 24, 3; Sil. 1, 10 al.—As a jurid. expression, very freq. in the connection pactum conventum (for which the MSS. sometimes, perh. through interpolation, give pactum et conventum), Cic. Part. Or. 37, 130; id. de Or. 2, 24, 100; id. Caecin. 18, 51; id. Att. 6, 3, 1; Juv. 6, 25; v. pactum.
convĕnĭō Copy link Outline I intr.,1 venir ensemble, se rassembler : les cavaliers qui avaient été commandés à ...2 convenir, s'adapter : s'adapter à qqch. ; || aller bien à qqn ...3 convenir à plusieurs, être l'objet d'un accord, d'une convention : le signal ...4 convenit impers., il y a accord : [avec prop. inf.] il y ...5 tours particuliers :a) = pax quæ convenit, la paix qui a été conclue ; = ...b) sujet nom de pers. : comme ils n'étaient pas d'accord sur le ...II tr., rencontrer qqn, joindre qqn joindre qqn en chemin ; femme, on ... ⓘconvĕnient: fut ind act 3rd pl • convĕnĭō, vēnī, ventum, īre, intr. et tr. I. intr., 1. venir ensemble, se rassembler : equites qui toti Galliæ erant imperati conveniunt Cæs. G. 7, 66, 1, les cavaliers qui avaient été commandés à toute la Gaule se rassemblent ; cum de communi officio convenissent Cic. Off. 1, 144, comme ils s'étaient réunis à propos de leur fonction commune (Verr. 2, 4, 77 ; etc.) || venir à un rassemblement, à une convocation : qui ex iis novissimus convenit necatur Cæs. G. 5, 56, 2, celui d'entre eux qui s'est présenté le dernier au rassemblement est mis à mort (6, 37, 6 ; 7, 39, 1) || [ex] venir de, [in acc., ad] pour se rassembler dans, vers : cum incredibilis in Capitolium multitudo ex tota urbe convenisset Cic. Sest. 26, comme une incroyable multitude était venue de tous les points de la ville se rassembler au Capitole ; unum in locum Cic. Verr. 2, 3, 114, se réunir au même endroit ; totius fere Galliæ legati ad Cæsarem gratulatum convenerunt Cæs. G. 1, 30, 1, les députés de la Gaule presque entière vinrent trouver César pour le remercier ; ad signa Cæs. G. 6, 1, 2, rejoindre ses enseignes (= son corps) ; ad ædes Cic. Verr. 2, 1, 67, se rassembler vers la maison || [avec in abl.] : uno in loco omnes adversariorum copiæ convenissent Cic. Div. 2, 52, toutes les troupes de ses adversaires se seraient trouvées réunies en un seul et même endroit (Verr. 2, 2, 160) || [avec ad = ensuite de] : ad clamorem hominum Cæs. G. 4, 37, 2, se réunir aux cris poussés par les Gaulois ; ad signum Liv. 23, 35, 16, se rassembler au signal donné || [droit] : in manum Cic. Fl. 84 ; Top. 14, venir sous la puissance [du mari], se marier (ou viro in manum Cic. Top. 23) 2. convenir, s'adapter : in aliquid Pl. Ps. 1181 ; Cato Agr. 21, 1, s'adapter à qqch. ; ad aliquid Cic. Fin. 3, 46 || alicui Hor. Ep. 2, 1, 56, aller bien à qqn || [abst] corona non convenit Cic. de Or. 2, 250, la couronne ne va pas || [fig.] s'accorder [avec], convenir [à] : conveniunt mores Ter. Andr. 696, nos caractères se conviennent ; nomen non convenit Ter. Andr. 942, le nom ne s'accorde pas (n'est pas le même) ; ita dicere ut sibi ipse non conveniat Cic. Br. 209, parler de manière à se contredire ; huic omnia dicendi ornamenta conveniunt Cic. Or. 92, à ce genre de style tous les ornements conviennent || hæc tua deliberatio non convenit cum oratione Largi Cic. Fam. 6, 8, 2, ton indécision sur ce point ne s'accorde pas avec les propos de Largus ; captivorum oratio cum perfugis convenit Cæs. C. 2, 39, 2, le récit des captifs s'accorde avec celui des transfuges ; hæc vitia videntur in quemvis potius quam in istum convenire Cic. Verr. 2, 1, 128, ces vices semblent convenir a n'importe qui plutôt qu'à cet homme ; hoc maledictum minime in illam ætatem conveniret Cic. Dej. 28, une telle injure ne s'accorderait pas avec son âge ; hæc contumelia ad maximam partem civium convenit Cic. Sulla 23, cet outrage retombe sur la plus grande partie des citoyens (Inv. 179 ; Fin. 3, 35) || convenit impers., [avec inf.] il convient que, il est logique que : qui convenit polliceri operam suam... cum... nesciant ? Cic. Rep. 1, 11, est-il logique qu'ils promettent leurs services... quand ils ne savent pas...? cf. Verr. 2, 2, 159 ; Font. 27 ; Sulla 93, etc. ; conveniet cum in dando munificum esse, tum... Cic. Off. 2, 64, il conviendra de se montrer généreux en donnant, et aussi de... || [avec prop. inf.] : te interfectum esse convenit Cic. Cat. 1, 4, il conviendrait que tu eusses été mis à mort ; qui convenit, quæ causa fuerit ad constituendum judicium, eamdem moram esse ad judicandum ? Cic. Cæc. 7, est-il logique que la raison qui a fait instituer une action judiciaire en retarde la marche ? (Clu. 128 ; Liv. 29, 20, 2) 3. convenir à plusieurs, être l'objet d'un accord, d'une convention : signum quod convenerat Cæs. C. 1, 28, 3, le signal qui avait été convenu ; condiciones pacis antea convenire non potuerant Cæs. C. 3, 10, 8, les conditions de paix n'avaient pu jusque-là être l'objet d'un accord (on n'avait pu s'accorder sur...) || hoc mihi cum tuo fratre convenit Cic. Fin. 5, 87, là-dessus nous sommes d'accord, ton frère et moi (Tusc. 5, 39 ; Fam. 13, 6, 2 ) ; pax quæ cum T. Quinctio convenit Liv. 34, 43, 2, la paix dont on est convenu avec T. Quinctius ; judex qui inter adversarios convenit Cic. Clu. 120, le juge qui est agréé par les deux parties (Leg. 3, 7 ; Cæs. G. 2, 19, 6) 4. convenit impers., il y a accord : [avec prop. inf.] interfectum esse a Clytæmnestra Agamemnonem convenit Cic. Inv. 1, 31, il y a accord sur ce point qu'Agamemnon a été tué par Clytemnestre ; interfectam matrem esse a filio convenit mihi cum adversariis Cic. Inv. 1, 31, mes adversaires reconnaissent avec moi que la mère a été tuée par son fils (Tusc. 3, 46 ; Amer. 79 ) ; inter omnes convenire oportet commotiones... esse vitiosas Cic. Tusc. 4, 61, tous doivent convenir que les émotions... sont vicieuses || [av. interr. ind.] : cum, quid factum sit, convenit Cic. Inv. 1, 12, quand on est d'accord sur le fait (Nep. Hann. 13, 1 ; Liv. 30, 16, 2, etc.) ; si, quid esset prodesse, mihi cum Ennio conveniret Cic. Off. 3, 62, si j'étais d'accord avec Ennius sur la définition de l'utile || [avec ut, ne] : mihi cum Dejotaro convenit ut ille... esset Cic. Att. 6, 1, 14, je suis convenu avec Déjotarus (il est convenu entre Déjotarus et moi) qu'il viendra..., (Phil. 13, 37 ; Liv. 5, 17, 5 ; 24, 6, 4 ; 33, 13, 14 ; etc.) ; ita convenit, ne unis castris miscerentur Liv. 10, 27, 2, il fut convenu qu'ils ne seraient pas confondus dans le même camp || [abst] convenit, il y a accord : Cic. Phil. 13, 2 ; Liv. 1, 25, 1 ; 30, 40, 12 ; cum de re conveniat Cic. Fin. 4, 72, puisqu'il y a accord sur le fond ; alicui cum aliquo Cic. Lig. 18 ; Verr. 2, 4, 147 ; Phil. 5, 13 ; Nep. Ages. 2, 3 ; inter aliquos de aliqua re Cic. Nat. 3, 9 ; Liv. 26, 15, 1, etc., il y a accord de qqn avec qqn, entre des personnes sur une question 5. tours particuliers : a) pax conventa Sall. J. 112, 2 = pax quæ convenit, la paix qui a été conclue ; quibus conventis Liv. 30, 43, 7 = quæ cum convenissent, l'accord étant fait sur ce point ; b) sujet nom de pers. : cum de præda non convenirent Just. 15, 4, 23, comme ils n'étaient pas d'accord sur le butin. II. tr., rencontrer qqn, joindre qqn (aliquem) : aliquem in itinere Cæs. G. 1, 27, 1, joindre qqn en chemin ; mulier, te conventam volant Pl. Cist. 304, femme, on veut te parler ; mihi hoc homine convento est opus Pl. Curc. 302, j'ai besoin de joindre cet homme ; Atilium sua manu spargentem semen convenerunt Cic. Amer. 58, ils trouvèrent Atilius en train de semer de sa propre main ; Romam rediens ab nuntio uxoris erat conventus Liv. 1, 58, 6, il avait été rencontré par le messager de sa femme au moment où il revenait à Rome ; tribuni plebi non desistebant clam inter se convenire Cic. Agr. 2, 12, les tribuns de la plèbe ne cessaient pas de se voir mutuellement en secret. ➳ arch. coveniatis Cato Orat. 40, 1 ; convenibo Pl. Cas. 548 || subj. convenam, at Pl. Bacch. 348 ; Trin. 583, correction pour la métrique.
convenio Copy link ⓘconvĕnient: fut ind act 3rd pl CONVENIO, veni, ventum, ire. [συνέρχομαι, σύνειμι] Simul aut in eundem locum venire, congregari. […] 🗁 Page Scan
convenient Copy link Outline I. Becoming, properII. Opportune, serving to utility1. commŏdus2. opportūnus3. ĭdōneus4. hăbĭlis, e5. accommŏdātus, apposĭtus • convenient: I. Becoming, proper: esp. after the verb to be: when it may be rendered by convenire, decere: v. to become, befit, etc. II. Opportune, serving to utility: 1. commŏdus: i. e. generally advantageous or desirable: a dress c. for running, vestis ad cursum c., Ov.: the most c. passage to Britain, commodissimus in Britanniam trajectus, Caes.: c. winter quarters, hiberna c., Liv. Very c., percommŏdus, Liv. 2. opportūnus: esp. of place: a c. place, a suitable time, op. locus, tempus idoneum, Cic.: things c. for separate purposes, res op. singulae rebus singulis, id.: v. suitable. 3. ĭdōneus: i. e. answering a particular end: v. fit, suitable. 4. hăbĭlis, e: esp. of things worn, handled, or manipulated: swords of c. length, gladii habiles brevitate, Liv.: material light and c. for the purpose, materia levis et ad rem h., Sen.: Cic. Join: habilis et aptus, Cic. 5. accommŏdātus, apposĭtus: v. adapted, fit. Phr.: a c. season, occāsio: "tempus actionis opportunum, Graece εὐκαιρία, Latine appellatur occasio," Cic.: more c. seasons, majores occasiones, Cic.: also opportunitas temporis, id. (or opportunitas alone); also tempus alone; esp. in abl. tempore, at a c. time, as opp. to tempore non apto, Ov.: Cic.: Ter.
CONVENIENT Copy link • CONVENIENTFit, suitable, commodus: opportunus (especially with reference to situation; then, also, from the time of its occurrence, its age, etc.): aptus (fit): accommodatus (ad aliquid; or alicui rei, adapted to it): idoneus (fit, convenient fin its natural properties). (the words are found in this connection and order), opportunus et idoneus; commodus et idoneus; habilis et aptus: appositus ad aliquid (e.g., well adapted for; menses ad agendum maxime appositi, Cic.). Sometimes expeditus (offering no difficulties; e.g., via). Very convenient, percommodus; peridoneus; peropportunus (alicui rei or ad aliquid): a convenient dress for running in, vestis commoda ad cursum. If it is convenient to you, si commodum tibi erit: but only if it is convenient to you, tuo tamen commodo; sed tamen quod commodo tuo fiat: I will not claim it till it is convenient to you, non exigam, nisi commodo tuo: when it is convenient to you, cum tuum erit commodum: come as soon as ever it is convenient to you, tu, quod commodo tuo fiat, quamprimum velim venias: see him yourself (i. e., have an interview with him) as soon as it is convenient to you, ipse, quod commodo tuo fiat, cum eo colloquere: a convenient time, tempus opportunum, idoneum, commodum: for doing anything, tempus ad agendum idoneum or appositum: a convenient house, *domus commoda or *commode instructa; domicilium bonum: a convenient opportunity, occasio idonea or commoda et idonea; opportunitas. Proper, etc. (Vid :), utilis: it is convenient, convenit (is suitable with infinitive, especially Lucr.; with ut, Cic., qui convenit, ut qui - iidem improbos se quam populares esse malint): utile est (is useful): decet (is becoming).