ab-solvo Copy link Outline I. Lit.II. Trop.A. To release from a long story, to let one off quickly ...B. To dismiss by paying, to pay offC. To free fromD. In judicial lang., t. t., to absolve from ...E. In technical lang., to bring a work to a close ...A. In gen.B. Esp.1. In rhet. lang., unrestricted, unconditional ...2. In gram.a. Nomen absolutum, which gives a complete sense without any thing annexed ...b. Verbum absolutum, in Prisc. p. 795 P., ...c. Adjectivum absolutum, which stands in the positive ... ⓘabsolūtē: adverbialabsolūte: perf part pass masc/neut voc sg • ab-solvo, vi, ūtum, 3, v. a., to loosen from, to make loose, set free, detach, untie (usu. trop., the fig. being derived from fetters, qs. a vinculis solvere, like vinculis exsolvere, Plaut. Truc. 3, 4, 10). I. Lit. (so very rare): canem ante tempus, Amm. 29, 3: asinum, App. M. 6, p. 184; cf.: cum nodo cervicis absolutum, id. ib. 9, p. 231: valvas stabuli, i. e. to open, id. ib. 1, p. 108 fin.: absoluta lingua (ranarum) a gutture, loosed, Plin. 11, 37, 65, § 172. II. Trop. A. To release from a long story, to let one off quickly: Paucis absolvit, ne moraret diutius, Pac. ap. Diom. p. 395 P. (Trag. Rel. p. 98 Rib.); so, te absolvam brevi, Plaut. Ep. 3, 4, 30. B. To dismiss by paying, to pay off: absolve hunc vomitum ... quattuor quadraginta illi debentur minae, Plaut. Most. 3, 1, 120; so Ter. Ad. 2, 4, 13 and 18.—Hence, in gen., to dismiss, to release: jam hosce absolutos censeas, Plaut. Aul. 3, 5, 43; and ironic., id. Capt. 3, 5, 73. C. To free from (Ciceronian): ut nec Roscium stipulatione alliget, neque a Fannio judicio se absolvat, extricate or free himself from a lawsuit, Cic. Rosc. Com. 12: longo bello, Tac. A. 4, 23: caede hostis se absolvere, to absolve or clear one's self by murdering an enemy, id. G. 31.—With gen.: tutelae, Dig. 4, 8, 3; hence, D. In judicial lang., t. t., to absolve from a charge, to acquit, declare innocent; constr. absol., with abl., gen., or de (Zumpt, § 446; Rudd. 2, 164 sq.): bis absolutus, Cic. Pis. 39: regni suspicione, Liv. 2, 8: judex absolvit injuriarum eum, Auct. ad Her. 2, 13; so Cic. Verr. 2, 1, 29 al.: de praevaricatione absolutus, id. Q. Fr. 2, 16.—In Verr. 2, 2, 8, § 22: hic (Dionem) Veneri absolvit, sibi condemnat, are dativi commodi: from the obligation to Venus he absolves him, but condemns him to discharge that to himself (Verres).—With an abstract noun: fidem absolvit, he acquitted them of their fidelity (to Otho), pardoned it, Tac. H. 2, 60. E. In technical lang., to bring a work to a close, to complete, finish (without denoting intrinsic excellence, like perficere; the fig. is prob. derived from detaching a finished web from the loom; cf.: rem dissolutam divulsamque, Cic. de Or. 1, 42, 188).—So of the sacrificial cake: liba absoluta (as taken from the pan), ready, Varr. R. R. 2, 8; but esp. freq. in Cic.: ut pictor nemo esset inventus, qui Coae Veneris eam partem, quam Apelles inchoatam reliquisset, absolveret, Cic. Off. 3, 2 (cf. Suet. Claud. 3); id. Leg. 1, 3, 9; id. Att. 12, 45; cf. id. Fin. 2, 32, 105; id. Fam. 1, 9, 4; id. Att. 13, 19 al.—So in Sallust repeatedly, both with acc. and de, of an historical statement, to bring to a conclusion, to relate: cetera quam paucissumis absolvam, J. 17, 2: multa paucis, Cic. Fragm. Hist. 1, n. 2: de Catilinae conjuratione paucis absolvam, id. Cat. 4, 3; cf.: nunc locorum situm, quantum ratio sinit, absolvam, Amm. 23, 6.— Hence, absŏlūtus, a, um, P. a., brought to a conclusion, finished, ended, complete (cf. absolvo, E.). A. In gen.: nec appellatur vita beata nisi confecta atque absoluta, when not completed and concluded, Cic. Fin. 2, 27, 87; cf.: perfecte absolutus, id. ib. 4, 7, 18; and: absolutus et perfectus per se, id. Part. Or. 26, 94 al.—Comp., Quint. 1, 1, 37.—Sup., Auct. ad Her. 2, 18, 28; Plin. 35, 10, 36, § 74; Tac. Or. 5 al.— B. Esp. 1. In rhet. lang., unrestricted, unconditional, absolute: hoc mihi videor videre, esse quasdam cum adjunctione necessitudines, quasdam simplices et absolutas, Cic. Inv. 2, 57, 170.— 2. In gram. a. Nomen absolutum, which gives a complete sense without any thing annexed, e. g.: deus, Prisc. p. 581 P.— b. Verbum absolutum, in Prisc. p. 795 P., that has no case with it; in Diom. p. 333 P., opp. inchoativum.— c. Adjectivum absolutum, which stands in the positive, Quint. 9, 3, 19.—Adv.: absŏlūtē, fully, perfectly, completely (syn. perfecte), distinctly, unrestrictedly, absolutely, Cic. Tusc. 4, 17, 38; 5, 18, 53; id. Fin. 3, 7, 26; id. Top. 8, 34 al.—Comp., Macr. Somn. Scip. 2, 15.
absŏlūtē Copy link • absŏlūtē, d'une façon achevée, parfaite : Cic. Ac. 2, 55 ; Tusc. 4, 38 ; Or. 227 ; absolutius Plin. Min. Ep. 4, 27, 2 ; absolutissime Her. 2, 28 || d'une façon générale : Tert. Or. 21, etc. || [gramm.] absolument : Prisc. ; Don. Andr. 817 ; Eun. 459 ; Ad. 49 ; Phorm. 52.
absolvō Copy link Outline 1 détacher, délier : || dégager : dégagés de leurs fers ; langue ...2 dégager, laisser libre : je t'expédierai promptement, j'en aurai vite fait avec ...3 dégager de, délier de : se libérer au regard de qqn ; ...4 acquitter, absoudre : être acquitté à l'unanimité des suffrages || être acquitté ...5 achever : [des labours, un édifice, un sanctuaire] mon Caton [ de ... ⓘabsolūtē: adverbialabsolūte: perf part pass masc/neut voc sg • absolvō, solvī, sŏlūtum, ĕre, tr. 1. détacher, délier : Apul. M. 9, 22 ; 11, 16, etc. || dégager : vinclis absoluti Tac. Ann. 12, 37, dégagés de leurs fers ; lingua absoluta a gutture Plin. 11, 172, langue détachée du gosier 2. dégager, laisser libre : te absolvam brevi Pl. Epid. 466, je t'expédierai promptement, j'en aurai vite fait avec toi, cf. Aul. 520 ; Ps. 1231 3. dégager de, délier de : ab aliquo se absolvere Cic. Com. 36, se libérer au regard de qqn ; aliquem cura Sall. Macr. 19, débarrasser qqn d'un souci || [en part.] absolvere aliquem Pl. Most. 652, payer qqn, cf. Epid. 631 ; Ter. Ad. 277 4. acquitter, absoudre : Cic. Clu. 105 ; Tusc. 1, 98 ; Verr. 2, 2, 74 ; omnibus sententiis absolvi Cic. Verr. 2, 4, 100, être acquitté à l'unanimité des suffrages || majestatis absolvi Cic. Clu. 116, être acquitté du chef de lèse-majesté ; capitis Nep. Milt. 7, 6, d'une accusation capitale, cf. Paus. 2, 6 ; improbitatis Cic. Verr. 2, 1, 72, être absous du grief de malhonnêteté, cf. Tac. Ann. 3, 38 ; 4, 13 ; 13, 30 || ambitu Cic. Cæl. 78, être absous du chef de brigue ; crimine Liv. 8, 22, 3, d'une accusation, cf. Tac. Ann. 1, 74 ; 13, 21 ; aliquem suspicione regni Liv. 2, 8, 1, absoudre quelqu'un du soupçon d'aspirer à la royauté || de prævaricatione absolutus Cic. Q. 2, 16, 3, absous du chef de prévarication || aliquem peccato Liv. 1, 58, 10, absoudre qqn d'une faute ; se absolvere Sen. Ira 1, 14, 3, s'absoudre ; fidem Tac. H. 2, 60, absoudre la fidélité, cf. Sen. Ben. 3, 6, 2 5. achever : [des labours, un édifice, un sanctuaire] Varro R. 1, 32, 1 ; Cic. Off. 3, 33 ; Att. 12, 19, 1 ; Catone absoluto Cic. Or. 35, mon Caton [de Senectute] étant achevé ; absolvi beata vita sapientis non potest Cic. Fin. 2, 105, la vie heureuse du sage ne peut se parachever || paucis verum absolvere Sall. C. 38, 3, dire toute la vérité en peu de mots, cf. J. 17, 2 ; Liv. 33, 12, 2 || [abst], achever un développement, un exposé : uno verbo Pl. Rud. 653, dire tout d'un mot ; de Catilinæ conjuratione paucis Sall. C. 4, 3, sur la conjuration de Catilina faire un exposé complet en peu de mots.
absolvo Copy link ⓘabsolūtē: adverbialabsolūte: perf part pass masc/neut voc sg ABSOLVO, ui, utum, ere. [ἀπολύω, ἀπαλλάττω] Liberare, de omni quod ex nexu aut conclusione aliqua liberatur, aut editur. […] 🗁 Page Scan
absolute Copy link Outline I. Unconditional1. pūrus2. absŏlūtusII. Uncontrolled (v. also, SUPREME)III. Complete, entireIV. Unconnected (gram. t. t.) • absolute: I. Unconditional: 1. pūrus: an ab. decision, p. judicium, Cic.: ab. freedom, p. libertas, Scaev. 2. absŏlūtus: I seem to see that some necessities are contingent, others simple and ab., mihi videor videre esse quasdam cum adjunctione necessitudines, quasdam simplices et ab., Cic.: a true and ab. gift, vera et ab. donatio, Paul. Dig. II. Uncontrolled (v. also, supreme): Phr.: ab. power, infinita potestas, Cic.: inf. imperium, Cic.: dŏmĭnātus, ūs: all things were in the ab. power of one man, dominatu unius omnia tenebantur, Cic.: L. Brutus freed the Roman people from the ab. power of kings, L. Brutus populum R. dominatu regis liberavit, Cic.: also, dŏmĭnātĭo: Cic.: Liv.: ty̆rannis, ĭdis, f.: to seize upon ab. power, tyrannidem occupare, Cic.: to aim at ab. power, tyrannidem affectare, Quint.: an ab. master or ruler, dŏmĭnus: he is the ab. ruler of a people whom the Greeks call a tyrant, hic est dominus populi quem Graeci tyrannum vocant, Cic. III. Complete, entire: q. v. IV. Unconnected (gram. t. t.): *absŏlūtus.
ABSOLUTE Copy link • ABSOLUTEcomplete, absolutus, perfectus. (The words are found in this connection and order), absolutus et perfectus; perfectus atque absolutus: expletus et perfectus: perfectus cumulatusque; perfectus completusque: perfectus expletusque omnibus suis numeris et partibus. Unconditional, simplex: absolutus, mostly together; simplex et absolutus (opposed to cum adjunctione: e.g., necessity, necessitudo, Cic.). To pay absolute obedience, alicui sine ulla exceptione parere. Unlimited, infinitus (not terminated): summus (the highest). Absolute power, infinita or summa potestas. Absolute sovereignty, imperium summum, cum dominatu unius omnia tenentur; qunm principis arbitrium, or libido regis, pro legibus est (Vid: Justinus, 1, 1, 2, and 2. 7, 3): dominatio. Absolute necessity, summa or extrema necessitas. Not relative, considered in itself, simpliciter et ex sua vi ccmsideratus (Vid: Cic., Inv., 2, 33, 103). THE ABSOLUTE, in philsophy, id quod semper est simplex et aniusmodi, et tale, quale est.