suspect Copy link Outline 1. suspĭcor, atus, 12. suspĭcio, spexi, ctum, 33. suspecto, 14. suspiciōnem hăbeo5. suspectum hăbeoII. To surmise • suspect: 1. suspĭcor, atus, 1: s.ing no evil, nihil mali suspicans, Cic. Cluent. 9, 27: I s.'d my maid servants, ancillas meas suspicabar, Pl. As. 5, 2, 38 (this use with personal object is rare). 2. suspĭcio, spexi, ctum, 3: Sall. J. 70: those who were s.'d of capital crimes, suspecti capitalium criminum, Tac. A. 3, 60. 3. suspecto, 1: s.ing Agrippina more and more vehemently, Agrippinam magis magisque s., ib. 12, 65. 4. suspiciōnem hăbeo: Cic. Att. 8, 11. 5. suspectum hăbeo: to s. a man falsely, habere aliquem falso s., Pl. Bac. 3, 6, 43. Phr.: to become s.'d by any one, in suspicionem venire alicui, Cic. Flacc. 33, 81: to cause a man to s., dare alicui suspicionem, id. Fam. 3, 12: I cause some to s. that I wish to sail, moveo suspicionem nonnullis me velle navigare, ib. 2, 16: to be s.'d, suspicionem habere, Nep. Epam. 5, 9. II. To surmise: suspĭcor: v. surmise, conjecture.