physician Copy link Outline 1. mĕdĭcus (any medical practitioner)2. expr. by imperf. part. of mĕdeor, 2 (cf. L. G. § 658) • physician: 1. mĕdĭcus (any medical practitioner): a very eminent p., m. nobilissimus atque optimus, Cic. Clu. 21, init.: to employ a p., m. adhibere, id. Fat. 12, 28: cf. m. admovere, Suet. Ner. 37 (the latter phr. cannot be used of calling in a physician for oneself): to pay a p. his fee, honorem medico habere, Cic. Fam. 16, 9, ad fin.: see also doctor (fin.). 2. expr. by imperf. part. of mĕdeor, 2 (cf. L. G. § 658): to abide by the advice of the p.s, esse in potestate medentium, Curt. 3, 5, fin.: the liquid is in use among p.s, humor in usu medentium est, Tac. H. 5, 6: Plin.: Ov. Phr.: to practise as a p., medicinam exercere, Cic. Clu. 63, extr.; m. factitare, Pollio in Quint. 7, 2, 26; m. facere, Phaedr. 1, 14, init.: a very skilful p., vir medicinae [medicae] artis peritissimus, Aug. Conf. 4, 3. (For circulator, v. quack.)