particular (adj.) Copy link Outline I. Not general1. proprius2. partĭcŭlāris (late)II. Special, exceeding what is common1. praecĭpuus2. singŭlāris, e (unique)III. Very exact and punctilious1. mōrōsus (rare)2. expr. by accūrātusIV. DetailedV. Single • particular (adj.): I. Not general: 1. proprius: v. peculiar. 2. partĭcŭlāris (late): p. propositions, propositiones p. (opp. universales), Apul. Dogm. Plat. 3, p. 642: Cod. Just. (Needed for precision in phil. and technical lang.) II. Special, exceeding what is common: 1. praecĭpuus: to treat with particular respect, p. honore habere, Caes. B. G. 5, 52: Cic.: v. special. 2. singŭlāris, e (unique): Pompey expresses his p. thanks to you: Pompeius gratias tibi agit s., Cic. Fam. 13, 41. III. Very exact and punctilious: 1. mōrōsus (rare): more than ordinarily p. in personal habits, circa curam corporis morosior, Suet. Caes. 45. 2. expr. by accūrātus: in good sense, careful, studied; hence for present sense requiring some qualification: to be over p. in one's dress, cultu corporis nimis accurato esse, Gell. 1, 5. Excessively (painfully) p., may be expr. by odiosus: cf. Cic. Off. 1, 36, 130, adhibenda est munditia non odiosa neque exquisita nimis. Phr.: to be over p. in guarding against defects, nimium [inquirere in se atque] metuere ne vitiosum colligas, Cic. Br. 82, 283. IV. Detailed: subtīlis, e: (my) future letters will be more p., reliquae (epistolae) subtiliores erunt, Cic. Att. 5, 14, extr.: cf. particularly (I). V. Single: singŭli, ae, a: opp. to universi: Cic. N. D. 2, 65, 163.