orator Copy link Outline 1. ōrātor2. (vir) ēlŏquens (a truly eloquent man; a good o. • orator: 1. ōrātor: an absolutely perfect o.; o. plenus atque perfectus, Cic. de Or. 1, 13, extr.: omni laude cumulatus o., ib. 1, 6, init.: an accomplished o., o. doctus, ib. 3, 35, 143: to reckon any one among o.s, aliquem in oratorum numero habere, ib. 1, 16, 72: to discourse concerning the function and principles of the o., de officio et ratione oratoris disputare, ib. 1, 18, 82. (N.B.--Rhetor is a Greek teacher of rhetoric.) 2. (vir) ēlŏquens (a truly eloquent man; a good o.: whereas orator includes good, bad, or indifferent): the paucity of great o.s, eloquentium paucitas, Cic. de Or. 1, 5, 19: incomparably the greatest of o.s, (vir) longe omnium in dicendo gravissimus et eloquentissimus, ib. 1, 11, 47. Phr.: an excellent or admirable o., divinus homo in dicendo, ib. 1, 10, 40; ornatus homo in dicendo et gravis, ib. §42; homo in dicendo acerrimus et copiosissimus (full of fire and eloquence): to be a very great o., summam vim habere dicendi, ib. 1, 20, init.: a perfect born o., unus ad dicendum instructissimus a natura, ib. 3, 8, extr.: to be the first of o.s, principatum eloquentiae tenere, Nep. Att. 5.