humble (adj.) Copy link Outline I. Low, meanII. Of disposition; unpretending, modest1. dēmissus (oftener in bad sense = mean-spirited)2. summissus (oftener in bad sense3. hŭmĭlis, e (like preced. usu. in bad senseIII. Small, modest • humble (adj.): I. Low, mean: hŭmĭlis, e: of h. parentage, h. parentibus natus, Cic. Am. 19, 70; humiles nati, Phaedr. 1, 27, 2. Join: humilis et obscurus, Cic.: v. low, lowly. Phr.: of h. origin, obscuris majoribus natus, Cic. Off. 1, 32, 116; obscuro loco natus, Cic. Verr. 5, 70, 181: those whose lot is h., qui demissi vitam in obscuro habent, Sall. Cat. 51. II. Of disposition; unpretending, modest: 1. dēmissus (oftener in bad sense = mean-spirited): v. unassuming, grovelling. Join: animus demissus atque humilis, Cic. Font. 11, 23 (where an abject, craven bearing is meant). 2. summissus (oftener in bad sense: cf. Cic. Tusc. 4, 30, 64, ne quid humile summissum, molle, faciamus): h. prayers, s. preces, Lucan. 8, 594: cf. Cic. Off. 1, 26, 90, where the adv. is used in good sense: v. humbly. 3. hŭmĭlis, e (like preced. usu. in bad sense: v. supr.): to have recourse to h. entreaty and appeal, prece et obsecratione humili [et supplici] uti, Cic. Inv. 1, 16, 22: Vulg. Matt. xi. 29: Eccl. See also modest. III. Small, modest: Phr.: my h. abilities, mediocritas mea, Vell. 2, 111: cf. mediocritas ingenii, in somewhat similar sense: Cic. Phil. 2, 1, 2.