OCCUR Copy link • OCCURTo happen, accidere; incidere; evenire; contingere; intervenire (Cic.); intercidere (Caes.); geri (to be going on): exsistere (of events which break out suddenly, as seditions, wars, etc.). To come under observation, be met with (as a passage in a book, etc.), esse; exstari; inveniri; reperiri: a passage occurs, phrases occur, etc., locus occurrit; locutiones, sententiae occurrunt apud scriptorem (but it is better to use inveniri, reperiri, legi; for occurrere contains the idea of something accidental or fortuitous. ☞ Avoid, in this sense, obvium esse, and obvenire. Vid: Frotscher ad Quint., 10, 1, 19). To present itself to one’s mind, in mentem mihi aliquid venit; mihi in opinionem aliquid venit (as an opinion, or supposition): subit animum cogitatio, in mentem or in cogitationem mihi incidit aliquid (presents itself to my mind): mihi, or animo, or in mentem occurrit aliquid, mihi succurrit aliquid (enters my mind): subit recordatio, recordor or reminiscor alicujus rei, recursat aliquid animo (I remember a thing): all kinds of things occur to my mind, variae cogitationes animum meum commovent: to write, to speak just what occurs to one, quod or quidquid in buccam venerit, scribere, (Cic., Att. 1, 12), garrire (Cic., Att., 12, 1), loqui (Mart., 12, 24, 5).