1. animus (general term, the whole soul or spiritual nature; also, more particularly, reason, sentiment, or will, or any special state of mind, as courage, anger, pleasure, pride, propensity or favorable inclination): mens (reason or intellect, or thought, considered as guiding the will; ea quae latet in animis hominum, quaeque pars animi mens vocatur, Cic., Rep., 2, 40; mens, cui regnum totius animi a natura tributum est, Cic., Tusc., 3, 5): natura, ingenium (the character, inclinations, and sentiments). The feelings or sensations of our minds, animi qui nostrae mentis sunt: a mind at variance with itself, animus a seipso dissidens secumque discordans: a calm or tranquil mind, animus tranquillatus or tranquillus: to bring anything to one’s mind, alicui aliquid ad animum revocare; aliquem de re monere: a man of firm mind, homo constans: it is the mark of a little and empty mind, that he, etc., illud pusilli animi, jejuni atque inanis, quod, etc.: I know his mind very well, ego illius sensum pulchre calleo (comic): a person’s mind and habits, alicujus ingenium et mores: strength of mind, animi vis (mental power); *magnum, quo aliquis valet ingenium; ingenii praestantia: weakness of mind, imbecillitas animi (but animi infirmitas is indecision of character); ingenium imbecillum (want of abilities): peace of mind, animi tranquillitas; animus quietus: to be in one’s right mind, mentis compotem esse; suae mentis esse; in potestate mentis esse: to be hardly in one’s right mind, dubiae sanitatis esse: not to be in one’s right mind, mente captum esse; de or ex mente exiisse; mente alienata esse: to go out of one’s mind, de or e potestate mentis exire; mente capi or alienari: to return to one’s right mind, ad sanitatem reverti: are you in your right mind? satin’ sanus es? I am in my right mind, mens mihi integra or sana est: culture of the mind, eruditio (instruction; or, the discipline and habits produced by training): true culture of the mind, *rectus ingenii cultus.