DEIGN Copy link • DEIGNTo condescend or vouchsafe, velle: non gravari (with accusative and infinitive): he has deigned, ipsi placuit, collibuit, or visum est. Deign to, etc., rogo, ut ne graveris, etc. (Cic., with infinitive): often by circumlocution with dignum habere, ducere or judicare aliquem aliqua re, or qui, followed by a subjunctive (☞ only the poets and writers of the Silver Age say dignari aliquem aliqua, re): to deign to have intercourse with anybody, aliquem congressione dignum judicare; aliquem dignum judicare, quicum congrediar: to deign to speak to anybody, aliquem sermone dignum judicare (Cic.): to deign to converse with anybody, *dignum habere aliquem, quicum colloquamur or sermonem conferamus: to deign to invite anybody to dinner, aliquem dignum honore cenae habere (Suet., Vesp., 2, extr., says dignari aliquem honore cenae): not to deign to look at anybody, aliquem oculis fugere; *aliquem ne aspectu quidem dignum habere. TR., (obsolate) dignum habere, ducere, judicare aliquem aliqua re.