CONVICT Copy link • CONVICT 1. convincere; a person, aliquem (also without any mention of the crime); of anything, alicujus rei, sometimes in aliqua re, de aliqua re (in pari peccato, Cic.; in homicidio, Plin.; in affectatione imperii, Tac.); or with infinitive (e.g., to convict anybody of utter ignorance, aliquem nihil scire convincere, Cic.): coarguere aliquem alicujus rei (expresses generally only the hope of convicting; hence the perfect must be used of actually convicting; Ulp. says, 1, 192, De V.S. arguisse = accusasse et convicisse): condemnare (to condemn, Vid :). To convict (a statement, etc., of falsehood, error), convincere: redarguere: revincere (by establishing the contrary). Convicted, convictus alicujus rei and in re; compertus alicujus rei: of an assault, de vi; of a capital crime, rerum capitalium. Convict by his own mouth or confession, convictus confessusque: Vid: CONDEMNED. 2. s. damnatus: condemnatus. 3. adj., Vid: CONVICTED.