BURDEN Copy link • BURDEN 1. s. onus (general term), sarcina (what a man carries or may carry). To bear a burden, onus ferre, sustinere. To take a burden upon one’s self, onus recipere, suscipere: to lay it down, onus deponere. To be a burden to one, alicui oneri esse, molestum or gravem esse alicui. I will bear the burden of this odium, molem hujus invidiae sustinebo. A ship of burden, navis oneraria. Beast of burden, jumentum onerarium, jumentum; jumentum sarcinarium (e.g., pack-horse). A ship of 300 tons burden, navis trecentarum amphorarum. FIG., load, pressure, etc., onus, molestia, incommodum, cura. Taxes, onera, munera. The burden of the song, versus intercalaris (Servius, Verg., Ecl., 8, 21): FIG., this is ever the burden of his song, eandem canit cantilenam (Ter.). 2. v. onerare, gravare; oneri esse alicui gravem or molestum esse alicui; molestiam alicui afferre, molestia aliquem afficere. The body greatly burdens the mind, corpus praegravat animum. Burdened, oneratus; gravatus; gravis: onustus. To burden one with asking obtundere aliquem rogitando.