Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (6 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• sŭesco, sŭēvi, sŭētum (dissyl. suēvi, suētum; sync. forms, suesti, suerunt, suesse, etc.; v. in the foll., and cf. also the preced. art.), 3, v. inch. n. and a. [Sanscr. svadhā, will, might, custom; Gr. ἔθος, ἦθος].
  1. I. Neutr., to become used or accustomed; in the tempp. perff., to have accustomed one's self; hence, to be wont, used, or accustomed (rare).
        1. a. Tempp. press.: Drusus in Illyricum missus est, ut suesceret militiae, Tac. A. 2, 44; 2, 52; Aus. Ep. 16, 91.—
        2. b. Tempp. perff.: has Graeci stellas Hyadas vocitare suërunt, Cic. poët. N. D. 2, 43, 111: a te id, quod suesti, peto, etc., id. Fam. 15, 8: mittere suevit, Lucr. 6, 793: de divis dare dicta suërit, id. 5, 53: gemmis florere arbusta suësse, id. 5, 912: vincere suevit, Prop. 4 (5), 10, 17. sueverat claustra remoliri, Claud. in Eutr. 1, 194.—
  2. II. Act., to accustom, habituate, train (very rare in finite verb): ut lectos viros ... disciplinae et imperiis suesceret, Tac. A. 2, 52. —Esp., P. and P. a.: suētus, a, um.
      1. 1. Accustomed, wont, used, habituated; with inf.: ex aliis sentire sueti, Lucr. 2, 903: mala secundis rebus oriri sueta, Sall. Fragm. ap. Aug. Civ. Dei, 2, 18: suetus abstinere, Liv. 5, 43: curru succedere sueti Quadrupedes, Verg. A. 3, 541: vexare suëtae, Hor. S. 1, 8, 17: comitialem propter morbum despui suetum, Plin. 10, 23, 34, § 69.—With dat.: his (armis) ego suetus, Verg. A. 5, 414: neque conjugiis suscipiendis neque alendis liberis sueti, Tac. A. 14, 27: suetae aquis volucres, Tac. H. 5, 6: sueti latrociniis, id. A. 2, 52: suetus civilibus armis, Luc. 1, 325. —
      2. 2. Transf., of things, customary, usual (mostly post-class.): contra Cheruscis sueta aput paludes proelia, Tac. A. 1, 64: sueto militum contubernio gaudere, id. H. 2, 80 fin.; vestigium, App. M. 6, p. 198, 21: cibaria, id. ib. 9, p. 232, 13.—Hence, subst.: suē-tum, i, n., a custom, usage: se ad sectae sueta conferunt, App. M. 4, p. 153, 22.