Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• sperno, sprēvi, sprētum, 3 (
  1. I. perf. sync. sprērunt, Prud. Dittoch. 31), v. a. [root spar-, to part; Sanscr. spar-itar, enemy; cf. Lat. parcus; Germ. sperren], to sever, separate, remove (syn.: segrego, separo; perh. only in the foll. passages): jus atque aequom se a malis spernit procul, Enn. ap. Non. 399, 10 (Trag. v. 224 Vahl.): nunc spes, opes auxiliaque a me segregant spernuntque se, Plaut. Capt. 3, 3, 2 Brix ad loc.: ille illas spernit segregatque ab se omnis extra te unam, id. Mil. 4, 6, 17 Lorenz ad loc.—
  2. II. Transf., subject., to despise, contemn, reject, scorn, spurn (the class. signif.; esp. freq. after the Aug. period; syn.: contemnere, despicere; pro nihilo putare, etc.; opp. colere): meam speciem spernat (a little later: se contemnit), Plaut. Mil. 4, 6, 20: spernitur orator bonus, horridus miles amatur, Enn. ap. Gell. 20, 10 (Ann. v. 273 Vahl.): non respondit, nos sprevit et pro nihilo putavit, Cic. Phil. 13, 9, 21; id. Rep. 1, 43, 67: cum spernerentur ab iis, a quibus essent coli soliti, id. Sen. 3, 7: sperni ab iis veteres amicitias, indulgeri novis, id. Lael. 15, 54; Hor. Ep. 1, 1, 98: me animo non spernis, Verg. E. 3, 74: comitemne sororem Sprevisti moriens, id. A. 4, 678: quis tam inimicus nomini Romano est, qui Ennii Medeam spernat, Cic. Fin. 1, 2, 4: veritas auspiciorum spreta est, id. N. D. 2, 3, 9: aliorum judicia, id. Or. 13, 41: prodigus et stultus donat quae spernit et odit, Hor. Ep. 1, 7, 20 et saep.: doctrina deos spernens, Liv. 10, 40, 10: conscientia spretorum (deorum), id. 21, 63, 7; 30, 40, 5: ab eo quoque spretum consulis imperium est, id. 41, 10, 9; so, imperium, id. 8, 30, 11: litteras praetoris, id. 30, 24, 3: consilium, Ov. M. 6, 30; Curt. 3, 2, 18: voluptates, Hor. Ep. 1, 2, 55: dulces amores, id. C. 1, 9, 16: cibum vilem, id. S. 2, 2, 15: (genus orationis) spretum et pulsum foro, Cic. Or. 13, 42: haudquaquam spernendus auctor, Liv. 30, 45, 5; cf. Col. 1, 1, 4: haud spernendos falsi tituli testes, Liv. 4, 20, 11: neque morum spernendus, Tac. A. 14, 40: spernens dotis, App. Mag. p. 332.—Poet. with inf.: nec partem solido demere de die Spernit, Hor. C. 1, 1, 21: obsequio deferri spernit aquarum, Ov. M. 9, 117.