Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (5 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• saltus, ūs (gen. salti, Att. ap. Non. 486, 1), m. [etym. dub.; perh. akin to Sanscr. sar-, sal-, to go; v. Corss. Ausspr. 2, 71], a woody district, uncultivated but used for pasture, a forest-pasture, woodland-pasture, woodland (level or mountainous); freq. and class.; cf.: silva, nemus, lucus).
  1. I. Lit.: saltus est, ubi silvae et pastiones sunt, quarum causā casae quoque. Si qua particula in eo saltu pastorum aut custodum causā aratur ea res non peremit nomen saltui, non magis quam fundi, qui est in agro culto, et ejus causā habet aedificium, si qua particula in eo habet silvam, Ael. Gall. ap. Fest. p. 302 Müll.; cf. Varr. L. L. 5, 6, 10: conductor saltūs, in quo fundus est, Dig. 19, 1, 52: in saltu habente habitationes, ib. 3, 5, 27: saltum pascuum locare, ib. 19, 2, 19: silvestribus saltibus delectantur, Varr. R. R. 2, 3, 6: saltibus in vacuis pascunt, Verg. G. 3, 143: floriferis in saltibus, Lucr. 3, 11: de saltu agroque vi detruditur, Cic. Quint. 6, 28: silvis aut saltibus se eripere, Caes. B. G. 6, 43 fin.; cf.: montium domina ut fores, Silvarumque virentium Saltuumque reconditorum, Cat. 34, 11; so (with silvae) Verg. G. 3, 40; 4, 53; id. A. 4, 72; Ov. M. 2, 498; (with nemora) Verg. E. 10, 9; cf.: in silvestrem saltum, Curt. 4, 3, 21: unde tot Quinctilianus habet saltus, Juv. 7, 188; 10, 194; Hor. C. 2, 3, 17; 3, 4, 15; id. E. 2, 2, 178.—In the poets also as the abode of wild animals: saepire plagis saltum canibusque ciere, Lucr. 5, 1251; Verg. G. 1, 140; 2, 471; id. A. 4, 121: saltus venatibus apti, Ov. H. 5, 17; id. M. 2, 498.—
      1. 2. Esp., a narrow pass, ravine, mountain - valley: omnia vada ac saltus hujus paludis certis custodiis obtinebat, Caes. B. G. 7, 19: Pyrenaeos saltus occupari jubet, id. B. C. 1, 37; cf. id. ib. 1, 37 fin.; 1, 38; 3, 19: saltu angusto superatis montibus, Liv. 42, 53; cf.: angustiae saltibus crebris inclusae, id. 28, 1: ante saltum Thermopylarum in septentrionem versa Epirus, id. 36, 15: premendo praesidiis angustos saltus inclusit, id. 40, 40; cf.: nemorum jam claudite saltus, Verg. E. 6, 56: saltibus degressi scrupulosis et inviis, Amm. 19, 13, 1.—
      2. 3. In partic., in agriculture, a portion of the public lands, consisting of four centuriae, Varr. R. R. 1, 10, 2.—
    1. B. Transf., = pudendum muliebre, Plaut. Cas. 5, 2, 41; id. Curc. 1, 1, 56.—*
  2. II. Trop.: meumque erum ex hoc saltu damni salvum ut educam foras, from this forest of danger, this ticklish situation, Plaut. Men. 5, 6, 28; v. Ritschl ad h. 1.